ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

จากนั้น ลวิตามาหาเอกที่ออฟฟิศ เล่าเรื่องที่เห็นให้ฟังและขอร้องให้เขาอย่าบอกไตรภพกับแม่ ขอให้ทั้งสองเข้าใจว่าเขาส่งตนไปทำงานต่างจังหวัดสี่ห้าวัน เอกดูลังเลพยายามเตือน

“อดีตมันก็คืออดีต เราย้อนกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว”

“ใช่ค่ะ เราแก้ไขอะไรไม่ได้ แต่สิ่งที่หลิวกำลังเจอในปัจจุบัน มันเป็นผลมาจากอดีต เราต้องรู้ให้ได้ว่าใครที่ต้องการเอาชีวิตหลิว และหลิวรู้ว่ามันยังเฝ้ามองหลิวอยู่”

เอกมองหน้าลวิตาอย่างครุ่นคิด ลวิตาส่งสายตาวิงวอน...ในคืนนั้นจีน่าพาลวิตากลับบ้านเพื่อเก็บเสื้อผ้า ทั้งสองคุยกันเบาๆจนมยุราสงสัยว่ามีเรื่องอะไรปิดบัง สองสาวช่วยกันแก้ตัวว่าไม่มี แค่งานนี้เป็นงานการกุศลที่แทรกเข้ามา ลวิตาจึงต้องไปด่วน มยุราจะไปเป็นเพื่อน ลวิตารีบบอกว่าต้องขึ้นเขาไปอยู่กับชาวบ้าน ห้องน้ำก็ไม่สะดวกเกรงแม่จะลำบาก มยุราฟังแล้วขยาด

จีน่าติดงานไม่อาจไปเป็นเพื่อนลวิตาได้ เขาให้เธอชวนปวัตรไปเธอก็ไม่ยอม หาว่าไม่อยากเป็นภาระเขา แต่ด้วยความเป็นห่วงจีน่าก็อดไม่ได้ที่จะส่งข่าวบอกปวัตรเอง

ooooooo

รุ่งเช้าลวิตาลากกระเป๋าเข้ามาในโฮมสเตย์ลมหนาวดาวอุ่น ไม่เห็นทั้งลุงป่าน สว่างและแก้วก็แปลกใจ แล้วรู้สึกเหมือนมีใครเดินตามจึงหันมองอย่างหวาดระแวง แล้วต้องผงะเมื่อเจอปวัตรสะพายกระเป๋ายืนจ้อง เขาโวยทำไมมาไม่บอก ไม่ทันจะตอบเสียงลุงป่านทักขึ้นมา

“ไอ้วัตร หนูหลิว...ทำไมถึงมาด้วยกัน ไหนหนูหลิวบอกว่าจะมาคนเดียว”

ลวิตาหันไปว่าปวัตรอย่ามายุ่ง ลุงป่านสะดุ้งคิดว่าว่าตน จึงบอกว่าไม่ได้ตั้งใจยุ่ง แต่พอได้ยินปวัตรพูดว่าไม่ได้อยากยุ่ง ก็รู้ว่าทั้งสองกำลังคุยกัน...ปวัตรติงลวิตาว่าทำให้เพื่อนเป็นห่วง ถึงให้ตนช่วยมาเป็นเพื่อน ลวิตาน้อยใจหนักขึ้นสวนออกไปว่า

“ถ้ามาเพราะคนอื่นบอกก็ไม่ต้อง ไม่อยากรบกวน ไม่อยากให้ใครมาสมเพชเวทนา เดี๋ยวจะมาหาว่าฉันทำตัวเป็นภาระอีก...คุณกลับไปซะ”

ปวัตรอึ้งรู้สึกผิดที่ตนพูดรุนแรงวันก่อน ไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไรจึงดันทุรังว่าจะอยู่ที่นี่จนกว่าเธอจะกลับ แล้วบอกลุงป่านขอพักห้องเดิม ลวิตาไม่พอใจบอกลุงป่านว่าตนจะไปพักที่อื่นให้เขาริบมัดจำได้เลย ว่าแล้วก็ลากกระเป๋าออกไป ลุงป่านหันมาเล่นงานปวัตรว่าทะเลาะอะไรกับลวิตา ปวัตรไม่มีเวลาจะเล่า ได้แต่ฝากกระเป๋าลุงแล้วรีบตามลวิตาออกไป