ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

ลวิตาเห็นภาพต่อเนื่อง ไตรภพจับแขนเธอกระชาก เธอถามเขาจะฆ่าเธอเหมือนที่ฆ่าชายคนนั้นหรือ เขาโกรธมากที่เห็นเขาเลวขนาดนั้น ลวิตาไว้ใจใครไม่ได้อีก เธอกระทืบเท้าไตรภพแล้ววิ่งหนีขึ้นรถขับออกไปอย่างเร็ว รถคลาดกับไตรภพตรงแยกไฟแดง เธอเห็นว่าเขาตามไม่ทันก็จอดรถข้างทางดับไฟรถร้องไห้ด้วยความกลัวและเสียใจ พอตั้งสติได้ก็โทร.หาจีน่า เธอปิดเครื่อง แต่มีข้อความทิ้งไว้ตั้งแต่เช้า

“ฉันกำลังจะเข้าไปตั้งแคมป์ในป่า จะติดต่อไม่ได้สามสี่วัน มีอะไรไลน์มาทิ้งไว้ก่อน ถ้ามีสัญญาณเมื่อไหร่ ฉันจะรีบติดต่อแกทันที” ลวิตาน้ำตาไหลพรากก่อนจะคิดบางอย่างออก...

ปวัตรถามลวิตาว่าเธอจำได้แล้วใช่ไหมว่ามาเชียงคานทำไม เธอพยักหน้าเล่าว่า

“ฉันหนีมิค แต่ฉันจำไม่ได้ว่าฉันโกรธเขาเรื่องอะไร ฉันรู้แต่ว่าฉันโกรธมาก โกรธจนไม่สามารถอภัยให้มิคได้อีก แต่ในที่สุดมิคก็ตามหาฉันเจอ ฉันกับเขาทะเลาะกันอย่างรุนแรง ตรงนี้ ตรงที่เรายืนอยู่” ปวัตรอึ้งมองลวิตาเล่าต่อ

ไตรภพตามมาเจอลวิตา เขาขอให้เธอคืนของที่พวกนั้นต้องการ ถ้าเธอไม่ให้ครอบครัวเธอจะเดือดร้อน พวกนั้นทำได้ทุกอย่างโดยไม่สนว่าจะใช้วิธีไหน เขาไม่อยากเห็นเธอเป็นอะไร ลวิตาขอให้ไตรภพอยู่ข้างเธอ เขาทำไม่ได้และขอร้องให้เธอคืนของแล้วเขาสัญญาจะไม่ให้พวกนั้นมายุ่งกับเธออีก ไตรภพยื่นมือออกมา ลวิตามองอย่างผิดหวัง

“คุณรู้ไหมว่าตอนแรก ฉันคิดจะคืนมันให้คุณ เพราะฉันคิดว่าคุณจะมีสำนึกรู้ผิดชอบชั่วดี แต่มันไม่ใช่ คุณทำเพื่อคนเลวพวกนั้น แล้วคุณยังจะให้ฉันสมรู้ร่วมคิดกับคุณอีก งั้นก็อย่าหวังว่าจะได้มันไป ฉันจะเอาไปให้ตำรวจ” ไตรภพโกรธกระชากแขนเธออย่างแรง

“ทำไมคุณถึงไม่เชื่อผม ที่ผมทำลงไปทั้งหมดเพราะผมหวังดีกับคุณ”

ลวิตาให้เขาเก็บความหวังดีแล้วทุบตีให้เขาปล่อยแขน เขากลับกระชากจนเธอล้มเข่าแตก พอดีนักท่องเที่ยวเข้ามารุมขอถ่ายรูป ลวิตาฉวยโอกาสเดินหนีปล่อยให้ไตรภพโดนรุมคนเดียว...

ปวัตรฟังแล้วสงสารลวิตามาก ถามว่าของนั้นคืออะไร ลวิตานึกไม่ออกแต่คิดว่าคงเป็นของผิดกฎหมาย ตนถึงได้จะเอาไปให้ตำรวจ

“คุณเคยลองเอาภาพที่คุณเห็นมาปะติดปะต่อกันดูรึเปล่า”

“ยัง...แต่ฉันจะจดมันเอาไว้ทุกครั้ง แต่ละครั้งที่ฉันจำได้ ภาพจะชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ” ลวิตาหยิบสมุดไดอารีออกจากกระเป๋าส่งให้ปวัตร