สวยซ่อนคม

เจียอิงผงะ ไม่เคยเห็นท่าทีแบบนี้ของเขาแต่ไม่ยอมรับง่ายๆ “ฉันไม่ได้จะช่วยแต่ทุกอย่างต้องให้มันแนบเนียน หมอไม่ควรมาที่นี่ ทุกอย่างจะพังหมดเข้าใจไหม ฉันบอกหมอว่าให้มั่นใจยังไงฉันต้องกลับไป”

“ก็ถ้าคุณบอกมาให้ชัดเจนว่าเป็นเมื่อไหร่ผมก็คงจะรอ แต่นี่มันเลื่อนลอย...เหมือนมันจะไม่สิ้นสุด”

ถ้อยคำตัดพ้อรุนแรงของเขาทำให้เจียอิงใจไม่ดีกลัวเขาแฉแล้วแผนเธอจะพัง รีบลากไปคุยในมุมลับตา

“หมอคะ...เจียอิงคนนี้ไม่เคยผิดคำพูด หมอน่าจะรู้ดี ทุกอย่างลงตัวเมื่อไหร่ฉันจะกลับและไม่มาเหยียบที่เมืองไทยอีกเลย เราจะไปอยู่ด้วยกันให้ไกลแสนไกล”

“คุณพูดเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง”

หมอโซวตอกเสียงห้วน เจียอิงชะงัก หน้าเสียแต่หมอหนุ่มไม่สนใจโพล่งอย่างเหลืออด

“ผมพยายามช่วยคุณเพื่อให้งานคุณสำเร็จโดยเร็วทั้งที่บางเรื่องผมทำผิดจรรยาบรรณอย่างมหันต์แต่คุณก็ยังถ่วงเวลาออกไปทุกทีๆ ผมรอคุณมานานเท่าไหร่แล้วเจียอิง ผมเข้าใจคุณทุกอย่างแต่คุณก็ต้องเข้าใจผมด้วย”

เจียอิงเถียงไม่ออกเพราะตนจงใจตีตัวออกห่างจริง หมอโซวเห็นอาการนั้นก็ตัดสินใจถามตามตรง

“ผมมาวันนี้เพราะผมติดต่อหาคุณไม่ได้ ผมต้องการมาถามเป็นครั้งสุดท้ายว่าคุณคิดจะกลับไปหรือคุณจะตัดขาดจากผม...ผมรับได้ทุกอย่าง...อย่าให้ผมต้องรอเลื่อนลอยแบบนี้”

คำถามของหมอโซวทำให้เจียอิงอ้าปากค้าง ไม่คิดมาก่อนจริงๆว่าหมอหนุ่มคนรักจะมีมุมนี้ แข็งกร้าวและไม่อ่อนโยนเหมือนที่เคยเป็นมาตลอด หัวสมองน้อยๆของเธอรีบคิดถึงส่วนได้ส่วนเสียก่อนตัดสินใจไม่หักหาญน้ำใจเขา

“ฉันจะกลับฮ่องกงแต่ฉันต้องสะสางเรื่องทางนี้ที่กำลังไปด้วยดีให้เสร็จสิ้นเสียก่อน”

“คุณหมายถึงนายสุ้ยไถ่ที่ออกไปเที่ยวด้วยกันทุกวันนั่นด้วยใช่ไหม”

ชื่อสุ้ยไถ่จากปากหมอหนุ่มทำให้เจียอิงอึ้งไปอึดใจ พึมพำถามกลับ

“หมอ...ทำไมคุณรู้จักเขา”

“บอกผมมาสิว่าไม่ใช่เรื่องจริง”

หมอโซวสีหน้าเอาเรื่อง คาดคั้นให้เธอสารภาพความจริงแต่มีหรือคนอย่างเจียอิงจะจนมุมง่ายๆ

“ไม่จริง! ฉันไม่ได้ออกไปกับเขาทุกวัน แต่ที่ทำเพราะไม่ต้องการให้มีคนสงสัย ครอบครัวเราสนิทกัน”

“แต่ที่นี่ไม่ใช่ครอบครัวคุณ คุณมาเพื่อแก้แค้น ยาที่ผมส่งมาก็การันตีผลได้ให้คุณสมหวัง คุณไม่จำเป็นต้องอยู่รอดูผลเลย...เสียเวลาเปล่าๆ”