สุภาพบุรุษชาวดิน
ตอนที่ 15
“ก็แกมันโง่เหมือนแม่แกนั่นแหละ” สุดาวรรณมองวศินที่แค้น กำมือแน่น ถามเย้ย “ไง แค้นมากไหม โกรธมากสิ อยากฆ่าฉันบ้างไหม แสดงความชั่วในตัวของแกออกมาสิไอ้คนดี ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าเวลาคนที่มันแอ๊บดีแตกมันจะทำอะไรได้บ้าง”
“ถึงผมจะแค้นคุณ โกรธคุณมากแค่ไหน ผมก็ไม่ทำเลวแบบคุณ ถ้าผมทำแบบนั้นผมก็เป็นคนเลวไม่ต่างจากคุณหรอก สิ่งที่ผมจะทำคือให้คุณได้รับโทษทางกฎหมาย”
สุดาวรรณพูดอย่างลำพองใจว่ากฎหมายทำอะไรตนไม่ได้ ตนยังอยู่ดีและ “กำลังจะฆ่าแก!”
“ถึงวันนี้กฎหมายจะเล่นงานคุณไม่ได้ แต่ก็อย่าลืมกฎแห่งกรรมนะครับ ถึงคุณจะหนีกฎหมายไปได้ แต่คุณไม่มีทางหนีกฎแห่งกรรมพ้น”
สุดาวรรณโกรธเถียงไม่ออกบอกทองเติมให้ไปเอาตัวหนูดีออกมาตนจะได้ฆ่าวศินให้จบๆเสียวันนี้ ลูกน้องทองเติมเข้าไปกระชากหนูดีออกจากวศิน หนูดีดิ้นพลางตะโกนให้ปล่อยตน ปล่อยพี่วศิน
“คุณแม่” อ้นพยายามร้องเรียกเตือนสติแม่ แต่สุดาวรรณปรามว่าอย่ามาห้ามแม่ ไม่งั้นจะจัดการยัยหนูดีอีกคน อ้นจึงชะงักกลัวแม่จะทำร้ายหนูดี
ขณะสุดาวรรณยกปืนเล็งใส่วศินนั่นเอง อินทัชก็พาตำรวจมาถึงพอดี ตำรวจตะโกนเข้าไปว่า
“คุณสุดาวรรณ นายทองเติม ตอนนี้ตำรวจล้อมไว้หมดแล้ว มอบตัวซะ!”
ลูกน้องทองเติมยิงออกไปสกัดตำรวจ สุดาวรรณจะเหนี่ยวไกฆ่าวศิน หนูดีขอร้องคุณป้าอย่าทำแบบนี้เลย อ้นก็เรียกแม่เตือนสติ
ทันใดนั้นลูกน้องทองเติมวิ่งเข้ามาบอกเรื่องตำรวจ ทองเติมเร่งสุดาวรรณว่าตำรวจมาแล้วจะทำอะไรก็รีบๆทำเสีย สุดาวรรณจ้องหน้าวศินลังเล ทองเติมเลยหนีออกไป ลูกน้องเห็นลูกพี่หนีก็ปล่อยหนูดี
แล้ววิ่งตามไป พอหนูดีเป็นอิสระก็วิ่งไปหาวศิน
ถูกอ้นคว้าตัวไว้ร้องห้าม...อย่า อันตราย
วศินบอกให้หนูดีหนีไป หนูดีตอบอย่าง
ไม่พรั่นพรึงว่า
“ไม่ ถ้าต้องตายก็ตายด้วยกัน พี่อ้นปล่อยหนูดี... พี่วศินมาช่วยหนูดี หนูดีจะปล่อยให้พี่วศินตายได้ยังไง”
อ้นจึงหันไปอ้อนวอนแม่ให้หยุดเถอะ ถูกสวนทันควันว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับลูก เล็งปืนไปที่วศิน นิ้วในโกร่งไกเริ่มขยับ หนูดีตกใจมากสะบัดหลุดจากอ้นวิ่งไปขวางทางปืนทันที
“ปัง!!!”
ร่างหนูดีที่วิ่งไปรับกระสุนแทนวศินทรุดฮวบทันที ทั้งวศินและอ้นตกใจร้องพร้อมกัน “หนูดี!!!”
