จ้าวสมิง

“บ้านข้าอยู่ไลโว่ ข้าล่าสัตว์มาเรื่อยๆ แต่แถวนี้ไม่มีสัตว์เหลืออยู่เลย ไม่รู้มีอาถรรพณ์อะไร” ยองตะมุแสร้งไม่สนใจแววตาที่วาววามน่ากลัวของอูซาน ทรุดกายลงนั่งยกมือผิงไฟ...อากาพะโยมองสบตาอูซาน พลางสั่นหัวห้ามไม่ให้ใจร้อน

ยองตะมุบ่นว่าทั้งหนาวทั้งหิว ล่าสัตว์ไม่ได้สักตัว พอดีได้ยินเสียงปืนเมื่อคืนก่อนก็เลยตามเสียงมาเผื่อว่าแถวนี้จะมีสัตว์ให้ล่าบ้าง

“ดูเหมือนว่าไอ้หนุ่มนี่จะไม่สบาย หน้าซีดเหมือนบาดเจ็บภายใน เป็นอะไรหรือเปล่า ขอข้าดูหน่อยสิ”

ยองตะมุยื่นมือออกไปจะแตะข้อมืออูซาน แต่เขาชักมือกลับ สีหน้าเปลี่ยนแปร ส่งเสียงคำรามคล้ายสัตว์ที่โกรธเกรี้ยว

“เป็นอะไรไป ข้าแค่จะตรวจดูอาการของเอ็งเท่านั้น”

“ข้าไม่ชอบ อย่ายุ่งกับข้า”

“แปลกพิลึก คนจะช่วยก็ไม่ยอมให้ช่วย ลูกชายลุงเหรอ”

“ใช่ มันเพิ่งโดนคนทำคุณไสย ก็เลยไม่ไว้ใจใครอีก”

“อืม...แล้วนี่ลุงกับลูกจะไปไหนเหรอ”

“ข้ากับลูกว่าจะเข้าไปหาหมอที่ในเมืองสังขละบุรี แล้วเอ็งล่ะ”

“ข้าก็กำลังจะกลับบ้าน ต้องผ่านสังขละด้วยเหมือนกัน ก็ดี เราจะได้ช่วยดูแลกัน แถวนี้พวกโจรพวกเสือปล้นมันเยอะ”

“ก็ได้ เอ็งไปกับพวกข้าได้ แต่ข้าบอกเอาไว้ก่อนนะ อย่าตุกติกอะไรเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นข้าไม่รับรองความปลอดภัย”

“จะตุกติกอะไรล่ะ ข้าไม่ใช่พวกโจรปล้นหรอกนะ ถึงข้าจะเป็นพราน แต่ข้าก็ไม่ปล้นใครกิน วางใจได้”

ยองตะมุลุกขึ้นยืนชักมีดเดินป่าออกมา สองพ่อลูกผงะตกใจถามเป็นเสียงเดียวกันว่าจะทำอะไร

“ไม่ต้องตกใจ ข้าจะขีดธรณีสารป้องกันอันตรายพวกเราทุกคน” ว่าแล้วยองตะมุก็จดปลายมีดลงกับพื้น ทำปากขมุบขมิบสวดคาถาพร้อมกับลากกรีดมีดไปรอบกองไฟเป็นวง ก่อนจะเดินกลับมาที่เดิมแล้วล้มตัวลงนอน

“นอนกันเถอะ คืนนี้ไม่ต้องกลัวว่าจะมีอันตรายหรือว่ามีใครมาพบเห็น คาถาของข้ามันพรางตาคนภายนอกเอาไว้หมดแล้ว”

สองพ่อลูกมองหน้ากันนิ่ง จากนั้นอากาพะโยเริ่มสวดคาถากำบังกายเพื่อความมั่นใจอีกชั้นหนึ่ง

ตะวันแยกกับผู้กองกำพลและจ่าชัยโดยใช้รถมอเตอร์ไซค์ของบ้านเสี่ยสวัสดิ์เป็นพาหนะแล้วโดนพวกไอ้แคล้วดักทำร้ายบนสะพานข้ามแม่น้ำหมายเอาชีวิต แต่ไม่สำเร็จเพราะตะวันฮึดสู้ด้วยพลังเสือที่อยู่ในร่างกาย แถมพวกมันยังโดนตะวันอัดซะล้มลุก คลุกคลานและอาจถึงตายถ้าดอนไม่ผ่านมาเห็นเสียก่อน

ดอนขับรถมากับอรรถ เขาจอดรถลงมายิงกระหน่ำใส่จนตะวันหงายหลังร่วงลงสู่แม่น้ำหายไปในความมืด ยองตะมุที่อยู่ในป่ากำลังนอนเคลิ้มๆ พลันก็สะดุ้งลุกพรวดขึ้นบอกสองพ่อลูกว่าตนฝันร้าย อูซานถามว่าฝันอะไร ตนเห็นกระสับกระส่ายร้องอืออาเหมือนกับว่าใครจะฆ่าแกง