สวยซ่อนคม

ข้อความในจดหมายทำให้ซุนหลิงคิดถึงอ้ายผิงอย่างบอกไม่ถูก ทั้งลายมือ สำนวนและความรู้สึกที่ถ่ายทอดผ่านถ้อยคำต่างๆล้วนเป็นสิ่งที่เด็กสาวคุ้นเคยตั้งแต่เด็ก และที่ทำให้เธอน้ำตาคลอก็เมื่ออ่านถึงย่อหน้าสุดท้าย

“เวลานี้เหตุการณ์ที่บ้านน้องไม่ปกติ ระหว่างที่น้องไม่อยู่...ขอฝากพี่คนใหญ่ดูแลครอบครัวน้าหงและน้องทั้งสองคน หากมีสิ่งใดที่พี่คนใหญ่พอจะช่วยเหลือพวกเขาได้น้องจะไม่ลืมพระคุณ...รักและเคารพยิ่ง...อ้ายผิง”

ซุนหลิงซึ้งใจที่อ้ายผิงพี่สาวคนละแม่คิดถึงเธอกับแม่และน้องสาว เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับอ้ายผิงในช่วงสามปีที่ผ่านมาถึงแสดงท่าทีห่างเหินและรังเกียจรังงอนน้องสาวอย่างเธอนัก แต่สิ่งที่รู้ตอนนี้คือเธอคงทนไม่ได้หากสุ้ยไถ่จะเข้าแทรกกลางความรักระหว่างอ้ายผิงกับส่งไห้!

เจียอิงในคราบอ้ายผิงไม่สนใจว่าใครจะคิดถึงหรือสงสัย หลังส่งเสียนไปทำงานที่ตรังได้ก็บุกหาเม่ยหลานกับซัน เมียเก็บและลูกลับๆของเสียนที่แฟลตนอกเมือง

สภาพความเป็นอยู่อย่างลำบากของสองแม่ลูกทำให้อ้ายผิงอดสะใจไม่ได้ สุดท้ายคนเก่งแต่ปากอย่างเสียนก็แค่พ่อที่ไม่เอาไหน เลี้ยงและดูแลเมียกับลูกของตัวเองไม่ได้ต้องฝากเป็นภาระให้เธอมาดูแลเช่นนี้

เวลาเดียวกันที่ตรัง...เสียนไม่รู้เลยว่าเมียกับลูกถูกจับตาจากอ้ายผิง มัวหงุดหงิดที่ติดแหง็กในบ้านพักโทรมๆนอกตัวเมือง ไม่ได้ไปไหนหรือทำอะไรตามใจชอบเหมือนเคย

เสียนหัวเสียมากเพราะนอกจากออกไปไหนไม่ได้ บ้านพักดังกล่าวยังไม่ค่อยมีสัญญาณโทรศัพท์ทำให้เขาติดต่อลูกเมียลับๆที่กรุงเทพฯไม่ได้ ลีก็หายหัวเพราะเพิ่งได้คำสั่งด่วนจากเจียอิงให้พาสมุนหลบไปสักพักหลังภารกิจล้มเหลวลอบฆ่าเหลาไท่กับส่งไห้ไม่สำเร็จ

ทรงพล พนักงานประจำบริษัทเดินเรือสาขาตรังต้องรับหน้าที่แทนลีส่งลูกน้องไปคุมตัวเสียนออกจากบ้านพักมาที่สำนักงานในตัวเมือง เสียนเห็นหน้าลูกน้องของทรงพลแล้วผงะ รูปร่างหน้าตาท่าทางเหี้ยมๆทำให้เขาอดกลัวไม่ได้แต่เพราะมั่นใจว่าตัวเองเป็นเจ้านายจึงกร่างใส่ทันทีที่เจอหน้า

“ไปบอกนายพวกแกเลยนะ...หัวเด็ดตีนขาดฉันจะไม่กลับมาอยู่บ้านบ้าหลังนี้อีก มันคุกชัดๆ...แกสองคนเป็นคนของลีใช่ไหม ทำไมฉันไม่เคยเห็นหน้า แล้วลีมันหายหัวไปไหน”

ลูกน้องทั้งสองของทรงพลไม่ตอบ สบตานิ่งจนเสียนเริ่มหวั่นแต่ทำใจดีสู้เสือ

“ได้ยินฉันพูดไหมฮะ ว่ายังไง...ฉันถามแกสองคนอยู่”

พลันสายตาเสียนก็เหลือบเห็นปืนเหน็บข้างเอวชายแปลกหน้าทั้งสอง ลูกน้องของทรงพลช่วยกันพาเสียนออกจากบ้านพักไปขึ้นรถ เสียนยอมแบบเสียไม่ได้เพราะอยากกลับเข้าเมือง แต่เพียงไม่นานบรรยากาศเปลี่ยวๆข้างนอกก็ทำให้เขารู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล

“พวกแกจะพาฉันไปไหน ทำไมแถวนี้ฉันไม่คุ้น”