ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

หลังอุบัติเหตุ ลวิตาไม่อยากกลับบ้าน ปวัตรจึงพาเธอมาที่คอนโด ท่าทางเธอยังหวาดกลัวอ่อนแรงเขาต้องประคองให้เดิน โฉมฉายแอบมองถ่ายรูปส่งไปให้ไตรภพและบิลต์เกินจริง

“คุณปวัตรกับคุณลวิตาประคองกอดกันมาตลอดทางจนกระทั่งเข้าไปในลิฟต์ โฉมหวั่นใจแทนคุณจริงจริ๊ง กลัวว่าทั้งสองคนจะทำเรื่องที่ไม่ดีไม่งาม...” พูดไม่ทันจบไตรภพตัดสาย

ลวิตาขอเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตา ปวัตรเปรย “ผมไม่รู้นะครับว่าคุณเจอเรื่องอะไรมา แต่ถ้าหากคุณพร้อมจะเล่าให้ผมฟังเมื่อไหร่ ก็เล่ามาได้เลยนะครับ ผมพร้อมรับฟังคุณเสมอ”

“ค่ะ...ขอเวลาให้ฉันอีกหน่อยนะคะ” ลวิตาซาบซึ้งใจ

ขณะที่ลวิตาเข้าห้องน้ำ ไตรภพโทร.หาปวัตรทวงสัญญาที่เคยคุยกัน “ผมรู้ว่าคุณกับหลิวอยู่ด้วยกัน ผมเชื่อใจคุณนะคุณปวัตร และผมก็หวังว่าคุณจะจำที่คุยกับผมได้...”

“ผมจำได้ทุกคำที่ผมพูดกับคุณ”

“ก็ดี ผมจะได้สบายใจ”

ปวัตรวางสายหน้าเครียด...ด้านลวิตาล้างหน้าอยู่ก็มองตัวเองในกระจก พยายามจะทำตัวให้เข้มแข็ง แล้วนึกได้ว่าไตรภพแอบโหลดแอปติดตามตัวเอาไว้ในมือถือถึงได้รู้ว่าตนอยู่ไหน...ลวิตาออกจากห้องน้ำเจอปวัตรยืนนิ่งก็ขอบคุณเขาที่ช่วย เขากลับตอบด้วยน้ำเสียงไร้เยื่อใย

“แค่ไม่มีทางเลือก ผมจำได้ว่าเคยบอกคุณตอนอยู่เชียงคาน ว่าอย่าทำตัวเป็นภาระคนอื่น อย่าทำให้คนอื่นเป็นห่วงแต่ดูเหมือนคุณจะไม่เข้าใจ เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวน่าสงสารให้เห็นซักที”

ลวิตาฉุน “ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น คิดว่าฉันสบายใจงั้นเหรอที่ต้องเป็นภาระให้คนอื่น บางทีฉันก็นึกอยากจะให้ตัวเองตายๆไปซะ จะได้ไม่ต้องให้ใครมาเป็นห่วง”

“เห็นแก่ตัว เอาตัวรอดด้วยการตายแต่ทิ้งคนอื่นไว้ข้างหลัง เนี่ยนะวิธีแก้ปัญหาของคุณ”

“คุณอาจจะเป็นคนดีมีมนุษยธรรม ช่วยเหลือคนอื่นในฐานะเพื่อนร่วมโลก แต่คุณก็ใจดำมากที่ตัดสินคนอื่นตามอำเภอใจ คุณไม่เคยสนใจความรู้สึกของใคร คุณรู้แต่ว่าตัวเองคิดยังไง มองยังไง รู้สึกยังไง คุณรู้แค่นั้น คุณไม่มีสิทธิ์พูดจาทำร้ายจิตใจใคร หรือสร้างบาดแผลให้ใครทั้งนั้น” ลวิตาน้ำตาคลอจะเดินออกจากห้อง พูดทิ้งท้าย “ถ้าคราวหน้าคุณเห็นฉันกำลังจะตาย ปล่อยฉันไว้แบบนั้น อย่าช่วยฉันแค่เพราะคุณไม่มีทางเลือก”