วศินลืมเจ็บวิ่งไปหาหนูดี แต่อ้นกลับยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก
วศินประคองร่างโชกเลือดของหนูดีขึ้นมา แต่หนูดีกลับถามเขาว่า “พี่วศินไม่เป็นอะไรใช่ไหม”
“ผมไม่เป็นอะไร...คุณหนูดีทำแบบนี้ทำไมครับ”
วศินกอดหนูดีไว้อย่างสะเทือนใจ ในขณะที่หนูดีเริ่มเบลอเพราะเสียเลือดมาก วศินกอดไว้แนบอกพร่ำบอก
“คุณหนูดี...อย่าเป็นอะไรนะครับ”
“หนูดี...รักพี่วศินนะคะ”
“ผมก็รักคุณหนูดี...รักมาตลอด”
หนูดียิ้มอย่างมีความสุขแล้วหมดสติไป...วศินกอดพร่ำเรียกหนูดีแทบขาดใจ อ้นยังยืนที่เดิมมองภาพนั้นน้ำตาไหล สุดาวรรณได้ทีถามว่า
“เห็นแล้วใช่ไหมตาอ้น ผู้หญิงคนนี้ไม่คู่ควรกับความรักของลูกหรอก แม่จะจัดการไอ้อีสองคนนี้ที่มันทำร้ายหัวใจลูกเอง!!” พูดจบก็หันกระบอกปืนใส่วศินและหนูดี “รักกันมาก ตายไปรักกันต่อในนรกแล้วกัน”
วศินกอดหนูดีไว้แน่น พร้อมที่จะตายไปด้วยกัน
“แม่แกคือมารในชีวิตฉัน ส่วนแกก็คือมารในชีวิตลูกชายฉัน ถ้าไม่มีแกตาอ้นก็จะมีความสุข”
อินทัชกับตำรวจวิ่งเข้ามาพอดี สุดาวรรณเหนี่ยวไกยิงวศินกับหนูดีทันที อินทัชพยายามวิ่งเข้าไปแต่ช้าไปแล้ว อ้นร้องห้ามแม่พร้อมกับพุ่งเข้าไปขวางทางปืน ถูกกระสุนพุ่งทะลุอกซ้ายเลือดทะลัก
สิ้นเสียงปืนร่างอ้นก็ล้มลงตรงหน้าสุดาวรรณ ทุกคนอึ้ง สุดาวรรณช็อกร้องสุดเสียง “ตาอ้น!!!”
ทองเติมกับลูกน้องที่หนีออกมาก็ถูกตำรวจรวบตัวทันที
อ้นถูกยิงนอนจมกองเลือด ขณะกำลังหายใจรวยริน อ้นคิดถึงสรวิชญ์ พ่อที่เคยบอกว่า
“อ้น...ไม่มีทรัพย์สมบัติอะไรมีค่าเท่ากับครอบครัวหรอกนะลูก ถึงจะคนละแม่ แต่อย่าลืมว่าวศินก็เป็นน้องของลูกคนนึงเหมือนกัน อย่าให้เงินทองทรัพย์สมบัติของนอกกายมาทำลายครอบครัว อย่าโกรธเกลียดกันได้ไหมลูก”
อ้นเลื่อนสายตาไปมองวศิน สุดาวรรณกอดอ้นไว้จนตัวเองชุ่มไปด้วยเลือดของลูก ถามว่า
“ตาอ้น...ทำแบบนี้ทำไมลูก”
“คุณพ่อเคยบอกว่าไม่มีอะไรสำคัญเท่าครอบครัว ผมเพิ่งเข้าใจวันนี้เอง...ถ้าที่แม่ทำทุกๆอย่างเพื่ออ้น ถ้างั้นที่คุณพ่อตายก็เพราะอ้น อ้นขอรับกรรมแทนแม่ อ้นไม่อยากให้แม่เป็นทุกข์อีก พอแค่นี้เถอะครับแม่ อ้นไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว อ้นแค่ไม่อยากให้แม่ทำผิดอีก”
“แม่ขอโทษลูก...แม่ขอโทษ...แม่ผิดเอง...” สุดาวรรณน้ำตานองหน้า อ้นบอกว่าแม่เป็นแม่ที่ดีที่สุดสำหรับอ้น แล้วหันไปบอกวศินว่า
“ฉันคืนหนูดีให้แก...ฝากบอกหนูดีด้วยว่าฉันคงแต่งงานกับหนูดีไม่ได้แล้ว ฉันขอโทษ”
วศินบอกอ้นให้เข้มแข็งไว้ เขาต้องไม่เป็นอะไร อินทัชก็บอกว่ารถพยาบาลกำลังมา แต่อ้นบอกว่าตนไม่ไหวแล้ว บอกสุดาวรรณที่ร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือดก่อนสิ้นใจว่า “ผม...รักแม่...”
สุดาวรรณกรี๊ด กอดร่างอ้นไว้ร้องไห้แทบขาดใจ...
ooooooo
ทั้งวศินและหนูดีถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล อินทัชเฝ้าอยู่หน้าห้องผ่าตัดอย่างกระวนกระวายใจ ครู่ใหญ่อังกาบ อ้อกับวินพัตราเดินแทบเป็นวิ่งเข้ามา อังกาบถามทันทีว่าทั้งสองคนเป็นยังไงบ้าง
