สุภาพบุรุษชาวดิน
ตอนที่ 15
อ้นลังเล แต่สุดท้ายบอกว่าไม่เคยเห็น เพราะไม่อยากให้เรื่องโยงใยถึงแม่ แต่สุดาวรรณโพล่งว่า
“ค่ะ ฉันรู้จักเขา”
ตำรวจไม่สงสัยอะไรเพราะวศินบอกไว้ก่อนแล้วว่าสุดาวรรณอาจยอมรับว่ารู้จักม้าเหล็กแต่เราอาจจะไม่สามารถโยงใยถึงตัวคุณสุได้ ตำรวจถามว่าคุณรู้จักเขาได้ยังไง
“เขาเป็นคนงานเก่าของพ่อแม่ฉัน เขาเพิ่งออกจากคุกมาก็พยายามติดต่อขอเงินจากฉันค่ะ แต่ฉันไม่ให้...ฉันคิดว่าเขาจะต้องโกรธก็เลยลอบเข้ามาขโมยของในบ้าน แล้วอาจจะเจอคุณสรวิชญ์เข้าพอดี เขาต้องเป็นคนฆ่าคุณสรวิชญ์แน่ๆเลยค่ะ”
ตำรวจขอข้อมูลของม้าเหล็ก สุดาวรรณทำเป็นให้ความร่วมมือเต็มที่เพื่อให้ตำรวจเชื่อว่าตนไม่เกี่ยวข้อง บอกว่าตนจะบอกทุกอย่างเท่าที่รู้
เมื่อออกจากห้องสอบสวน อ้นถามอย่างเป็นห่วงว่าแม่เป็นยังไงบ้าง สุดาวรรณตอบสบายๆว่าไม่มีอะไร ตำรวจขอข้อมูลจากแม่เท่านั้น ทั้งอ้นและอ้อแอบถอนใจโล่งอกแต่ไม่พูดอะไร สุดาวรรณจึงขอตัวกับตำรวจ
พอเดินออกมา พวกสุดาวรรณเจอวศินกับอินทัช ทั้งสองฝ่ายมองหน้ากันแต่ไม่มีใครพูดอะไร แต่พวกนักข่าวเห็นทั้งสองฝ่ายก็กรูกันเข้าไปขอสัมภาษณ์ พอวศินตอบรับ นักข่าวยิงคำถามทันทีว่า
“ได้ข่าวว่าพ่อเลี้ยงพ้นข้อกล่าวหาว่าฆ่าคุณพ่อแล้วเหรอครับ”
“ครับ จากผลการชันสูตรทำให้ตำรวจพบความจริงเรื่องเวลาที่แสดงว่าผมไม่ใช่คนร้าย ทำให้ผมได้รับความยุติธรรม” นักข่าวถามว่าแล้วรู้สึกอย่างไร? “ผมไม่ได้กังวลอะไรแต่แรกอยู่แล้ว เพราะแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ทำผิด ผมเชื่อมั่นในระบบยุติธรรม เชื่อว่าตำรวจจะต้องหาตัวคนร้ายตัวจริงมาลงโทษได้อยู่แล้ว และผมขอประณามคนร้ายที่ฆ่าคุณพ่อ ขอให้เขาได้รู้คิดและสำนึกผิดมามอบตัวซะ” พูดแล้วหันถาม “ใช่ไหมครับคุณสุ”
“ใช่ค่ะ” สุดาวรรณยิ้มรับ “ฉันก็หลงเข้าใจผิดพ่อเลี้ยงเขาตั้งนาน คนเสียใจเนาะ ฉันนี่แทบสติแตกตอนที่รู้ว่าคุณสรวิชญ์ตาย”
สุดาวรรณเล่นใหญ่ได้โล่ จนวศินมองอึ้ง
เช้าวันต่อมา ม้าเหล็กไปกินข้าวแกงร้านในชุมชน สั่งอาหารแล้วนั่งดูทีวีรอ เห็นสุดาวรรณกำลังให้สัมภาษณ์จ๋อยๆโดยมีวศินยืนอยู่ข้างๆ
“การสูญเสียคุณสรวิชญ์ที่เป็นหัวเรือใหญ่ ทำให้ฉันกับลูกๆแทบล้มทั้งยืน แต่เราก็ต้องเข้มแข็งเพราะเราต้องดูแลธุรกิจและพนักงานอีกหลายร้อยชีวิตที่เป็นเสมือนคนในครอบครัว”
นักข่าวถามว่า ข่าวว่าคนร้ายเป็นคนใกล้ชิดที่มาขโมยของในบ้านและเป็นคนเก่าแก่ของคุณพ่อคุณแม่ด้วยใช่ไหม สุดาวรรณตอบว่าใช่ นักข่าวถามว่าแล้วคุณสุดาวรรณคิดว่าจะจับคนร้ายได้ไหม
“แน่นอนค่ะ ดิฉันขอภาวนาให้จับคนร้ายที่ฆ่าคุณสรวิชญ์ได้เร็ววัน”
ม้าเหล็กดูข่าวแล้วเริ่มไม่ไว้ใจสุดาวรรณ อึดใจเดียวมือถือสุดาวรรณก็ดังขึ้น พอเห็นเป็นสายจากม้าเหล็กก็รีบรับ
“ฮัลโหล...คุณสุครับ ทำไมถึง...???”
