ม่านบังใจ
ตอนที่ 2
ทัฬห์ติงว่าคงปวดท้อง บอกไทว์ว่าเลิกจับผิดตามสัญชาตญาณได้แล้ว ถามว่าหิวไหม ไทว์อยากกินข้าวต้มขึ้นมา ทัฬห์เลยจะแวะร้านข้าวต้มกัน
รถกำลังจะเลี้ยวไป เสียงกบก็ร้องระงมขึ้นมา สองหนุ่มหันมองกันขวับ ไทว์สงสัยว่าเฟื่องลดาลืมโทรศัพท์ไว้ แต่พอไทว์หันมองเบาะหลังก็ร้องลั่น “เฮ้ย...” ทัฬห์หันมองก็ร้องอีกคนเมื่อเห็นฝูงกบกระโดดหย็องแหย็ง บางตัวกระโดดใส่ไทว์จังๆ
ไทว์ร้องอย่างขยะแขยงปัดออกอย่างแรง
อีกตัวกระโดดมาที่พวงมาลัยรถ ทัฬห์ลืมตัว หักพวงมาลัยจนรถแฉลบเกือบชนมอเตอร์ไซค์ สองหนุ่มปัดกบกันวุ่นวาย
“เฮ้ย...อะไรกันเนี่ย กองทัพกบมาจากไหน ขึ้นมาอยู่บนรถได้ยังไง”
ทัฬห์ตั้งสติได้รีบจอดรถหลบข้างทาง สองพี่น้องลงจากรถเปิดประตูทุกบานไล่กบกันวุ่นวาย
เวลาเดียวกัน เฟื่องลดากำลังโทรศัพท์เล่าวีรกรรมของตนให้กานดาฟังอย่างสะใจ แต่แล้วต้องชะงักเมื่อมีเสียงเคาะประตูเรียก พอเปิดประตูก็เห็นสร้อยทองยืนหน้าเอาเรื่องอยู่ ไม่พูดพร่ำทำเพลง
จับมือเฟื่องลดาพาไปที่ห้องรับแขกทันที
“มานี่เลย...มาขอโทษคุณทัฬห์เดี๋ยวนี้” เฟื่องลดาทำไขสือถามว่าขอโทษเรื่องอะไร ตนไม่ได้ทำอะไรผิด “ยังจะดื้ออีก เราเอากบไปปล่อยในรถคุณทัฬห์เขาไม่ใช่เหรอ”
“คนอะไรไม่รักษาคำพูด ไหนบอกว่ามีอะไรให้ไปลงกับคุณไง แค่ฉันเอากบไปปล่อยในรถถึงกับต้องวิ่งมาฟ้องน้าสร้อยเลยเหรอ เชื่อเขาเลย” เฟื่องลดาเปลี่ยนเป็นขึงขังทันที
“พี่ทัฬห์ไม่ได้อยากจะมาฟ้องร้องใคร แต่คนที่ให้มาคือผม เธออาจจะมองว่าเป็นเรื่องเล็ก แต่รู้ไหมว่าเมื่อกี้เกือบเกิดอุบัติเหตุเพราะความที่เราสองคนตกใจ ไม่คิดว่าจะมีใครทำพิเรนทร์แบบนี้”
เฟื่องลดาเถียงฉอดๆว่าตนกลายเป็นเด็กกำพร้าก็เพราะอุบัติเหตุ ไม่เห็นมีใครหน้าไหนเดือดร้อนเลย ไทว์โมโหบอกว่าพูดแบบนี้พาลกันชัดๆ เรื่องทำท่าจะบานปลายจนทัฬห์บอกไทว์ให้ใจเย็นๆ
เฟื่องลดาสะบัดจะไป ถูกสร้อยทองจับไว้บอกให้ขอโทษคุณทัฬห์ก่อน เฟื่องลดาโต้ว่าทำไมต้องขอโทษ ตนทำตามที่เขาบอกเท่านั้น สร้อยทองยืนกรานให้ขอโทษ เฟื่องลดาจ้องหน้าปฏิเสธ
“ไม่ค่ะน้าสร้อย ทำไมน้าสร้อยต้องไปเข้าข้างเขาด้วย เขาเป็นคนทำให้พ่อลดาตาย แล้วพ่อลดาก็คือสามีของน้าสร้อย น้าสร้อยไม่เจ็บแค้นแทนพ่อเลยเหรอคะ แค่เขาให้เงินน้าสร้อยแล้วก็บอกว่าผมขอโทษ น้าสร้อยก็ยกโทษให้เขาแล้วเหรอคะ”
“เฟื่องลดา เธอพูดแบบนี้เหมือนดูถูกน้านะ จะขอโทษหรือไม่ขอโทษ”
เฟื่องลดามองหน้าสร้อยทองอย่างอัดอั้นตันใจผลุนผลันวิ่งออกไป สร้อยสนจะตาม แต่สร้อยทองบอกว่าไม่ต้องตาม ทัฬห์ติงว่าแต่มันค่ำแล้ว สร้อยทองบอกว่าเขาไม่ไปไหนไกลหรอกคงไปนั่งร้องไห้ที่สวนสาธารณะหมู่บ้าน แล้วขอโทษทัฬห์กับไทว์ โทษว่าคุณเฟื่องตามใจลดาจนเสียเด็กหมดแล้ว
ทัฬห์สีหน้ากังวล ไทว์ก็ทั้งกังวลและเอือมระคนกัน
ooooooo
ทัฬห์ตามไปเจอเฟื่องลดานั่งก้มหน้าร้องไห้อยู่ที่สวนสาธารณะจริงๆ เขาเดินไปยืนข้างหน้าเงียบๆ พอเธอเงยหน้าเห็นเขาก็จะลุกหนี
ทัฬห์รีบพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่าฟังตนหน่อยได้ไหม ตั้งแต่มีเรื่องเรายังไม่เคยคุยกันจริงจังเลย ให้โอกาสตนได้พูด...
ทัฬห์พูดไม่ทันจบ เฟื่องลดาก็ขัดเสียงแข็งว่าจะพูดว่าขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นอุบัติเหตุใช่ไหม พูดเสียงเครือน้ำตาคลออย่างอัดอั้นว่า
“ถึงคุณจะพูดอีกกี่สิบกี่ร้อยครั้ง พ่อฉันก็ไม่มีวันฟื้น ไม่มีวัน ได้ยินไหมฉันไม่มีพ่ออีกแล้ว...ไม่มี...”
เฟื่องลดาหยุดเพราะแรงสะอื้นแล้วจะเดินหนีแต่หน้ามืดจะล้มทัฬห์ประคองไว้ทัน ร้องเรียกหลายครั้งแต่เธอเป็นลมหมดสติไปแล้วทั้งที่น้ำตายังเปื้อนแก้ม ทัฬห์ค่อยๆซับน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน
