ตอนที่ 6
เสียนร้อนรนมากพยายามหนีระหว่างทางแต่ถูกจับกลับมาได้ทุกครั้ง กระทั่งถึงที่หมายคือสำนักงานบริษัทเดินเรือสาขาตรังในตัวเมืองอึดใจต่อมา
ทรงพลเหยียดยิ้มก่อนทักทายตามมารยาท “คุณเสียน...เป็นยังไงบ้างครับ”
“อ้อ...มาแล้วเหรอคุณทรงพล ให้ลูกน้องมาทำกับฉันแบบนี้มันหมายความว่ายังไง”
“ใจเย็นๆครับคุณเสียน เป็นความเข้าใจผิด ถ้าลูกน้องมันทำอะไรเกินเลยผมต้องขอโทษแทนพวกมันด้วยจริงๆ”
“เข้าใจผิดงั้นเหรอ”
“ผมให้ไอ้สองคนไปรับคุณเสียนเพราะผมห่วงความปลอดภัย ผมเพิ่งรู้เมื่อวานว่าลีไม่ได้ไปดูแลคุณเสียนแล้ว”
เสียนของขึ้น เอ็ดลั่น “อ้อ...พวกแกถึงปล่อยฉันอยู่ที่บ้านบ้านั่นคนเดียวมาเกือบสามวันอย่างนั้นเนี่ยนะ พอ...หัวเด็ดตีนขาดฉันจะไม่กลับไปบ้านนั่นอีกแล้ว!”
ooooooo
ขณะที่เสียนโวยวายเอาเรื่องทรงพลเรื่องบ้านพัก เจียอิงในคราบอ้ายผิงก็บุกหาเม่ยหลานกับซันถึงห้องพักในแฟลตโทรมๆนอกเมือง เม่ยหลานตกใจมากเพราะไม่เคยมีคนแปลกหน้ามาหาแถมไม่เคยรู้จักอ้ายผิงน้องสาวแท้ๆของ
เสียน เจียอิงในคราบอ้ายผิงรู้ดี เหยียดยิ้มเย็นแล้วยื่นเงินปึกใหญ่ให้อีกฝ่ายโดยอ้างว่าเสียนฝากมาให้
“ต่อไปนี้ฉันจะดูแลเธอกับลูกแทนเขาเองเธอไม่ต้องห่วง ไม่ต้องโทร.ไปหาเขา...ตอนนี้เขายุ่ง พี่เสียนฝากฉันมาบอกว่าเดี๋ยวเขาจะติดต่อมาเอง เธอมีอะไรก็มาบอกฉัน...เข้าใจนะ”
พูดจบก็ควักมือถือเครื่องใหม่ให้อีก เม่ยหลานตาวาวแต่ไม่กล้ายื่นมือไปรับ เจียอิงต้องหลอกล่อ
“สำหรับนี่...เครื่องใหม่...เธอเอาไปใช้ พี่เสียนฝากมา ส่วนเครื่องเก่านั่นเอามาให้ฉัน”
เม่ยหลานดีใจออกนอกหน้า กุลีกุจอเอามือถือจากมือลูกชายที่กำลังเล่นเกมมาส่งให้ เจียอิงในคราบอ้ายผิงสาแก่ใจมากแต่ปั้นหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรแอบแฝง กระทั่งได้รับสายจากทรงพลอึดใจต่อมา
ทรงพลโทร.รายงานอ้ายผิงเรื่องที่เสียนขอเปลี่ยนบ้านพัก เจียอิงในคราบอ้ายผิงเกือบหลุดปากด่าเหมือนเคยแต่นึกได้ว่าอยู่ต่อหน้าเม่ยหลานกับซันเลยจะแกล้งสร้างสถานการณ์ให้เสียนได้คุยกับลูกเมีย
แต่ก่อนจะถึงเวลานั้นเจียอิงก็ต้องปวดประสาทกับเสียงโวยวายของเสียนเรื่องบ้านพัก
“พี่จะอยู่ที่ใหม่...ขออยู่ในเมืองเท่านั้น บ้านพักรับรองซังกะบ๊วยไว้ให้หมาไปนอนนั่น ฉันไม่เอา... เข้าใจไหม...ถ้าไม่ได้ฉันก็จะได้กลับ...เอาไง”
เจียอิงในคราบอ้ายผิงต้องข่มใจไม่ให้ปรี๊ดแต่เอ่ยกลับอย่างใจเย็น
“โถ...เรื่องแค่นี้พี่เสียน เดี๋ยวน้องจัดการให้ ได้สิ...วันนี้เลย นี่น้องแวะมาหาลูกเมียพี่เนี่ย...จะคุยด้วยไหม”










