ม่านบังใจ
ตอนที่ 2
เวลาเดียวกัน ทัฬห์ในชุดนอนยืนกอดอกครุ่นคิดอยู่ที่โต๊ะสนามหน้าคฤหาสน์ ไทว์เดินมาทักว่ายังไม่นอนอีกหรือ
ทัฬห์พยักหน้าเนือยๆ ไทว์มองอย่างพินิจพิจารณาถามว่า
“ท่าทางอย่างนี้ ให้ผมเดานะว่าเด็กเฟื่องลดานั่นไม่ยอมฟังพี่เหมือนเดิมใช่ไหม”
“ตอนแรกก็เหมือนจะฟังดีอยู่แล้วก็กลับสู่โหมดเดิม อารมณ์แปรปรวน ขึ้นๆลงๆ ฉันว่าคงเป็นเพราะสะเทือนใจเรื่องพ่อเขามาก”
“ผมว่าพี่ทัฬห์อย่าไปใส่ใจมากเลยครับ เพราะพี่ก็พยายามทำดีที่สุดแล้ว”
“ฉันทำอย่างที่นายพูดไม่ได้หรอก ฉันรับปากคุณเฟื่องแล้ว ฉันต้องทำตามสัญญาไม่ว่าเด็กคนนั้นจะต่อต้านฉันขนาดไหน แต่ฉันก็จะต้องดูแลเฟื่อง-ลดาให้ดีที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้”
ไทว์ถามว่าทำไมเขาดูห่วงเด็กคนนี้จัง ตนว่ามันแปลกๆ สัญชาตญาณตำรวจมันบอกว่ามีอะไรผิดปกติ ไทว์พูดดักคอล้อๆ
“พอเลย ถ้านายจะคิดอะไรเลยเถิด ฉันแค่สงสารเด็กคนนั้นเท่านั้น ฉันไปนอนก่อนล่ะ” ทัฬห์ตัดบทแล้วเดินเข้าบ้านไปเลย
ไทว์มองตามอย่างแปลกใจที่พี่ชายห่วงเฟื่องลดามาก
เช้าวันรุ่งขึ้น ดวงใจทั้งปะเหลาะและคะยั้นคะยอให้ลูกแก้วทานอาหารเช้า แต่ลูกแก้วก็ไม่ยอมทานบอกว่าอิ่มแล้วไม่อยากทาน
“อาหารเช้าสำคัญมากนะลูกแก้ว ถ้าไม่ทานปล่อยให้ท้องหิวจะเรียนหนังสือไม่รู้เรื่องนะคะ” ทัฬห์หว่านล้อมอีกคน แต่ลูกแก้วก็ยังนั่งปึ่งไม่ยอมทาน
“ฮัลโหล...ทานอาหารเช้ากันอยู่เหรอคะคุณพ่อ คุณลูก” มณฑิราเสียงหวานเข้ามา
ทุกคนหันมอง เห็นมณฑิรารีบเดินเข้ามาโอบกอดลูกแก้วหอมซ้ายหอมขวาก่อนหันไปพูดกับทัฬห์ว่า ตนมาธุระแถวนี้เลยแวะมาหาลูกแก้วหน่อย ทัฬห์บอกว่ากำลังดื้อเลยไม่ยอมทานอาหารเช้า
“คนเก่งของน้ามณ ทานให้หมดเลยนะคะ แล้วคืนนี้น้ามณจะมาเล่านิทานให้ฟังอีก”
“เย้...ได้เลยค่ะ ลูกแก้วจะทานให้หมด” ว่าแล้วก็ทานอาหารอย่างอร่อยจนหมด ทัฬห์มองลูกอย่างอ่อนใจ
พอดีเสียงแตรรถโรงเรียนดังที่หน้าบ้าน ดวงใจบอกว่าเสร็จทันรถโรงเรียนพอดี แล้วจะไปส่งลูกแก้ว
“มณไปส่งให้เองค่ะป้า” มณฑิรารีบไปจูงลูกแก้วออกไป
“คุณมณนี่เก่งนะคะ เอาคุณหนูลูกแก้วอยู่ทุกเรื่องเลย” ดวงใจชมเปาะ
ทัฬห์มองตามนิ่งๆ แล้วยกกาแฟขึ้นดื่ม ดวงใจจึงค่อยๆเลี่ยงออกไป
ooooooo
มณฑิรากระซิบถามลูกแก้วขณะพาไปส่งที่รถโรงเรียนว่า บอกคุณพ่อเรื่องจะให้น้ามณ
มาค้างหรือยัง ลูกแก้วยังไม่ได้บอกเพราะเมื่อคืนคุณพ่อกลับดึกตนหลับไปแล้ว แต่วันนี้จะบอก
“เก่งมากค่ะ แล้วอย่าลืมนะ ห้ามบอกใคร”
“ลูกแก้วไม่ลืมค่ะ”
ส่งลูกแก้วแล้ว มณฑิรากลับมาเลียบเคียงถามทัฬห์ว่าช่วงนี้ทำไมกลับดึกจัง เห็นว่าไปโรงพยาบาลมีใครเป็นอะไรหรือ ทัฬห์บอกว่าคนรู้จักแล้วขอตัวไปทำงาน มณฑิรามองตามพึมพำสงสัย
“แค่คนรู้จัก แล้วทำไมต้องไปเฝ้าดึกๆดื่นๆ...ใครกันนะ”
กานดารู้จากสร้อยสนว่าเฟื่องลดาเข้าโรงพยาบาล วันนี้รีบมาเยี่ยมที่บ้าน เฟื่องลดาบอกว่าตนไม่ได้เป็นอะไรมากแค่เพลียๆแต่มีคนเจ้ากี้เจ้าการให้ไปโรงพยาบาล ยุ่งไม่เข้าเรื่อง
กานดาถามว่าหมายถึงใคร เฟื่องลดาบอกว่าคนที่ขับรถชนพ่อตนไง กานดาว่าดูๆคุณทัฬห์ก็เป็นคนดีเหมือนกันนะ เฟื่องลดาโพล่งทันทีว่าคนดีต้องไม่โกหกสิ แต่พอกานดาถามว่าเขาโกหกเรื่องอะไร เฟื่องลดาก็ตัดบทอย่างเกลียดชังไม่อยากพูดถึงว่า
“ช่างเถอะ อย่าไปสนใจเลย ไม่ว่าจะยังไงฉันก็ไม่มีวันญาติดีกับผู้ชายคนนี้แน่”
ooooooo
