จ้าวสมิง

กลุ่มของยองตะมุกำลังจะแกะรอยเลือดที่หยดตามพื้นเพื่อตามล่าเสือสมิงที่โดนยิงบาดเจ็บ แต่จู่ๆยองตะมุเกิดไม่ไว้ใจคล้อยกับโชนที่เพิ่งเจอกัน เขาอยากรู้ว่าสองคนต้องการตามล่าเสือสมิงตัวนี้ทำไม

“ก็รู้ๆกันอยู่นี่ เสือสมิงหัวใจของมันมีค่ามากแค่ไหนในทางไสยเวท ข้าอยากได้สักดวงเพื่อมาทำยาก็แค่นั้น”

“แล้วสมิงตัวไหนล่ะที่เจ้าอยากได้”

“ทุกตัว...ข้าพร้อมที่จะฆ่ามันทุกตัวที่เป็นเสือสมิง”

“แล้วน้าล่ะ ทำไมต้องล่าไอ้เสือสมิง” โชนถาม

“ก็เพราะเป็นเสือสมิงไง”

“อยากได้หัวใจสมิงไปทำยาเหมือนพ่อคล้อยรึน้า”

“การล่า...ข้าไม่จำเป็นต้องบอกเหตุผล เรื่องทำยานั่นข้าก็ไม่สนใจ ไสยเวทมนตร์ดำมันเป็นเดรัจฉานวิชาด้านมืด ข้าไม่เคยแสวงหายุ่งกับมัน พลาดเข้าตัวมีแต่จะวิบัติ”

“เจ้าเหน็บแนมได้เจ็บไม่เบาเลยนะ คนจริงต้องกล้าเล่นของแรง ยิ่งแรงมันยิ่งขลัง ดีแล้วที่เจ้าไม่ชอบด้านนี้ ถ้าเจ้าฆ่าเสือสมิงได้สักตัวก่อนข้า ขอหัวใจมันให้ข้าแล้วกันนะ”

คล้อยพูดไปอย่างมีเชิง ยองตะมุเก็บความรู้สึกไม่พอใจไว้ลึกๆ ส่วนจอปาพูดชัดเจนว่า

“ส่วนข้าไม่สนใจเรื่องพวกนี้ ขอเพียงได้ฆ่ามันข้าก็พอใจแล้ว ถ้าเป็นข้าที่จัดการมันได้ก่อน ใครอยากได้หัวใจมันก็มาควักเอาเองแล้วกัน แต่ตอนนี้หามันให้เจอก่อนเถอะ ร่องรอยมันแทบไม่มีซะแล้ว”

จอปาพูดพลางหันมองรอบทิศ ก่อนจะออกเดินต่อไปตามราวป่าโดยมียองตะมุ คล้อย และโชนเกาะกลุ่มไปท่ามกลางความเงียบสงัด สักครู่โชนเห็นงูเลื้อยเข้าพุ่มไม้ มันเอาปลายปืนแหวกดูแล้วเกือบโดนฉก จึงยิงปืนหลายนัดก่อนจะลนลานหนีออกมาพร้อมส่งเสียงขอความช่วยเหลือดังลั่น

อีกสามคนหันขวับมองโชนเป็นตาเดียว คล้อยตำหนิลูกน้องว่าตื่นตูมไม่เข้าท่า แบบนี้กระรอกสักตัวในป่า ก็ไม่มีทางล่าได้

“ไอ้หนุ่ม...กับแค่งูธรรมดาเอ็งยังกลัวขนาดนี้ไม่อยากนึกภาพเวลาเอ็งเจองูของมัน ระวังไว้แล้วกันเอ็งได้เจอแน่” จอปาพูดแล้วยิ้มมุมปาก คล้อยไม่เข้าใจถามว่าที่พูดถึงคืองูของใคร “ก็งูยักษ์ของผู้ปกป้องเสือสมิงไงล่ะ ข้าเคยเจอมันมาแล้ว”

“หมายถึงไอ้สมิงตัวที่เราล่าอยู่นี่มันมีคนปกป้องอยู่อย่างงั้นเหรอ”