จ้าวสมิง
ตอนที่ 5
“คุณปลัดๆ”
“นายครับ ผู้หญิงคนนั้นเรียกเราให้หยุดรถ ไม่รู้มีเรื่องอะไร”
“ไหน คนไหน”
“นั่นไงครับ กำลังวิ่งตามรถเรามา”
“จอดสิดอน เผื่อได้เรื่องอะไรบ้าง”
ดอนจอดรถข้างทาง ถวิลทั้งเหนื่อยทั้งดีใจเข้ามายืนเกาะข้างรถ
“มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าครับน้า”
“ดีใจจริงๆ ใช่จริงๆด้วย”
“ใช่อะไรครับ”
“ก็ใช่คุณปลัดที่เป็นคู่หมั้นคุณหนูพิมพ์ไงคะ”
“ครับ...รู้จักผมกับคุณพิมพ์ด้วยเหรอครับ”
“ลูกชายฉันทำงานที่บ้านคุณพิมพ์”
“ลูกชายชื่อตะวันใช่ไหม”
“ใช่ๆ ลูกชายฉันชื่อตะวัน...คุณปลัด คุณต้องรีบไปช่วยคุณหนูพิมพ์นะคะ”
“ไปช่วยพิมพ์ หมายความว่าไงครับ”
“คุณหนูโดนพวกโจรมันฉุดไปค่ะ”
“ที่ไหนครับ”
“บ้านฉันเอง พวกมันฉุดคุณหนูกับซาเงไป นี่ฉันว่าจะไปบ้านเสี่ยสวัสดิ์แจ้งข่าวให้พ่อของคุณหนูพิมพ์
รู้เรื่องนี้”
อรรถเป็นห่วงพิมพ์สายให้ดอนกับดาวตามไปช่วยเธอ ส่วนตัวเองจะพาถวิลมุ่งหน้าไปบ้านสวัสดิ์
ooooooo
พิมพ์สายกับซาเงโดนพวกไอ้แคล้วควบคุมตัวเดินไปทางชายป่า สมุนสามคนของแคล้วต่างสงสัยว่าทำไมลูกพี่ถึงไม่เอารถยนต์ของพิมพ์สายขับกลับรังโจรบ้านเรา
“แล้วพวกเอ็งขับเป็นไหมล่ะ”
ทุกคนสั่นหัว ตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าขับรถไม่เป็น
“แล้วพี่ขับเป็นไหม”
“ถ้าข้าขับได้ ข้าก็ขับมันแล้วสิเว้ยไอ้โง่ จะเดินให้เหนื่อยทำไม”
แคล้วตวาดลูกน้องแล้วหันไปมองด้านหลังที่
สองสาวเดินอ่อนแรง สองสาวเห็นพวกมันมัวแต่เถียงกันเองจึงกระซิบกระซาบเพื่อหาทางหนี แต่แคล้วตาไวตะคอกขึ้น
“เฮ้ย! สองคนนั่นแอบกระซิบอะไรกัน”
“ฉันเหนื่อย เดินไม่ไหวแล้ว หิวน้ำด้วย”
“เหนื่อยก็ยังหยุดไม่ได้ ไปอีกหน่อยจะถึงบ้านแล้วค่อยพักที่นั่น”
“ฉันไปไม่ไหวแล้วจริงๆ”
พิมพ์สายทิ้งตัวลงนั่งไม่ยอมไปต่อ ซาเงนั่งลงข้างกัน ลูกน้องแคล้วปรี่เข้ามาสั่งให้ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้
“ปล่อยเขา เอ็งเป็นหัวหน้าหรือข้าเป็นหัวหน้าวะ” แคล้วตวาดลั่นจนลูกน้องกลัวหัวหด ถอยห่างออกมา
แคล้วเดินวางก้ามเข้าไปหาสองสาว พูดจาปากหวานเอาใจพิมพ์สาย
“เดี๋ยวน้องพิมพ์จะเอาอะไรพี่แคล้วจะจัดให้นะจ๊ะ แต่ว่าขอให้ถึงหมู่บ้านข้างหน้าก่อนได้ไหม”
“แต่ฉันเหนื่อย ฉันเดินไม่ไหวแล้ว ทำไมไม่กลับไปเอารถฉันแล้วขับไปกัน เดินแบบนี้ไม่ไหวหรอก”
“เราเดินมาไกลแล้ว กลับไปก็ไม่ทันแล้ว เดี๋ยวจะค่ำเสียก่อน ไปเถอะ เดินต่อ ถ้าเดินไม่ไหวเดี๋ยวจะให้คนแบกไป...เฮ้ย ไอ้ยักษ์ แกแบกคุณพิมพ์ไปไหวมั้ย”
“ไหวครับพี่” ไอ้ยักษ์เดินยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยเข้ามา พิมพ์สายลุกพรวดขึ้นทันที
“ไม่เป็นไร ฉันเดินเองได้”
พิมพ์สายรีบออกเดินไปพร้อมซาเง แคล้วยิ้มพอใจพากันชักแถวต่อไป