“อย่าเพิ่งพูด เดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟัง เดี๋ยวฉันจะแชร์โลเกชันไปให้ อีกสองชั่วโมงไปเจอกันที่นั่น”
ม้าเหล็กชะงักไปนิดหนึ่งก่อนตอบรับว่าได้ สุดาวรรณย้ำว่าระวังตำรวจด้วย ม้าเหล็กวางสายแล้วรู้สึกถึงอันตรายจนกินข้าวไม่ลง รีบจ่ายเงินแล้วออกไป
ooooooo
อ้นผิดหวังเสียใจมากเมื่อรู้ว่าแม่เป็นคนฆ่าพ่อแล้วโยนความผิดให้วศิน วันนี้ไปหาสุดาวรรณที่มุมหนึ่งในบ้าน สุดาวรรณดีใจถามว่าอ้นยกโทษให้แม่แล้วใช่ไหม
อ้นขอร้องแม่ให้พอแค่นี้เถอะ มอบตัวสู้คดีเสียก่อนที่เรื่องมันจะยุ่งยากมากไปกว่านี้ สุดาวรรณช็อก ถามว่าอ้นจะให้แม่ติดคุกหรือ...ไม่มีทาง!
“แต่ถ้าตำรวจจับผู้ชายคนนั้นได้ มันก็ต้องซัดทอดมาที่แม่ ยังไงก็ไม่รอดอยู่ดี” สุดาวรรณบอกว่าแม่จะไม่มีวันยอมให้มันซัดทอดมาหาแม่ได้หรอก อ้นถามว่า “แล้วแม่จะทำยังไง?”
“ไม่ต้องห่วงหรอกลูก แม่มีวิธีจะควบคุมไอ้ม้าเหล็กได้ ยังไงซะแม่ก็ไม่ยอมติดคุกเด็ดขาด!!”
สุดาวรรณพูดอย่างมั่นใจ แต่อ้นฟังแล้วยิ่งเครียด
ooooooo
หลังจากที่วรกิจเสียชีวิตแล้ว วัฒน์ที่ได้รับบทเรียนจากการใช้ชีวิตที่ผิดได้ขึ้นมาทำหน้าที่บริหารธุรกิจต่อจากพ่อ วันนี้วัฒน์เข้าไปถามหนูดีที่ห้องทำงานว่าทำไมไม่ส่งข้อความไปแสดงความยินดีกับวศินสักหน่อย
หนูดีตอบงอนๆว่าไม่ใช่เรื่องของตนสักหน่อย ถามว่าพี่วัฒน์มาหาหนูดีมีอะไร วัฒน์บอกว่าอยากให้หนูดีช่วยดูแคมเปญที่ตนคิดโปรโมตห้างช่วงปีใหม่ว่าใช้ได้ไหม หนูดีรับปากจะดูให้ วัฒน์ขอบใจบอกว่าเดี๋ยวจะไปประชุมทีมฝ่ายขายหน่อย
“ตั้งใจทำงานนะ” หนูดีบอกและมองตามพี่ชายพึมพำภูมิใจแทนพ่อ “ถ้าพ่อเห็นพี่วัฒน์ตอนนี้คงปลื้มน่าดู” แล้วหยิบมือถือขึ้นมากดข้อความหาวศิน “ดีใจด้วยนะ...”
พิมพ์ข้อความยังไม่ทันจบก็ชะงักเปลี่ยนใจ ไม่ลบแต่ก็ไม่ส่ง วางมือถือลง วินาทีนั้นเองเสียงข้อความเข้าก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากวศิน
“ถ้ารู้ว่าอยู่ในคุกแล้วได้เจอหน้าคุณ ได้ยินเสียงคุณ ผมคงเลือกอยู่ในนั้นไปจนตาย”
หนูดีอ่านแล้วจะพิมพ์ตอบ แต่แล้วก็ตัดสินใจไม่ตอบเมื่อนึกถึงคำพูดของตัวเองที่ว่า
“วันนี้คนที่ไม่คู่ควรเป็นฉันต่างหาก!!”
