ตอนที่ 6
สุดท้ายซุนหลิงก็ต้องคุยกับสุ้ยไถ่ถึงเรื่องที่บ้านอันซิน กระนั้นความกระดากใจก็ทำให้อึกอักไม่กล้าพูดเรื่องเห็นอ้ายผิงกอดจูบกับผู้ชายอื่น ได้แต่แกล้งถามอ้อมๆ
“นายคนใหญ่รักพี่อ้ายผิงมากไหม”
“มันเรื่องอะไรของเรา”
“ถ้าคุณจะทำให้ฉันโมโหฉันก็จะไม่เล่า...ตอบมาก่อนสิคะ...รักพี่อ้ายผิงมากพอจะรับความผิดหวังได้หรือเปล่า”
ซุนหลิงสีหน้าจริงจังมาก ต่างจากสุ้ยไถ่ที่มีทีท่าสบายๆไม่กังวลแม้แต่น้อย
“ทำไม...เธอจะบอกว่าอ้ายผิงไม่ได้รักฉันงั้นรึไง”
“ฉันไม่รู้ว่าพี่อ้ายผิงรักนายคนใหญ่หรือนายน้อยหรือเปล่าหรอก แต่ที่ฉันเห็นเขา...เอ่อ...เขา...”
สุ้ยไถ่เห็นซุนหลิงหน้าแดง พูดจาตะกุกตะกักก็ชักรำคาญ
“ซุนหลิง...เป็นอะไรของเธอ จะพูดก็ไม่พูด ...บ้าหรือ”
“ฉัน...ไม่รู้จะพูดยังไง”
“ความจริงคืออะไรเธอก็พูดมา...ก็แค่นั้น”
ท่าทางเอาเรื่องของเขาทำให้ซุนหลิงนึกกลัวแต่ยังไม่กล้าพูดตรงๆ “พี่อ้ายผิงกับผู้ชายคนนั้น...เขาทำท่าเหมือน...เหมือนกับที่พระเอกนางเอกในละคร ...เอ่อ...คุณเข้าใจใช่ไหม...ฉันไม่รู้จะพูดยังไง”
สุ้ยไถ่หงุดหงิดมากแต่อยากรู้เรื่องผู้ชายที่เธอพูดถึงมากกว่า
“ไม่เข้าใจ...แล้วใครคือผู้ชายคนนั้น”
“ฉันไม่รู้ เขามาแท็กซี่ แต่งตัวดี พูดเหมือนคนจีนต่างชาติ”
“เขาอาจทักทายหรือร่ำลาแบบพวกต่างชาติก็ได้...แบบนี้ใช่ไหม”
ขาดคำก็โอบตัวเด็กสาวแบบทักทายแล้วปล่อย ซุนหลิงตกใจหน้าแดงรีบถอยฉาก สุ้ยไถ่เห็นแล้วก็นึกขันระคนเอ็นดู อดไม่ได้จะแกล้งกระเซ้า “ใช่หรือเปล่า”
“ฉันไม่รู้...คุณอยากจะคิดแบบนี้แล้วสบายใจก็เรื่องของคุณ”
สะบัดเสียงใส่งอนๆแล้วเดินหนี สุ้ยไถ่ต้องตามไปรั้งตัวไว้อีกรอบ
“เดี๋ยว...เธอจะบอกฉันว่าเขาจูบกันใช่ไหม”
ซุนหลิงเบิกตาโพลง กระดากปากมากแต่สุดท้ายก็แหวลั่น “ใช่! แค่นี้นะ”
ooooooo
เรื่องฉากจูบแบบลับๆของอ้ายผิงทำให้ซุนหลิงคิดมากจนนอนไม่หลับ ไม่เข้าใจและไม่แน่ใจว่าพี่สาวคนละแม่ทำแบบนี้เพราะอะไร สุ้ยไถ่ก็คิดหนักเช่นกันแต่ไม่ใช่เพราะอกหักแต่เป็นห่วงส่งไห้น้องชายฝาแฝดมากกว่า
“ส่งไห้...แกจะด่าฉันยังไงก็ตามฉันคงยอมให้แกแต่งงานกับอ้ายผิงไม่ได้ เพราะฉันสังหรณ์ใจ ...อ้ายผิงคนนี้อันตรายเกินกว่าที่นายจะรับมือไหว”
ส่งไห้ไม่ได้รับรู้ความห่วงใยของพี่ชายฝาแฝด วุ่นวายสืบเรื่องคนลอบฆ่าและเฝ้าอาการของย่า กระทั่งเหลาไท่อาการดีขึ้นจึงพากันไปพักที่บ้านเดิมของปู่










