จ้าวสมิง
ตอนที่ 5
“ใช่ครับ...ซาเงเพื่อนผมเอง ที่อยู่ไลโว่เหมือนกัน”
“ชื่อซาเงเหรอ เหมือนได้ยินมาก่อน มีพ่อชื่อตาชิใช่ไหม”
“ใช่ครับ จ่ารู้จักด้วยเหรอครับ”
“ยิ่งกว่ารู้จักซะอีก ผมกับผู้กองเจอพิษยัยซาเงมาแล้ว จะบอกให้ ยายนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ”
“ซาเงเขาเป็นคนแบบนั้นเองครับ ออกจะห้าวๆ
แต่ก็เป็นคนดีนะ”
“ดีเหรอ แต่ที่เจอมาร้ายไม่ใช่เล่นนะ”
“จ่าเจอมาแล้วเหรอ”
“ใช่ เจอมาแล้วทั้งผมกับผู้กอง แต่ของผู้กองท่าจะหนักหน่อย เอาซะผู้กองไปไม่เป็นเลย”
“จ่า...พอแล้วมั้ง เอาเรื่องมีสาระจะดีไหม เรื่องเสือสมิงที่ห้วยมาลัย ตะวันคิดว่าควรทำยังไง”
“ผมว่าตอนนี้ผู้กองก็คงจะต้องให้เจ้าหน้าที่เข้มงวดเรื่องความปลอดภัยของชาวบ้าน เพราะผมเชื่อว่าเสือเมื่อมันได้กินเนื้อคนแล้ว มันจะต้องหวนกลับมากินอีกแน่”
ทั้งผู้กองและจ่าฟังตะวันแล้วรู้สึกวิตกกังวลไม่น้อยไปกว่ากัน
ooooooo
สมควรแก่เวลา อรรถล่ำลาสวัสดิ์โดยมีพิมพ์สายยืนสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนไม่ได้ยินที่อรรถบอกว่าจะให้พ่อของเขามาคุยกับสวัสดิ์เรื่องหมั้นหมาย
สวัสดิ์รับไหว้อรรถพลางชำเลืองลูกสาวที่ไม่พูดอะไรสักคำ พอปลัดหนุ่มลับกายพิมพ์สายโดนพ่อเตือนที่ทำหมางเมินกับเขา เธอพูดอย่างอึดอัดว่าอรรถไม่เหมือนคนเดิมที่เคยรู้จัก
“ก็เพราะเราทำหมางเมินใส่เขาก่อนรึเปล่า”
“มันปลายเหตุค่ะ หนูแค่คิดว่าทำไมคนที่เคยสุขุมฉลาดแบบเขา วันนี้ถึงพูดเหมือนไม่แคร์ความรู้สึกหนูเลย”
“เรื่องตะวันรึเปล่า”
“ก็มีส่วนค่ะ แต่ก็หลายเรื่องที่วันนี้เขาพูดไม่น่าฟัง”
“หรือว่าเขาหึง เพราะหนูดูจะออกรับแทนตะวัน เขาเลยรู้สึกแบบนี้รึเปล่า”
“หนูก็บอกอรรถแล้วว่าตะวันเป็นเพื่อน”
“ผู้ชายน่ะลูก เราต้องเข้าใจว่าผู้ชายย่อมหวง
ของรักของตัวเอง”
“แต่ต้องมีเหตุมีผลบ้างสิคะพ่อ ไม่ใช่ไล่กัดไปซะหมด”
“เอ้า...อรรถเขาเป็นปลัดนะ พูดซะเสียหายหมด”
“ไม่รู้ล่ะ วันนี้หนูเคืองเขาค่ะ”
“โอเคๆ พ่อเข้าใจ พ่อก็ไม่อยากให้เขาหึงตะวันแบบจริงจังหรอก เพราะถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ หนูปกป้องตะวันมากเท่าไหร่ เขาก็จะมีอันตรายมากขึ้นเท่านั้น หนูก็รู้ อรรถกับพ่อเขามีอิทธิพลพอสมควร แถมลูกน้อง
ของเขาก็ไม่ธรรมดา อย่างนายดอนนี่ประวัติธรรมดา
ซะที่ไหน พ่อเป็นห่วงนะ”
“พ่อคะ ถ้าเขาทำแบบนั้นก็เท่ากับว่าเป็นเขาเองที่ทำให้ทุกอย่างมันแย่ลง และหนูก็ไม่อยากแต่งงานกับคนที่จิตใจไม่มั่นคง หรือคนที่จะพร้อมฆ่าคนอื่นได้แบบง่ายๆ คนแบบนี้หนูจะฝากชีวิตไว้กับเขาได้เหรอ”
คำพูดของลูกสาวเล่นเอาคนเป็นพ่ออึ้งไปเหมือนกัน ส่วนพิมพ์สายรู้สึกเป็นห่วงตะวันมากเพราะมืดค่ำแล้ว เธอร้อนใจจนอยู่เฉยไม่ได้ ชวนซาเงออกไปตามหา สวัสดิ์จะไปด้วยแต่เธอบอกไม่เป็นไร เธอไม่ได้เข้าป่าแต่ไปในเมือง และในรถก็มีปืน พ่อไม่ต้องเป็นห่วง
