สวยซ่อนคม
ตอนที่ 6
“หึ! แล้วที่เรียนมานี่อ่านออกเขียนได้เหมือนคนอื่นแล้วรึยังล่ะ แล้วอย่างเธอยังไปฝึกดนตรีเป็นกับเขาด้วยหรือ จะเสียเวลาเปล่าๆหรือเปล่าคะพี่สุ้ยไถ่”
พูดพลางหันหน้าหาสุ้ยไถ่ ซุนหลิงเสียความรู้สึกมาก อดไม่ได้สวนกลับพี่สาวคนละแม่
“พี่จะให้หนูตอบข้อไหนก่อนดีคะ”
“สำบัดสำนวนขึ้นมากนะซุนหลิง...อยากตอบข้อไหนก่อนก็เชิญ”
“หนูเรียนหนังสือเกือบทันซุนเหมยแล้ว ก็น่าจะสอบเทียบ ม.6 ผ่านค่ะ ส่วนดนตรี...หนูเรียนเป่าเซียวอยู่ค่ะ”
เจียอิงในคราบอ้ายผิงพยักหน้ารับรู้แบบขอไปที ก่อนเบิกตาโพลงทำหน้าดูถูกเมื่อได้ยินว่าซุนหลิงเรียนเป่าเซียวหรือขลุ่ยจีน สุ้ยไถ่ท่าทางไม่ยินดียินร้ายแต่ช่วยแก้ต่างให้ซุนหลิง
“พี่ว่าเซียวหรือตี๋จื่อมันก็เพราะคล้ายๆกันนะ”
“แต่มันเป็นเครื่องดนตรีสำหรับผู้ชายนี่คะ กะโปโลข้างถนนอย่างซุนหลิงมันคงไม่รู้ อ้อ...หรือว่าความเป็นทอมมันยังคงอยู่ในสายเลือดเธอสินะ ฉัน...เอ้ย! พี่ก็ลืมไป”
พูดพลางส่งสายตาเหยียดหยามให้ในแบบที่ไม่เคยทำ ซุนหลิงหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอาย สุ้ยไถ่สังเกตตลอด พยายามช่วยไกล่เกลี่ยสถานการณ์
“ช่างเขาเถอะน้องอ้ายผิง เขาอยากเรียนอะไรมันก็เรื่องของเขา พี่ไม่อยากขัดใจเหลาไท่”
เจียอิงขัดใจมากแต่แสดงออกไม่ได้ เสใช้ตะเกียบคีบเต้าหู้อย่างกระแทกกระทั้น อากัปกิริยานั้นทำให้สองผู้ร่วมโต๊ะอย่างสุ้ยไถ่กับซุนหลิงมองหน้ากันเครียดๆเพราะท่าจับตะเกียบของอ้ายผิงนั้นไม่เหมือนเดิม!
นอกจากท่าจับตะเกียบจะไม่เหมือนเดิม สุ้ยไถ่กับซุนหลิงยังผงะอีกเพราะหลังจากนั้นอ้ายผิงคนใหม่ก็ประกาศกร้าวกลางโต๊ะอาหารว่าไม่ชอบเสียงขลุ่ยและจะไม่มีวันเรียนเป่าขลุ่ยเด็ดขาด!
ooooooo
ท่าจับตะเกียบและท่าทีรังเกียจเสียงขลุ่ยของอ้ายผิงทำให้ซุนหลิงประหลาดใจมาก เด็กสาวผละจากโต๊ะอาหารได้ก็หลบไปครุ่นคิดถึงเรื่องในอดีตตามลำพัง...
ซุนหลิงจำได้ดีว่าอ้ายผิงพี่สาวคนละแม่โปรดปรานเครื่องดนตรีประเภทเป่าแค่ไหน จึงน่าแปลกใจมากที่วันนี้บนโต๊ะอาหารอีกฝ่ายประกาศไม่ชอบเสียงของเครื่องดนตรีประเภทนี้ ไหนจะท่าจับตะเกียบที่ไม่เหมือนกับที่เธอจำได้เพราะเคยถูกอีกฝ่ายสอนให้ตั้งแต่เด็ก
เด็กหญิงซุนหลิงจับตะเกียบไม่ถูกแต่เลือกจับตามถนัดและกินข้าวได้สะดวก อ้ายผิงจับตาดูด้วยความเอ็นดูและช่วยจัดท่าทางน้องสาวคนละแม่ให้ใหม่ด้วยตัวเอง
“ต้องจับอย่างนี้...ทำให้ถูกจะได้ไม่โดนอาปาว่าอีก ลูกสาวเจ้าสัวฟังสูต้องจับตะเกียบถูกทุกคนนะ รู้ไหม”
