จ้าวสมิง

“ข้าไม่ได้ฝันว่าตัวเองจะถูกฆ่า แต่ฝันเห็นคนครึ่งเสือถูกฆ่าต่อหน้าต่อตา”

“ทำไมแกฝันอย่างนั้น มีอะไรติดค้างในใจหรือเปล่า” อากาพะโยถาม

“ข้าก็ไม่รู้ ข้ารู้แต่ว่าข้ารู้สึกเอ็นดูเสือตัวนั้นมาก เลยตกใจ”

“ฝันเห็นคนครึ่งเสือ มีใจสัมพันธ์กับคนครึ่งเสือ หรือว่าเอ็งเป็นผู้พิทักษ์เสือสมิง”

“อะไรคือผู้พิทักษ์เสือสมิง”

“คนที่ผูกพันกับเสือสมิง จิตใจสัมพันธ์กัน คนคนนั้นก็คือผู้พิทักษ์เสือสมิง”

“แล้วทำไมต้องเสือสมิง ทำไมไม่เสือทั่วไป”

“เพราะคนครึ่งเสือที่แกฝันเห็นหมายถึงเสือสมิงน่ะสิ”

ยองตะมุรู้ดีแต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ ถามว่าในโลกนี้มีเสือสมิงด้วยหรือ จึงถูกอากาพะโยยอกย้อนว่า

“เอ็งเป็นพราน เที่ยวท่องอยู่ในป่า เอ็งน่าจะรู้ดีกว่าข้า”

“แต่ข้าไม่เคยเจอ”

“แล้วสักวันหนึ่งเอ็งจะได้เห็น”

“แล้วนี่มันเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้าย”

“ข้าก็ไม่รู้ รู้แต่ว่ามันเป็นนิมิตของผู้พิทักษ์เสือสมิงทุกคนที่จะรู้สึกแบบนั้น”

ฟังอากาพะโยแล้วยองตะมุรู้สึกเป็นห่วงตะวันขึ้นมาทันที...ภาวนาในใจขอให้ลูกชายแคล้วคลาดจากอันตรายทั้งปวง

ooooooo

แคล้วขอบคุณดอนที่มาช่วยทันเวลา แล้วแคล้วกับสมุนก็รีบพากันหลบไปด้วยรถของตะวันตามคำสั่งของดอนเพราะกลัวจะมีใครผ่านมาเห็น

หลวงพ่อที่ตะวันเคารพนับถือนั่งสมาธิรู้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตะวันจึงให้เด็กชายเอฉื่อหรือ

เจ้าหมาน้อยรีบไปช่วย ขณะที่พิมพ์สายกับซาเงออกตามหาตะวันก็มาถึงตรงสะพานที่เกิดเหตุซึ่งตำรวจกำลังสอบถามชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์

พิมพ์สายตกใจมากเพราะในที่เกิดเหตุมีชิ้นส่วนรถมอเตอร์ไซค์หล่นอยู่ซึ่งจำได้แม่นว่าคือรถที่บ้านของเธอ ส่วนกำพลก็แน่ใจว่าเป็นตะวันที่โดนยิงหล่นจากสะพานหลังแยกจากเขาและจ่าชัย ฝ่ายอรรถนั้นไม่พอใจดอน กลับถึงบ้านจึงต่อว่าไปหลายคำ

“ฉันไม่ได้สั่งให้แกไปลงมือเอง ฉันต้องการให้ไอ้พวกนั้นมันจัดการ”

“ผมเห็นว่าไอ้แคล้วกับพวกจะสู้ไม่ไหวเลยต้องลงไปช่วย”

“แล้วคิดบ้างไหม ถ้ามีคนเห็นแล้วจำแกได้ เรื่องจะไม่พังมาถึงฉัน”

“ขอโทษครับนาย ผมใจร้อนไปหน่อย”

“ขอโทษจะช่วยอะไรได้ ทำงานต้องใช้สมองสิวะ อย่าใช้แต่อารมณ์”

“มืดแบบนั้นคงไม่มีใครรู้หรอกครับว่าใครเป็นใคร”

“ถ้ามีล่ะ อีกอย่างถ้าไอ้ตะวันมันไม่ตาย มันก็ชี้ตัวแกได้ แล้วเรื่องก็จะโยงมาถึงฉันด้วย”

“ผมว่ามันไม่รอด ถ้าไม่ตายเพราะลูกปืนก็คงจมน้ำตายครับ”

“ถ้าไม่เจอศพมัน อย่าวางใจอะไรทั้งสิ้น”