ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

ลวิตาเพิ่งรู้ว่าแหวนหลุดจากนิ้วก็ออกมาเดินหา ปวัตรออกมาเห็นแอบดีใจที่เธอไม่ได้ใส่แหวนหมั้นแล้ว แต่ก็ช่วยหา ลวิตานึกถึงคำพูดของลุงป่านว่าผู้หญิงที่จะมาเป็นแฟนปวัตรต้องเข้าใจเขามากๆ เพราะเขาอ่อนหัดเรื่องความรัก...ลวิตากำลังจะพูด ไตรภพโผล่มาขัดจังหวะ

“หลิว! คุณทำของตกเอาไว้” ไตรภพชูแหวน

“มันไม่ใช่ของฉันอีกแล้ว” ไตรภพไม่ละความพยายาม ลวิตาปราม “พอเถอะมิค เราอย่าดันทุรังอีกต่อไปเลย”

“การที่เราเลิกกัน จะทำให้แฟนคลับผิดหวังนะหลิว”

“ฉันจะเป็นคนจัดการเรื่องนี้เอง ฉันจะบอกพี่เอก บอกแม่ว่าเป็นความผิดของฉัน คุณไม่ต้องห่วง” ลวิตาพูดจบหันไปเจอสายตาปวัตร จึงพากันเดินไป

ไตรภพแค้นใจกำแหวนในมือแน่น พลันมีคนโทร.เข้ามา เขากดรับแล้วหน้าเจื่อนรับคำว่าจะรีบกลับกรุงเทพฯเดี๋ยวนี้...ขณะเดียวกันลวิตากลับกรุงเทพฯเช่นกัน เธอกับปวัตรลาลุงป่าน แก้วยิ้มชื่นชมว่าทั้งสองดูเหมาะสมกันมากกว่าไตรภพ ลุงป่านแอบเป็นห่วงเพราะไม่ได้อยู่แค่ความเหมาะสม มันอยู่ที่สองครอบครัวของทั้งสองด้วยว่าเข้ากันได้หรือเปล่า

ooooooo

ไตรภพกลับมาพบเจ้านายเพื่อขอร้องไม่ให้ทำร้ายลวิตาอีก กลับถูกลูกน้องเจ้านายซ้อมโดยไม่ชกที่หน้าให้เห็นรอยช้ำ ลูกน้องบอกว่าเจ้านายรู้ว่าเขากับลวิตาเลิกกันแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องเก็บเธอไว้ ในเมื่อเขาทำอะไรไม่ได้เจ้านายก็จะลงมือเอง

ไตรภพเจ็บระบมไปทั้งตัวต้องโทร.ให้เอกมาช่วยพาไปโรงพยาบาล...เอกประคองไตรภพกลับมาส่งที่คอนโด โดยเข้าใจว่าไตรภพตกบันไดซี่โครงร้าว แล้วเขาก็กล่าว

“ฉันอยากขอโทษที่ต้องหลอกแกเรื่องหลิว ฉันไม่รู้ว่าหลิวจะไปกับคุณปวัตร” เอกแปลกใจที่เห็นไตรภพเงียบ

“หลิวบอกเลิกผมแล้วครับ พรุ่งนี้หลิวคงจะไปหาพี่เอก”

เอกมองไตรภพเครียดๆ สงสัยว่าสิ่งที่ลวิตาเล่าให้ฟังจะเป็นเรื่องจริง...ในขณะที่ปวัตรมาส่งลวิตาที่บ้านจีน่า เขาให้เธอส่งตารางงานของเธอให้ด้วย ลวิตาดีใจถามจริงหรือ

“ใช่สิครับ ผมเป็นคนดูแลที่ดีที่สุดในโลก คุณไม่รู้เหรอ”

“คนอะไรชมตัวเอง”

“คนหล่อไงครับ” ปวัตรแอ็กท่า ลวิตาหัวเราะคิก

ลวิตาลากกระเป๋าเข้าบ้าน จีน่ายืนกอดอกยิ้มล้อที่เพื่อนหัวเราะเสียงดัง ลวิตาอาย

“อืม ฉันชักสงสัยแล้วนะว่าแกไปตามหาความทรงจำที่เชียงคาน หรือไปฮันนีมูนกันแน่”

“ก็ต้องเป็นอย่างแรกสิ”

“เชื่อก็ได้ ว่าแต่แกจำอะไรได้บ้างล่ะ”