ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    ปี่แก้วนางหงส์

    SHARE

    หลวงราชตามออกมา สารภีถามว่าคุณหลวงชอบดอกปีบหรือ ทำไมถึงชอบดอกแห้งดอกนี้ยิ่งกว่าดอกสดที่หอมชื่นใจ แซะว่าหรือดอกปีบนี้สำคัญกว่าดอกอื่น หลวงราชนิ่ง สารภีถามว่าตนเข้าใจถูกใช่ไหม

    หลวงราชบอกว่าถูกผิดไม่สำคัญ ขอบใจที่หล่อนเก็บมันคืนให้ตน ชมว่าหล่อนละเอียดอ่อนกว่าที่ตนคิดสารภีขอบคุณแล้วขึ้นรถไปอย่างมีมาด ส่งสายตาให้หลวงราชก่อนรถเคลื่อนออกไป

    “หล่อนนี่สำคัญนัก สารภี” หลวงราชพึมพำ

    สารภียิ้มมีความสุขที่ได้พบหลวงราชอีกครั้ง ชบาเห็นนายยิ้มก็เข้าใจความรู้สึก อดยิ้มตามไม่ได้

    ฝ่ายหลวงราชกลับเข้าบ้านก็เจอคุณหญิงเกสร

    รออยู่แล้วถามทันทีว่าแม่นั่นไม่ได้ขอสิ่งตอบแทนอะไรลูกใช่ไหม และลูกไม่ได้คิดจะตอบแทนมากกว่าการขอบคุณใช่ไหม หลวงราชรับคำเบื่อๆและจะเดินเข้าบ้าน

    คุณหญิงที่เจ้ายศเจ้าอย่างหวงลูกชายและไม่ยอมรับใครเป็นสะใภ้ง่ายๆ โดยเฉพาะคนที่ไม่รู้หัวนอนปลายตีนและไม่มีเชื้อสายเป็นผู้รากมากดีมาก่อน ปรามหลวงราชว่า

    “เห็นแค่สายตาก็รู้แล้วว่าแม่นั่นหมายของสูง เป็นลูกเจ๊กแต่อยากเป็นมาดามจนตัวสั่น ป้ายปูนแดงหมายหัวไว้เสียแต่ตอนนี้เลยว่าแม่ไม่เอาสะใภ้แบบนี้ รับรู้ไว้นะตายศ”

    คุณหญิงพูดแล้วไปเลย หลวงราชหยิบดอกปีบแห้ง จากสมุดมาดู มันยังอยู่ในสภาพเดิม

    “ถ้าฉันยุ่งแต่เรื่องของแม่สารภีเช่นนี้โดยไม่มีหล่อน ใจฉันคงแห้งแล้งไม่ต่างจากปีบดอกนี้ แม่พิกุล”

    ooooooo

    เช้าวันใหม่ ขณะเพียร พิกุลและเอื้อยกำลังใส่บาตร ก็ได้ข่าวจากหลวงพ่อว่าศพเสงี่ยมลอยมาติดท่าน้ำวัดเมื่อเช้านี้ เด็กวัดบอกว่าญาติเสงี่ยมบอกว่าแกเมาตกน้ำเมื่อคืน

    ขณะที่เอื้อยคิดว่าเสงี่ยมตาย พวกตนก็คงไม่ได้ไปบางกอกแล้ว พลันก็ได้ยินเสียงฆ้องลอยมาจากเรือน เอื้อยตาโตถามว่าพ่อจางวางหาคนฆ้องใหม่ได้แล้วรึ

    พอขึ้นเรือน ทั้งเอื้อยและพิกุลก็อึ้ง เมื่อเห็นสินญาติห่างๆของจางวางที่มีฝีมือการเล่นฆ้องหงส์หาตัวจับยาก เอื้อยดีใจจนจางวางหมั่นไส้บอกว่าจะไม่เอาสินเพราะเห็นเอ็งระริกระรี้อย่างนี้ล่ะ แล้วให้เอื้อยไปเก็บของที่ท่าน้ำ แต่สินตื่นเต้นดีใจมากที่ได้เห็นพิกุล เอื้อยเลย

    อ้อนสินแล้วลากให้ไปช่วยขนของที่ท่าน้ำ

    “ไปบางกอกคราวนี้ เอ็งต้องเป็นหน้าเป็นตาให้วงนะ” จางวางกำชับพิกุล

    “จ้ะ พิกุลจะไม่ทำให้พ่อผิดหวังแม้แต่น้อย” พิกุลรับคำสีหน้ามุ่งมั่น

    ooooooo

    เมื่อถึงสถานีรถไฟพระนคร สุดทำท่าจะเป็นลมเพราะเดินทางอ่อนเพลียจนเอื้อยต้องคอยพัดวีให้พิกุลก็อ่อนเพลียจนเพียรต้องดูแลอย่างเป็นห่วง

    เมื่อถึงบ้านเจ้าคุณพิชัยก็ได้รับการต้อนรับอย่างดี บอกว่าได้จัดที่ทางรอไว้แล้ว จางวางกับแม่เพียรจัดสรรห้องหับกันเองเถิด จางวางบอกว่าเรื่องกินอยู่ทางตนมีแม่สุดมาด้วยทำกินกันเองดูจะถูกปากกว่า

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "วาววา" ยิ้มรับ คนเกลียด อินละคร อยากตบ "นิ่ม" ใน "ร้อยเล่ห์มารยา"

    "วาววา" ยิ้มรับ คนเกลียด อินละคร อยากตบ "นิ่ม" ใน "ร้อยเล่ห์มารยา"
    30 ต.ค. 2563

    03:01 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันศุกร์ที่ 30 ตุลาคม 2563 เวลา 05:09 น.