จ้าวสมิง
ตอนที่ 5
“นายอย่ากังวลไปเลยครับ ผมจะหาทางจัดการให้เรียบร้อยทุกอย่าง”
“จำไว้นะ ถ้าฉันพัง แกก็พัง ฉันไม่เอาแกไว้แน่” อรรถฉุนเฉียวแล้วจะผละไป แต่ต้องชะงักเพราะมีมีดเล่มหนึ่งพุ่งมาปักที่ขอบประตู ทั้งอรรถและดอนพุ่งหลบไปคนละทางอย่างเร็ว
ที่แท้เจ้าของมีดคือดาวน้องสาวของดอนนั่นเอง เธอเป็นมือสังหารทำงานอยู่กับอาคมพ่อของอรรถ แต่เวลานี้อาคมเป็นห่วงลูกชายจึงส่งเธอมาอารักขาอย่างใกล้ชิด
ooooooo
การหายตัวไปของตะวันทำให้พิมพ์สายกับซาเงร้อนใจเป็นอันมาก สองคนกลับมาเล่าให้สวัสดิ์ฟังอย่างวิตกกังวลว่าตะวันจะเป็นอันตราย และถ้าตะวันโดนทำร้ายจริง คนที่น่าสงสัยที่สุดคือดอน
“พิมพ์...เราจะไปปรักปรำใครอย่างนั้นไม่ได้หรอกนะ ยังไม่มีหลักฐานไปกล่าวอ้างลอยๆแบบนั้นมันไม่เหมาะ เดี๋ยวอรรถก็จะคิดว่าเราสงสัยเขาไปด้วย เรื่องจะไปกันใหญ่ แล้วพ่อคิดว่าอรรถคงไม่กล้าทำ
แบบนั้นหรอก”
“อรรถอาจจะไม่กล้า แต่นายดอนนั่นก็ไม่แน่
พ่อบอกเองประวัติเขาไม่ธรรมดา เป็นมือปืนเก่าไม่ใช่เหรอคะ”
“ที่พ่อพูดมันก็ใช่ แต่ยังไงเราก็อย่าไปตัดสินใครก่อน รอดูสถานการณ์อีกหน่อยนะ ยังไงพ่อไม่นิ่งนอนใจหรอก แต่ต้องดูต้นสายปลายเหตุก่อน สิ่งที่เราคิดอาจจะไม่ใช่ก็ได้”
ซาเงนึกถึงถวิลที่อยู่ตามลำพัง ขออนุญาตไปส่งข่าว พิมพ์สายเองก็ห่วงถวิลเช่นกันจึงบอกพ่อว่าจะไปรับแม่ของตะวันมาอยู่ที่นี่ก่อน เพราะตะวันถูกปองร้าย แม่ของเขาก็อาจจะไม่ปลอดภัยด้วย
“แล้วแต่ลูกก็แล้วกัน ถวิลเขาก็เป็นคนบ้านนี้ตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว”
“งั้นพรุ่งนี้หนูจะไปกับซาเงแต่เช้าเลย”
รุ่งขึ้นพิมพ์สายกับซาเงออกเดินทางด้วยรถยนต์มุ่งหน้าหมู่บ้านไลโว่ เป็นเวลาที่เอฉื่อค้นหาตะวันจนพบ ตะวันโชคดีไม่ได้รับบาดเจ็บ สองคนรีบเดินทางเพื่อกลับไปหาถวิลเพราะตะวันเป็นห่วงแม่
ถวิลรับรู้เรื่องราวจากพิมพ์สายด้วยความตกใจ แต่ไม่ยอมไปอยู่บ้านเสี่ยสวัสดิ์เพราะกลัวลูกกับผัว
กลับมาที่นี่แล้วไม่เจอจะเป็นห่วงกันไปใหญ่ แต่ไม่ทันที่พิมพ์สายกับซาเงจะกลับออกมา ไอ้แคล้วกับสมุนก็โผล่เข้ามาจับสองคนไป ส่วนถวิลโดนตีจนสลบอยู่ตรงนั้น
ทางฝ่ายอากาพะโย อูซาน และยองตะมุยังอยู่ชายป่า ทุกคนแหงนมองท้องฟ้าที่เปลี่ยนสีเชื่อว่ากำลังจะเกิดเรื่องร้ายในไม่ช้า ยองตะมุเอ่ยอย่างมั่นใจว่า
“นิมิตบนฟ้าบอกอาถรรพณ์บางอย่างของคนที่มีชะตากรรมร่วมกันและต้องชดใช้กรรมนั้นให้กัน”
“ข้าไม่เข้าใจ”
“ข้าคิดว่าผู้พิทักษ์เสือสมิงอย่างพ่อเจ้าน่าจะมองออก”
