ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

สองนรี

SHARE

หนึ่งนั่งทาครีมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งเห็นรอยผื่นที่มือยังอยู่แถมลามเพิ่มขึ้นเริ่มใจคอไม่ดี ศานต์ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเห็นเธอนั่งมองมือตัวเองร้องถามว่าเป็นอย่างไรบ้างดีขึ้นหรือยัง

“หนึ่งเลิกใช้ครีมตัวเก่าแล้วเดี๋ยวก็หายค่ะ”

“ไหนผมขอดูมือหน่อย” ศานต์จะจับมือหนึ่งดูแต่เธอเบี่ยงหนี อ้างว่าเพิ่งทาครีมยังเหนียวเหนอะหนะ อยู่ เขาไม่ได้เซ้าซี้อะไรอีก อวยพรให้หายไวๆแล้วถามถึงเอกสารจะไปทำวีซ่าเตรียมไว้ให้เขาหรือยัง

“หนึ่งเพิ่งนึกได้ว่าพาสปอร์ตแล้วก็เอกสารตัวอื่นๆอยู่ที่บ้าน”

“งั้นผมเลื่อนเวลากับเพื่อน แวะพาคุณไปบ้านก่อน”

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณมีเรื่องต้องทำอีกเยอะ หนึ่งกำลังจะออกไป แล้วเจอกันค่ะ” หนึ่งหอมแก้มศานต์แล้วออกจากห้อง เขามองตามแปลกใจที่เธอไม่ยอมให้ไปส่งแต่ไม่ติดใจสงสัยอะไร

ไม่นานนัก หนึ่งมาถึงหน้าประตูรั้วบ้านเสี่ยถาวร เห็นม่านปิดแถมเงียบเชียบยกมือไหว้ศาลพระภูมิ ภาวนาให้ทางสะดวกอย่าให้เจอพ่อเลี้ยง จากนั้นเดินเข้าไปยังตัวบ้าน กวาดตามองไปรอบๆ ไม่เห็นเสี่ยถาวรก็โล่งใจ ครั้นเพ่งดีๆอีกครั้งต้องสะดุ้งที่เห็นเขานอนหลับ ใกล้ๆมีขวดเหล้าหมดไปกว่าครึ่งวางอยู่

เธอค่อยๆย่องไปที่โต๊ะเก็บเอกสาร เปิดลิ้นชักรื้อเอาพาสปอร์ตของตัวเอง แล้วหันหลังจะกลับต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นเสี่ยถาวรยืนจ้องอยู่ เขาไม่พูดพล่ามปรี่มากระชากพาสปอร์ตไปจากมือเธอถามว่าจะไปไหน

“หนึ่งจะไปเที่ยว”

“ไปเที่ยวหรือหนี...แกคิดจะหนีความชั่วความเลวที่แกทำกับฉัน”

หนึ่งแย่งพาสปอร์ตคืนแต่เสี่ยถาวรยื้อไว้ไม่ยอมให้ ผลักเธอล้มบอกเสียงกร้าวว่าไม่มีวันหนีเขาไปได้ แล้วคว้าน้ำมันเติมไฟแช็กราดพาสปอร์ตจุดไฟเผา เธอพยายามห้ามแต่ไม่ทัน

“ป๊าอย่าคิดว่าห้ามหนึ่งได้ เผาก็เผาไปสิหนึ่งไปทำใหม่ได้” หนึ่งโมโหจะกลับ เสี่ยถาวรตามมาคว้าตัวไว้

“หนึ่ง...หนึ่งอย่าทิ้งป๊าไป ป๊าอยากอยู่กับหนึ่ง”

“ป๊าไม่ต้องเลย ป๊าไม่รักหนึ่ง ป๊าคิดจะฆ่าหนึ่ง ป๊าเผาได้เผาไปเผาบ้านให้วอด เผาตัวเองให้ตายไปด้วยนะไม่ต้องเสียเวลาทำศพ ชาตินี้ไม่ต้องเจอกันอีก” หนึ่งดึงมือเสี่ยออกจะกลับ เขาไม่พอใจที่เธอจะทิ้งเขาไป เอาน้ำมันฉีดใส่ตัวเธอจนชุ่ม ถ้ามีใครต้องตาย เธอคือคนแรกแล้วจุดไฟแช็ก หนึ่งกลัวตายสุดๆคว้าไม้ใกล้มือฟาดหัวเขาหน้าทิ่มแล้ววิ่งหนี เขาลุกขึ้นได้ตะโกนไล่หลัง

“มึงหนีกูไม่พ้นหรอก กูจะเป็นเจ้ากรรมนายเวรตามล้างตามผลาญมึง”

เสียงตะโกนขู่ของเสี่ยถาวรสั่นประสาทหนึ่งที่วิ่งหนีไม่คิดชีวิตไปถึงหน้าประตูรั้ว น้ำตาไหลพรากด้วยความหวาดกลัวเพราะพ่อเลี้ยงโรคจิตจะจุดไฟเผาเธอ นึกถึงแม่ขึ้นมาได้หวังให้เป็นที่พึ่ง

“แม่...แม่ช่วยหนึ่งด้วย”

ooooooo

ปรียาถือถาดใส่ของสำหรับใส่บาตรรอพระสงฆ์อยู่หน้าแกลเลอรี หนึ่งเดินมาจากมุมหนึ่งเห็นแม่ยืนอยู่รีบหลบมุมแอบมอง ครั้นปรียาใส่บาตรเสร็จ นั่งลงพนมมือรับพรจากพระ หนึ่งย่อตัวลงนั่งเสมือนร่วมทำบุญกับแม่ด้วย ปรียาใส่บาตรเสร็จกลับเข้าข้างใน หนึ่งรีบเดินตาม แต่ต้องหยุดกึกเมื่อเห็นคุณน้อยเดินออกมา

“น้อยช่วยค่ะคุณป้า พี่สองไม่เห็นคุณป้าสั่งให้น้อยออกมาช่วยตามหาค่ะ”

หนึ่งมองตามแม่ที่เดินเข้าไปกับคุณน้อยสีหน้าผิดหวังที่ไม่ได้เจอท่านพาลโกรธสองที่มาแย่งชิงท่านไป...

ทางด้านสองเห็นแม่เดินเข้ามาในแกลเลอรีกับคุณน้อย ถามว่าไปไหนมา ปรียาออกไปใส่บาตรมาแล้วถามว่าวันนี้อาตม์จะแวะมาไหมท่านจะทำอาหารเผื่อ สองกระเซ้าแม่ห่วงเขามากกว่าลูกตัวเอง ปรียายิ้มขำที่โดนแซว สารภาพว่าชอบเขามาก สองแกล้งมองเหล่

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"พรีม-มาสุ" จับคู่ ไขคดีระทึก ผี "น้ำตาล" หลอนจากวิก "ผมอาถรรพ์"

"พรีม-มาสุ" จับคู่ ไขคดีระทึก ผี "น้ำตาล" หลอนจากวิก "ผมอาถรรพ์"
19 ม.ค. 2563
06:45 น.