สวยซ่อนคม

ประภาเสียอีกทนไม่ไหว แม้จะเป็นคนยุยงส่งเสริมให้เพื่อนรักกับพี่ชายเดตกันแต่ไม่คิดว่าเรื่องราวจะเลยเถิดถึงขั้นนี้ และสุดท้ายเธอก็อดไม่ได้โพล่งถามซูเจ็งตรงๆ

“อย่าหาว่าฉันอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ ฉันถามจริงๆ...เอ่อ...คือ...กับพี่พนธ์เธอได้ป้องกันบ้างรึเปล่า”

ซูเจ็งผงะแต่ทำมึนเฉไฉเปลี่ยนเรื่องดื้อๆ ประภากับเปียโนได้แต่มองหน้ากันเครียดๆก่อนสบตากันด้วยความสงสัยเพราะแอบสังเกตเห็นอาการบางอย่างของซูเจ็งที่เหมือนคนแพ้ท้องไม่มีผิด!

กว่าสุ้ยไถ่จะฟื้นตัวจากอาการเมาค้างก็เย็นของวันเดียวกัน...ชายหนุ่มรู้สึกหนักหัวมาก อยากพาตัวเองไปเดินเล่นข้างนอกจะได้ช่วยให้อาการเมาค้างดีขึ้น พลันหูก็ได้ยินเสียงเป่าขลุ่ยแว่วเข้ามา...

เสียงเป่าขลุ่ยของซุนหลิงนั่นเองที่มาหัดเป่าในสวนตามลำพัง ท่าทางกับเสียงเพลงยังไม่เป็นโล้เป็นพายนักแต่ก็ทำให้สุ้ยไถ่อดมองด้วยความประทับใจปนเอ็นดูไม่ได้ พร้อมภาพอดีตเมื่อหลายปีก่อนผุดในหัว ตอนเหลาไท่ซื้อเซียวหยกหรือขลุ่ยจีนให้เขาเป็นของขวัญ

สุ้ยไถ่จำได้ดีว่าเวลานั้นเขาตื่นเต้นมาก รีบนำเซียวหรือขลุ่ยจีนไปเป่าเล่นอย่างสนุกสนาน ส่งไห้เห็นเหลาไท่ฟังเพลินก็อดเย้าพี่ชายฝาแฝดไม่ได้

“แหม...เป่าโชว์ใหญ่ แล้วอย่าลืมช่วยไปสอนน้องอ้ายผิงเป่าบ้างล่ะ น้องเขารออยู่”

ชื่ออ้ายผิงทำให้สุ้ยไถ่ชะงัก ใจเต้นแรงแต่ยังปั้นหน้าขรึม

“ทำไมฉันต้องสอน”

“อ้าว...ก็น้องอยากให้นายไปสอนให้”

“ฉันไม่ว่างสอน นายว่าง...ไปหาอยู่ทุกวันก็สอนเขาสิ”

“ฉันเป่าเป็นรึไง”

สุดท้ายสุ้ยไถ่ก็ต้องไปสอนอ้ายผิงเป่าขลุ่ยเพราะทนเสียงอ้อนของเธอไม่ไหว โดยเฉพาะเมื่อเธอชื่นชมอย่างจริงใจว่าเขาเป่าได้ดีและไพเราะมากในแบบที่เธอไม่เคยได้ยินจากใครมาก่อน

สุ้ยไถ่ดึงตัวเองจากอดีต ตัดสินใจปรากฏตัวให้ซุนหลิงเห็นก่อนเอ่ยถามเรื่องคาใจ

“ทำไมถึงเลือกเรียนเป่าเซียว รู้ไหมผู้หญิงมักเป่าตี๋จื่อมากกว่าเพราะมันเป่าข้าง...เหมาะสมสวยงามกับผู้หญิง”

ซุนหลิงลอบเบ้หน้างอนๆ “เหมือนพี่อ้ายผิงงั้นหรือคะ”

“เธอจำได้ด้วยหรือ”

“ฉันจำได้ทุกอย่างนั่นแหละค่ะ...จำได้กระทั่งว่าพี่อ้ายผิงชอบเป่าเซียวให้นายน้อยฟัง เพลงเพราะๆ ทั้งนั้น...นายคนใหญ่จำได้บ้างไหมล่ะคะ”

คำย้อนถามของซุนหลิงทำให้สุ้ยไถ่สะเทือนใจมากเบือนหน้าหนี เปลี่ยนเรื่องดื้อๆ

“ช่างเถอะ...ไปกินข้าว...ฉันหิวแล้ว”

ooooooo

มื้อเย็นระหว่างสุ้ยไถ่กับซุนหลิงคงเป็นไปอย่างเงียบสงบเหมือนเคยหากไม่มีแขกไม่ได้รับเชิญอย่างอ้ายผิงมาร่วมด้วย เจียอิงในคราบอ้ายผิงถือวิสาสะแวะมาหาสุ้ยไถ่ พลันก็ได้ตาลุกเมื่อเห็นซุนหลิงร่วมโต๊ะอยู่ด้วย

“เธอจะไม่ทักทายพี่สาวคนนี้หน่อยรึซุนหลิง”

ซุนหลิงเงยหน้ามองพี่สาวคนละแม่ เห็นสายตาเอาเรื่องก็อดกลัวไม่ได้ รีบยกมือไหว้ “สวัสดีค่ะ”