จ้าวสมิง
ตอนที่ 5
ภายในห้องรับแขก สวัสดิ์ทักทายอรรถก่อนจะถามว่าเจอสมิงแล้วใช่ไหม
“ครับ เจอแล้ว เขาชื่อตะวันไม่ใช่สมิง”
“เป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงเลยนะ ตะวันเป็นลูกชายลูกน้องเก่าผม ผมเห็นเขาตั้งแต่แบเบาะยันเจ็ดแปดขวบ แต่พอมีเรื่องเสืออาละวาดพ่อเขาก็พาลูกเมียหายไปเลย แต่จู่ๆไอ้หนุ่มนี่ก็โผล่มาและเป็นเจ้าตะวันเด็กน้อยที่ผมเคยเลี้ยงดูเหมือนลูกเหมือนหลาน”
“งั้นผมก็ดีใจด้วยครับที่คุณอาได้เจอคนรู้จัก
ที่หายไปนาน แต่ผมขอแย้งบางเรื่องได้ไหมครับ”
“เรื่องอะไร”
“เรื่องให้เขาทำงานและพักอยู่ที่นี่...มันจะดีหรือครับ”
“ผมว่าก็ไม่เสียหายตรงไหน ตะวันเขาเป็นคนมีฝีมือ ใจเด็ด เข้มแข็ง แถมปกป้องลูกผมกับหลายๆ
คนได้ ตอนนี้ไอ้พวกนั้นมันก็คอยจะฉุดลูกผมอยู่ มีเขามาเป็นบอดี้การ์ดผมว่าเหมาะสมที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นลูกชายคนที่ผมเชื่อใจมากที่สุด และผมก็ไว้ใจตะวันเช่นกัน เขาเหมาะกับงานนี้”
“ดูแลความปลอดภัยคุณพิมพ์ ให้ผมทำก็ได้นี่ครับ”
“มันไม่เหมือนกัน คุณอยู่คนละฐานะกับตะวัน นี่มันเรื่องงาน เขากินเงินเดือนกับผม ส่วนคุณเป็นปลัด คุณต้องไปทำงานที่อำเภอ จะให้ตัวมาติดกับลูกผม
มันแปลกๆนะ แล้วคนจะมองแบบไหนล่ะ ถ้าคุณหมั้นหรือแต่งงานกับพิมพ์แล้วก็ว่าไปอย่าง ไปไหนตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋ใครจะว่าได้”
“งั้นผมขอคุยเลยนะครับ ที่ผมมานี่ก็อยากคุยเรื่องนี้กับคุณอา”
“เรื่องคุณกับหนูพิมพ์น่ะเหรอ”
“ครับ...ผมอยากหมั้นกับพิมพ์ให้เร็วที่สุดครับ”
“เรื่องนี้ผมก็คิดอยู่นะ แต่ต้องปรึกษาลูกสาวผมก่อน”
“ใช่ค่ะพ่อ” พิมพ์สายเดินเข้ามาสีหน้าเรียบเฉย พูดเป็นงานเป็นการ “เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญ เพราะถ้าเราจะหมั้นและแต่งกับใครก็เหมือนต้องฝากชีวิตที่เหลือไว้กับเขาไปทั้งชีวิต จะรีบร้อนนักมันคงไม่ใช่”
“พิมพ์พูดเหมือนไม่เชื่อในตัวผม”
“ไม่ใช่ไม่เชื่อค่ะ แต่เรื่องนี้ต้องให้แน่ใจว่าหมั้นหรือแต่งแล้วอยู่กันรอดไหมก็เท่านั้นเอง อย่าลืมสิคะ
ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากมีคู่แล้วถูกทอดทิ้ง เลิกรา หรือไปกันไม่รอด ถ้าเราจะเลือกหรือดูให้แน่ใจก่อนมันไม่ผิดใช่ไหมคะ”
“สิบปีกว่าแล้วนะพิมพ์ที่เรารู้จักกัน มันไม่พอเหรอครับ”
“ก่อนหน้านั้นพิมพ์คิดว่าน่าจะพอ แต่ตอนนี้พิมพ์ไม่แน่ใจ”
“เพราะอะไรล่ะพิมพ์”
“คำถามนี้พิมพ์น่าจะเป็นคนพูดมากกว่านะคะ”
“หรือเป็นเพราะนายตะวันนั่นรึเปล่า ที่มันทำให้พิมพ์ลังเล”
