ตอนที่ 6
หลังได้นามบัตรเพื่อนของอ้ายผิงจากผู้จัดการอพาร์ตเมนต์ ฟู่กุ้ยก็รีบไปพบอีกฝ่ายเพื่อสอบถามข้อมูล แล้วก็ไม่ผิดหวังเพราะอีกฝ่ายช่วยยืนยันได้อย่างหนึ่งว่าอ้ายผิงเคยอยู่ในฮ่องกงจริงๆ
“ฉันตามหาเขาอยู่ ตอนนั้นเราฝึกงานที่เดียวกัน”
“แล้วเขาย้ายไปอยู่ที่ไหนรู้ไหมครับ”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน...อยู่ดีๆอ้ายผิงก็ขาดการติดต่อเงียบหายไปเฉยๆ ไอจี เฟซบุ๊กที่เธออัปเดตบ่อยๆก็เงียบไปดื้อๆ ตอนนั้นฉันตามหาเขาเพราะมีอุบัติเหตุเรือล่มวันที่เขาข้ามเรือไปเกาลูนพอดี...
มีคนสูญหาย เสียชีวิต ซึ่งตอนนั้นฉันก็ได้แต่ภาวนาว่าเขาจะไม่ได้ไปเรือเที่ยวนั้น”
“อย่างนั้นเหรอครับ”
“แต่คงไม่ใช่หรอกค่ะ ฉันว่าเขาคงกลับไปเมืองไทยแล้วล่ะ”
ข้อมูลจากเพื่อนสาวของอ้ายผิงทำให้ฟู่กุ้ยหนักใจไม่น้อย...ดูท่าเรื่องของผู้หญิงชื่ออ้ายผิงน่าจะมีลับลมคมในมากกว่าที่คิด...หากว่าเรื่องที่ฟังมาเป็นความจริง...แล้วอ้ายผิงคนที่อยู่กรุงเทพฯตอนนี้คือใครกันแน่...
สุ้ยไถ่คิดมากเรื่องอ้ายผิงจนนอนไม่หลับต้องหยิบเหล้ามาดื่มย้อมใจ สภาพเมาค้างถึงเช้าจนคนที่บ้านเทียนซั่งพูดไม่ออก โดยเฉพาะฟานแม่บ้านเก่าแก่ที่ไม่เคยเห็นนายคนใหญ่เมามายขนาดนี้
“มีเรื่องอะไรหนักหนา”
ซุนหลิงก็มองมาอย่างไม่อยากเชื่อ แต่พลันภาพที่เห็นเขาจูบกับอ้ายผิงเมื่อวานก็ผุดในหัว
“คงดื่มหนักเพราะกำลังมีความสุข”
“ฉันว่าไม่ใช่นา...คงจะมีเรื่องอะไรแน่”
“ก็เรื่องที่เขาจะแต่ง...”
พูดไม่ทันจบก็หุบปากฉับเพราะคิดว่าคงไม่ดีหากคนในบ้านเทียนซั่งรู้เรื่องสุ้ยไถ่จูบกับอ้ายผิง ฟานไม่ได้ติดใจสงสัยอาสาพานายคนใหญ่ไปพักในห้อง ซุนหลิงลอบถอนใจยาวก่อนช่วยฟานเก็บกวาดห้องทำงานของสุ้ยไถ่
ooooooo
การเก็บกวาดห้องทำงานสุ้ยไถ่ทำให้ซุนหลิงมีโอกาสเห็นจดหมายของอ้ายผิงที่ส่งถึงเขาเมื่อสามปีก่อนเป็นครั้งแรก และครั้งนี้เธอก็อดใจไม่ไหวแอบเปิดอ่านด้วยความอยากรู้ใจความในจดหมายเป็นความในใจของอ้ายผิงถึงสุ้ยไถ่ในฐานะคู่หมายที่วงศ์ตระกูลของทั้งคู่อยากให้แต่งงานกัน
“น้องทราบดีว่าพี่คนใหญ่รักและเมตตาเอ็นดูน้อง ซึ่งน้องก็รักเคารพพี่อย่างพี่ชายของน้องคนหนึ่งมาตลอด เรื่องที่ผู้ใหญ่ของเราสองตระกูลมุ่งหมายจะให้พี่แต่งงานกับน้องจึงเป็นไปไม่ได้...”
ซุนหลิงตาโต อดสะเทือนใจแทนสุ้ยไถ่ไม่ได้ที่โดนอ้ายผิงปฏิเสธความสัมพันธ์เช่นนี้...
“เพราะหัวใจของน้องมีแต่พี่คนน้อย พี่คนใหญ่เองก็รู้ดี...น้องจึงอยากเรียนไว้ให้พี่เข้าใจ ทันทีที่น้องเรียนสำเร็จกลับมาน้องจะเข้าพิธีแต่งงานกับพี่คนน้อยเท่านั้น”










