ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

ลวิตาเขินเดินนำไปก่อน แอบพึมพำว่าเขาจูบทางอ้อม ปวัตรรีบเดินตามคิดว่าเธองอนจริงแต่แล้วลวิตาเดินหายไปในกลุ่มคนทำให้ปวัตรเดินตามไม่ทัน...

ลวิตาคิดว่าปวัตรยังเดินตามก็แกล้งหยุดหันมอง พลันต้องตกใจมากเพราะคนที่ตามมาติดๆคือชิตในชุดแจ็กเกตดำสวมฮูดปิดบังใบหน้า แต่ยังเห็นรอยบากที่แก้ม...

ชิตพาลวิตาขึ้นรถออกไป ขู่อย่าคิดหนี คราวนี้ตนไม่พลาด ลวิตาถามว่าเขาเป็นคนผลักตนตกจากระเบียงคอนโดใช่ไหม ชิตหัวเราะที่เธอยังจำไม่ได้ แล้วพูดออกมาว่า ดี เจ้านายตนจะได้สบายใจ ลวิตาสะดุดหูกับคำว่า...เจ้านาย

ปวัตรหาลวิตาไม่เจอ กลับมาที่โฮมสเตย์ก็รู้จากทุกคนว่าเธอยังไม่กลับ ทุกคนเป็นห่วงช่วยกันออกตามหา ...ปวัตร ลุงป่านและสว่างกลับมาที่ถนนคนเดิน ปวัตรพยายามโทร.เข้าเครื่องลวิตาอยู่นาน จนได้ยินเสียงใกล้ๆ สว่างเห็นชายคนหนึ่งกดรับ ปวัตรพุ่งเข้ากระชากคอเสื้อชายคนนั้นถามหาเจ้าของโทรศัพท์ ชายคนนั้นละล่ำละลักว่าเพิ่งเก็บได้กำลังจะโทร.ตามหาเจ้าของ

ชายคนนั้นชี้จุดที่เก็บโทรศัพท์ได้ เป็นกองขยะ ปวัตรมองไปรอบๆเห็นมีกล้องวงจรปิดก็รีบแจ้งเจ้าหน้าที่... ตำรวจมาช่วยค้นหา เมื่อตรวจสอบภาพในกล้องวงจรปิดก็เห็นว่าลวิตาขึ้นรถไปกับชายคนหนึ่ง ท่าทางคล้ายโดนบังคับ และก่อนขึ้นรถชายคนนั้นโยนโทรศัพท์เธอทิ้ง

“ผมจะรีบส่งกำลังออกไปทำการค้นหา”

“สารวัตรครับ ช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับด้วยจะได้ไหมครับ ผมไม่อยากให้คนแตกตื่น เพราะหลิวเป็นคนมีชื่อเสียง” สารวัตรรับคำ แล้วปวัตรก็ทนอยู่เฉยไม่ได้ออกตามหาลวิตาต่อ

ooooooo

ลวิตานั่งอยู่ในรถพยายามหาทางหนี มองข้างทางเห็นว่ามืดมิด ตัดสินใจรวบรวมความกล้ายื่นมือไปจับพวงมาลัยรถหักเต็มแรง ไหนๆก็ต้องตายก็น่าจะตายด้วยกัน ฮูดที่ชิตใส่อยู่หลุดออกทำให้ลวิตาเห็นรอยบากที่หน้าเขาชัดเจน ภาพในคืนวันตกระเบียงผุดขึ้นอย่างชัดเจน

ชิตบุกเข้ามาที่ห้อง ใบหน้าเขามีรอยบากเหมือนถูกมีดกรีด บังคับให้ลวิตากระโดดจากระเบียง ในเมื่อไม่บอกว่าของอยู่ไหนก็ให้ตายไปพร้อมๆกัน ไม่อย่างนั้นจะทำร้ายพ่อกับแม่เธอ โดยโชว์รูปทั้งสองให้ดูว่ารู้ใครคือพ่อแม่เธอ

ชิตมองหน้าลวิตาแล้วถามว่าจำได้แล้วใช่ไหม ลวิตาไม่รอช้าเปิดประตูกระโดดลงจากรถกลิ้งไปในที่รกร้างเต็มไปด้วยหญ้าสูงชันข้างทาง รองเท้าเธอหล่นอยู่บนถนนข้างหนึ่ง ชิตตกใจระคนโมโหมากรีบจอดรถชักปืนลงไปตามหาเธอ