สวยซ่อนคม
ตอนที่ 6
“ไม่ได้ค่ะ...ฉันต้องเห็นทุกอย่างมันพินาศลงไปกับตา อีกไม่เท่าไหร่มันก็จะสำเร็จ”
เจียอิงไม่เปิดโอกาสให้ถูกหมอหนุ่มซักอีก ใช้เสน่ห์ร้อนแรงของตนซึ่งใช้ได้ผลเสมอกับเขา
“ฉันรู้ว่าหมอคิดถึง...หมอดีกับฉันและแม่ ความดีของหมอฉันไม่เคยลืม ขอให้หมอเชื่อใจเถอะ...ต่อจากนี้ฉันจะโทร.หาหมอทุกวันและจะบินไปหาทุกเดือน”
หมอโซวใจอ่อนยวบ พ่ายแพ้เสน่ห์เย้ายวนของเธอเหมือนเคย เจียอิงรีบโถมตัวกอด ยอมให้เขาจับจูบลูบคลำในมุมลับตาอยู่นานพลางลอบถอนใจยาวด้วยความโล่งอกที่ผ่านเรื่องนี้ไปได้อีกวัน!
ooooooo
ขณะที่เจียอิงหลอกล่อหมอโซวให้ติดบ่วงเสน่ห์ของเธออีกครั้ง ซุนหลิงตั้งหน้าตั้งตานวดเจ้าสัวฟังผู้เป็นพ่อพลางเปรยลอยๆกับเก้าพ่อบ้านเก่าแก่
“เอ่อ...เมื่อกี้...ก่อนฉันเข้าบ้าน เห็นผู้ชายคนหนึ่งบอกว่ามาหาลูกสาวเจ้าสัวฟังสู เขาพูดไทยไม่ชัด น่าจะเป็นคนจีนหรือฮ่องกงพวกนั้น...อาเก้ารู้ไหมว่าใคร”
“ไม่รู้เหมือนกัน แต่ถ้าบอกมาหาลูกสาวเจ้าสัวก็ต้องเป็นลูกสาวคนโตนั่นล่ะ ทำไม...คุณหนูพูดกับเขาหรือ”
“ใช่...พูดกันสองสามคำแล้วเขาก็เดินเข้าบ้าน ฉันก็คิดว่าเขามาหาพี่อ้ายผิง แค่แปลกใจ...ทำไมเขามาดึกจัง”
คำตอบของซุนหลิงมาเร็วกว่าที่คิดเพราะเธอดันแอบเห็นแขกหนุ่มจูบร่ำลาดูดดื่มกับพี่สาวคนละแม่ในมุมลับตา เด็กสาวตกใจมากแต่ต้องระงับใจไว้ รอกระทั่งแขกหนุ่มซึ่งเธอได้ยินอ้ายผิงแนะนำกับไฉพี่ชายคนรองซึ่งเพิ่งกลับบ้านว่าชื่อหมอโซวเป็นหมอที่จ่ายยาให้เจ้าสัวฟังกับเซียะเนี้ยกลับ
เธอถึงได้ตามออกไปบ้าง
ภาพฉากจูบเร่าร้อนระหว่างอ้ายผิงกับหมอโซวทำให้ซุนหลิงช็อกมาก ท่าทางเหม่อลอยจนถึงบ้านเทียนซั่ง ไม่ทันรู้สึกตัวด้วยซ้ำว่าสุ้ยไถ่มาดักรอนานแล้ว
“นึกว่าโดนเขาจับตัวเอาไว้เสียอีก”
สุ้ยไถ่สีหน้าเอาเรื่องเพราะเด็กสาวผิดเวลานาน ซุนหลิงรู้ตัวแต่ยังไม่อยากคุยด้วย ผละหนีแต่ถูกเขารั้งตัวไว้
“เดี๋ยว...คุยกันก่อน”
“นายคนใหญ่ไม่ง่วงหรือคะ”
“แล้วเราทำไมกลับดึก มีเรื่องอะไรอีกหรือเปล่า เจ้าสัวเป็นยังไงบ้าง”
“อาปาดีขึ้นทุกวันค่ะ”
“แล้วทำไมต้องทำหน้าแบกโลกอย่างนั้นด้วย”
ซุนหลิงถอนใจเหนื่อยหน่าย ลีลาท่ามากจนสุ้ยไถ่เริ่มหงุดหงิด
“นี่จะบอกดีๆหรือจะให้ฉันโมโห”
พูดจบก็ดึงมือเธอแน่นขึ้น ซุนหลิงหน้าเสียพยายามดึงมือออกแต่เขาไม่ปล่อย
“อยากให้ปล่อยก็เล่ามา เธอไม่เล่าก็แสดงว่าไม่อยากให้ฉันปล่อย”
ซุนหลิงหน้าตึง ตั้งท่าแหวเต็มที่ สุ้ยไถ่เลยเปลี่ยนมาเล่นไม้อ่อน ยอมถอยให้ก้าวหนึ่ง
“เธอก็เหมือนคนในครอบครัวเทียนซั่ง...เหมือนน้องสาวฉัน เหลาไท่คงไม่ยอมถ้ามีอะไรแล้วฉันไม่ช่วยแก้ไข”
ooooooo
