ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

ลวิตาลากกระเป๋าออกมาถึงหน้าโฮมสเตย์ ปวัตรเข้ามายื้อกระเป๋าไว้ เธอหันมาโวยวาย

“คุณจะเอายังไงกับฉันกันแน่ วันก่อนคุณยังไล่ฉันอยู่เลย ไหนบอกไม่อยากเห็นหน้าแล้วทำแบบนี้ทำไม มันสนุกมากนักเหรอที่เล่นกับความรู้สึกของฉัน ฉันเหนื่อยเข้าใจไหมคุณปวัตร แค่ลำพังเรื่องของฉันเองมันก็ยุ่งยากมากพออยู่แล้ว คุณจะสร้างเรื่องให้ฉันอีกทำไม” ลวิตาน้ำตาไหลพรั่งพรู ปวัตรรู้สึกผิดใช้มือเช็ดน้ำตาให้เธอ แต่ลวิตาปัดมือเขาออกอย่างแรง “อย่าทำแบบนี้ อย่าทำให้ฉันรู้สึกว่าเวลามีปัญหาแล้วฉันมีคุณอยู่ข้างๆ ฉันขอร้องล่ะ คุณช่วยกลับไปจะได้ไหม”

“ไม่ได้! ความจริงผมไม่ได้มาเพราะเพื่อนคุณขอร้อง แต่ที่ผมมา...ผมมาหาคุณก็เพราะ...ผมเป็นห่วงคุณ ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้นผมก็เอาแต่คิดถึงคุณ ผมอยากขอโทษที่ผมพูดอะไรลงไปโดยไม่คิด ผมคิดว่ามันน่าจะดีกับคุณถ้าคุณมีคุณไตรภพมาคอยดูแล...ผมขอโทษที่ผมทำอะไรตามใจตัวเอง โดยที่ผมไม่ถามคุณซักคำว่าคุณต้องการอะไร แต่วันนี้ผมจะถาม ถ้าคุณไม่อยากให้ผมอยู่กับคุณที่นี่ ผมก็จะไป” ปวัตรปล่อยมือจากกระเป๋าลวิตา หันหลังเดินไป ลวิตาน้ำตาร่วง

ลวิตากลับมาขอกุญแจห้องจากลุงป่าน สว่างรีบถามถึงปวัตร เธอบอกว่ากลับไปแล้ว สว่างหันมาซุบซิบกับลุงป่านว่า ตนว่าระหว่างลวิตากับปวัตรต้องมีอะไรกันแน่ๆ ลุงป่านอึ้ง

ลวิตาเข้าห้องพัก ยืนริมหน้าต่างมองลำน้ำโขง คิดถึงคำพูดของปวัตรเมื่อครู่แล้วเสียใจ จีน่าโทร.เข้ามา ลวิตาดักคอว่าจะถามถึงปวัตรใช่ไหม จีน่าเสียงอ่อยแต่พอเพื่อนบอกว่าไล่เขากลับไปแล้วก็ตกใจ ลวิตาอ้างว่าไม่ต้องการพึ่งพาใคร จีน่ารีบบอก

“แต่คุณปวัตรไม่ใช่ใคร เขาคือคนที่แกไว้ใจหรือแกจะปฏิเสธ”

“เมื่อก่อนอาจจะใช่ แต่ตอนนี้...ไม่ใช่อีกแล้ว ฉันต้องหัดเรียนรู้ที่จะอยู่ได้ด้วยตัวเอง ฉันรู้ว่าแกเป็นห่วง แต่เดี๋ยวนี้เพื่อนของแกแกร่งขึ้นมาก”

“ต่อให้แกแกร่งแค่ไหน แต่ฉันก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี ฉันถึงบอกคุณปวัตรให้ไปหาแก...แกรู้ไหมตอนที่ฉันบอกเขาว่าแกกลับไปเชียงคาน เขาดูกังวลใจมาก นั่นเป็นเพราะว่าเขา...เขา...” จีน่านึกถึงคำขอของปวัตร

ไม่ให้บอกลวิตาว่าเขารักเธอ จึงต้องปัดว่าไม่มีอะไร

“เขาทำเป็นห่วงฉันไปอย่างนั้นแหละ เขาไม่ได้สนใจอะไรฉันหรอก” ลวิตาน้อยใจสุดๆ

ooooooo