ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

ลวิตาพยายามวิ่งไปซ่อนตัวหลังต้นไม้ใหญ่ เท้าเธอโดนสิ่งมีคมบาดเจ็บระบม ชิตตามเข้ามาใกล้ ทันใดได้ยินเสียงสวบสาบข้างหลังจึงรีบไปดู ลวิตาฉวยโอกาสวิ่งหนีกลับไปที่ถนน เธอล้มลุกคลุกคลานเจ็บไปทั้งตัวจนอ่อนแรงหมดสติ

ปวัตรนั่งรถตำรวจกำลังจะผ่าน ชิตเห็นแสงไฟก็ตกใจรีบเก็บปืนกลับไปขึ้นรถขับหนี ปวัตรเอะใจให้ตำรวจจอดรถขอลงไปดู แล้วเขาก็เห็นรองเท้าลวิตาที่ตกอยู่ เขามั่นใจว่าเป็นของเธอจึงรีบวิ่งเข้าไปตามหาเธอข้างทาง สารวัตรให้ลูกน้องช่วยกันค้นหา ปวัตรตะโกนเรียกหลิวๆไม่หยุดหย่อน หญิงสาวรู้สึกตัวได้ยินเสียงเขาก็พยายามเปล่งเสียงเรียกปวัตร

ปวัตรหยุดกึกหันมองพบลวิตานอนหมดแรงอยู่ เขาปรี่เข้าไปประคองเธอ ลวิตาปรือตา

“คุณ...มาช่วยฉันแล้วจริงๆ”

ปวัตรสงสารลวิตาจับใจ ถอดเสื้อออกคลุมตัวเธอแล้วอุ้มเธอขึ้น บอกให้เธอทำใจดีๆ เขาจะพาเธอไป โรงพยาบาล ลวิตารู้สึกปลอดภัยขึ้น หมดสติในอ้อมกอดเขา...

ระหว่างนอนหมดสติในโรงพยาบาล ลวิตาฝันเห็นภาพตอนตกระเบียง ชิตชะโงกหน้ามองเธอจนตกกระแทกหลังคาผ้าใบ...เธอกรีดร้อง สะดุ้งตื่นขึ้นมานั่งหอบ

“หลิว คุณเป็นไงบ้าง” ปวัตรเข้าถามอย่างห่วงใย

ลวิตามองหน้าแล้วบอกปวัตรว่าตนจำได้แล้ว ผู้ชายที่จับตนไปคือคนที่บังคับตนกระโดดจากระเบียง เขามีรอยบากที่แก้ม แต่ไม่ใช่รอยปานอย่างนักข่าวไพรัตน์ ปวัตรจะบอกตำรวจ แต่ลวิตาห้ามไว้เพราะเกิดความสงสัย

“เรื่องนี้ไม่ใช่ฝีมือผู้ชายคนนั้นคนเดียว” ลวิตาเล่าถึงตอนที่ชิตพูดพาดพิงถึงเจ้านาย

“แสดงว่างานนี้มีคนอยู่เบื้องหลังอีกคน” ปวัตรสรุป ลวิตาพยักหน้า

“เจ้านายของมันต้องเป็นผู้มีอิทธิพล คุณลองคิดดูว่า ภาพจากกล้องวงจรปิดที่คอนโดฉันจับภาพมันไม่ได้เลยหลังจากเกิดเรื่อง มันคงเข้ามาทำลายหลักฐานจนหมด บางทีอาจจะมีตำรวจเป็นพวกมันด้วยก็ได้ เพราะฉะนั้นเรื่องนี้เราต้องสืบด้วยตัวเอง ฉันจะบอกตำรวจว่ามันเป็นแค่การลักพาตัวเฉยๆ ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น คุณต้องช่วยฉันนะคุณปวัตร”

“คุณไม่ต้องบอกผมก็ต้องช่วยคุณอยู่แล้ว พวกมันเป็นใครกันแน่ เรื่องมันชักจะสลับซับซ้อนเข้าไปทุกที”

“ฉันต้องรีบจำให้ได้ว่าฉันไปขัดผลประโยชน์ของใคร” ปวัตรพยักหน้าเห็นด้วย