ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

จากนั้นทรงพลก็มาหานรีที่บ้าน ส่งข้อความไปบอกให้เธอลงมาหาหน้าบ้าน นรีปัดไว้คุยพรุ่งนี้เกรงพ่อเห็น เขาจึงส่งคลิปเสียงที่อัดเมื่อครู่ให้เธอฟัง เท่านั้นนรีก็น้ำตาร่วง ลงมาพบเขา

“รีขอโทษนะคะที่รีไม่เชื่อใจพี่พล”

“ไม่เป็นไรจ้ะพี่เข้าใจ พี่มันเป็นผู้ชายมีอดีต ก็เป็นธรรมดาที่รีจะระแวงพี่”

“พี่พลพิสูจน์ให้รีเห็นแล้วว่าพี่พลรักรีจริงๆ ต่อไปนี้รีจะเชื่อพี่พลทุกอย่าง รีจะฟังพี่พลคนเดียว” ทรงพลดึงเธอเข้ามากอดด้วยความดีใจที่เข้าใจกันเสียที

ooooooo

ไตรภพมาหาลวิตาที่บ้านถึงรู้จากมยุราว่าเธอไปทำงานต่างจังหวัด มยุราถามว่าทะเลาะอะไรกันอีก เขาเลี่ยงว่าเรื่องเล็กน้อย มยุราเปลี่ยนเรื่องขอยืมเงินเขาอีกห้าแสน อ้างว่าจะเอาไปลงทุนทำงาน สัญญาจะคืนทั้งต้นและดอก ไตรภพลังเลจะเชื่อดีหรือไม่...

บรรยากาศยามค่ำ ลวิตาออกมาเดินถนนคนเดิน จำได้ว่าตนทะเลาะกับไตรภพแต่ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร เธอพยายามเดินไปทุกจุดที่เคยไปกับไตรภพ...ปวัตรแอบเดินตามห่างๆ เธอรู้ตัวแกล้งหลบแล้วกลับออกมาดักหน้าเขา เธอหน้าตึงถามเขาทำไมยังไม่กลับ เขาแกล้งกวน

“ผมบอกคุณตอนไหนว่าผมจะกลับ แล้วอีกอย่างผมไม่ได้ตามคุณ นี่มันถนนคนเดินนะครับ ไม่ใช่ถนนส่วนบุคคล ผมจะเดินไปทางไหนก็ได้”

ลวิตาหมั่นไส้เดินแยกไป แต่ก็อมยิ้มดีใจที่เขายังอยู่...ในคืนนั้นลวิตานอนหลับ ฝันไปว่าเดินอยู่ตามทาง รู้ว่ามีคนเดินตามก็หันมาโวยเพราะคิดว่าเป็นปวัตร 

แต่พอเพ่งมองกลับกลายเป็นไพรัตน์ใส่หมวกปิดหน้าเผยให้เห็นแค่รอยปานที่หน้าด้านขวาชักปืนออกมา เธอตกใจหันกลับวิ่งหนี ร้องเรียกให้ปวัตรช่วย เสียงปืนดังปัง! เธอทรุดลงเห็นตัวเองเลือดแดงฉาน

ลวิตานอนกระสับกระส่าย เสียงเคาะประตูปังๆจึงสะดุ้งตื่น ลุกมานั่งคิดจนรู้ว่าตัวเองฝันไป แล้วถึงไปเปิดประตู เห็นคนที่มาเคาะคือปวัตรก็น้ำตารื้น พอเขาถามว่าเกิดอะไรขึ้นได้ยินเรียกให้เขาช่วย เธอโผกอดเขาร้องไห้พูดไม่ออก ปวัตรอึ้งทำตัวไม่ถูกได้แต่ลูบหลังปลอบโยน

“ฉันขอโทษ ฉันพยายามแล้ว ฉันพยายามไม่กลัว พยายามไม่ทำตัวเป็นภาระ แต่ฉัน...ฉันก็ทำไม่ได้ ขนาดในฝันฉันยังเรียกหาคุณเลย ฉันไม่อยากเป็นแบบนี้ ฉัน...ฉันขอโทษ”