จ้าวสมิง
ตอนที่ 5
ดอนรายงานอรรถเรื่องว่าจ้างคนกำจัดศัตรูหัวใจที่ชื่อสมิง อรรถรับฟังด้วยความพอใจแต่ย้ำว่าเกิดอะไรขึ้นต้องไม่เกี่ยวกับตนเพราะตนเป็นข้าราชการ เรื่องไม่ดีทั้งหมดตนจะไม่เกี่ยวข้อง ดอนรับคำด้วยความเข้าใจ บอกว่าเรื่องนี้ท่านอาคมพ่อของอรรถเป็นคนสั่ง
ตกเย็นอรรถให้ดอนขับรถพาไปที่บ้านเสี่ยสวัสดิ์ แต่ไม่ทันลงจากรถสองคนก็ชะงัก เห็นพิมพ์สายคุยอยู่กับสมิงอย่างสนิทสนมแถมจับมือถือแขนกันด้วย
ตะวันยอมรับว่าเขาคือเด็กชายที่เคยช่วยชีวิตพิมพ์สายเมื่อสิบกว่าปีก่อน พิมพ์สายไม่โกรธที่เขาปิดบังแต่แกล้งเอาคืนจนตะวันหน้าเสีย ก่อนจะเฉลยแล้วเลยหัวเราะไปด้วยกัน
อรรถหึงหวงแทบระงับอารมณ์ไม่อยู่ ลงจากรถมาเจอเจนจิตถามว่ามาหาว่าที่คู่หมั้นใช่ไหม ยิ่งทำให้เขาขุ่นมัวแต่จำต้องซ่อนความรู้สึกไว้
“เปล่าครับ ผมมาปรึกษาคุณอาเรื่องบ้านห้วยมาลัย”
“อ๋อค่ะ นึกว่ามาหาคุณพิมพ์ จะได้ไปบอกให้เขารู้ว่าคู่หมั้นมาหา จะได้ระวังมารยาทไม่ประเจิดประเจ้อ”
อรรถแปลกใจท่าทีประชดประชันของเจนจิต ส่วนดอนพูดตรงๆว่า
“รู้สึกว่าเจนจะไม่ชอบลูกสาวเจ้านายเท่าไหร่นะ”
“เจ้านายอะไร เสี่ยก็เป็นพ่อฉันเหมือนกัน”
“เหรอครับ ผมไม่ยักทราบ แล้วทำไมเจนไม่เรียกว่าคุณพ่อล่ะครับ”
“เรียกแบบไหนมันก็เหมือนกันนั่นแหละ” เจนจิตเสียงแข็งแล้วสะบัดหน้าจากไป
อรรถบ่นกับดอนว่าเจนจิตเป็นผู้หญิงที่น่าเบื่อมาก ทำตัวน่ารำคาญ แต่ดอนกลับมองเห็นประโยชน์จากเธอ
“ผู้หญิงแบบนี้ถ้าเราเอาอยู่ก็อาจมีประโยชน์นะครับ”
“ผมขอผ่านดีกว่า กิริยามารยาทต่ำเกินมาตรฐาน”
“อย่าลืมสิครับ ตอนนี้เราต้องกำจัดไอ้นั่นให้ออกไปจากชีวิตคุณพิมพ์ ถ้าหากจะใช้อาวุธให้เข้าเป้าผมว่ายัยนี่ช่วยเราได้”
อรรถนิ่งไปอย่างครุ่นคิด...เมื่อเขาเดินเข้าบ้าน พิมพ์สายเหลือบเห็นก็ตรงมาหาโดยมีตะวันตามหลังมาด้วย
“อรรถมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”
“ก็มานานพอสมควร นานพอที่จะ...” อรรถยั้งคำพูดเอาไว้ มองผ่านเลยไปข้างหลังเธออย่างไม่พอใจ
“อรรถยังจำได้ไหมที่พิมพ์เคยเล่าถึงเด็กผู้ชายที่เคยช่วยพิมพ์ให้รอดจากโดนเสือกัดน่ะ”
“อ๋อ...จำได้ ทำไมเหรอ”
“ก็นี่ไง สมิงนี่แหละคือเด็กคนนั้นที่พิมพ์เล่าให้ฟัง เขาคือเพื่อนเก่าพิมพ์ตั้งแต่เด็กๆ ความจริงเขาชื่อตะวัน”
อรรถกับดอนมองตะวันอย่างไม่เชื่อสายตา อคติเกิดขึ้นกับอรรถทันที
