จ้าวสมิง
ตอนที่ 5
ยองตะมุหันไปทางอากาพะโยซึ่งจ้องเขม็งมาที่เขาด้วยแววตาที่นิ่งไม่ต่างกัน
“ข้านึกแล้วไม่ผิด ตลอดเวลาเอ็งรู้อยู่แล้วว่าพวกข้าเป็นใคร”
“มันรู้หรือพ่อ”
อากาพะโยพยักหน้า แต่สายตาจับจ้องไปที่ยองตะมุ พร้อมขยับเดินวนจ้องไม่วางตา
“มันรู้ตั้งแต่แรกแล้ว แต่แปลกใจนักทำไมมันทำแบบนี้โดยไม่รู้สึกกลัวแม้แต่นิด”
“จะล่าหมาป่า หากไม่กล้าเผชิญหน้า สิบปี
ก็ล่าไม่ได้”
“ลูกข้าไม่ใช่หมาป่า แม้เผชิญหน้าเจ้าอย่าคิดว่าจะล่าได้ง่ายๆ”
“เจตนาของมันคือข้างั้นรึพ่อ”
“ใช่ เจตนามันคือสังหารเจ้า ข้ารับรู้ได้ เจ้ากล้ามากที่ทำแบบนี้ทั้งที่รู้ว่าถ้าพลาดก็คือตาย แล้วตอนนี้เจ้าก็พลาดแล้วใช่ไหม”
ขาดคำของพ่อ อูซานจะเอาชีวิตยองตะมุ เขาคำรามลั่นกลายร่างเป็นเสือพุ่งเข้าใส่แต่ยองตะมุ
หลบทันแล้ววิ่งหนีไป และเมื่อยังโดนสองพ่อลูกตามล่า ยองตะมุบริกรรมคาถาพรางกายจึงรอดพ้นสายตาผู้ล่ามาได้
ooooooo
ตะวันกับเอฉื่อพบถวิลนอนสลบอยู่หน้าบ้าน เมื่อถวิลฟื้นก็เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ลูกชายฟัง ตะวันแน่ใจว่าต้องเป็นพวกไอ้แคล้วเพราะมันทิ้งรถมอเตอร์ไซค์ที่เขาเอามาจากบ้านสวัสดิ์ไว้ที่นี่
ถวิลเร่งตะวันให้รีบตามไปช่วยพิมพ์สายกับซาเง ส่วนเธอจะเข้าเมืองไปบอกเสี่ยสวัสด์จะได้ช่วยกันตามหา ขณะเดียวกันกำพลยังมืดแปดด้านไม่รู้ว่าใครทำร้ายตะวัน เพราะปกติตะวันไม่เคยมีปัญหากับใคร ฝ่ายอรรถพอรู้ว่าตำรวจให้ความสนใจเรื่องนี้มากขึ้นก็อยู่ไม่เป็นสุขถึงกับดุด่าดอนขึ้นมาอีก
“มันจะพังก็เพราะแกนี่แหละ ถ้าไม่เจอศพมัน
ก็จะวางใจอะไรไม่ได้ แล้วทางบ้านคุณพิมพ์ล่ะ”
“ตอนนี้ลูกสาวเสี่ยกับคนรับใช้กำลังไปที่บ้านแม่ของไอ้ตะวัน”
“ทำไมต้องไปที่นั่น”
“แม่ของไอ้ตะวันอยู่ที่นั่น มันหายไป คุณพิมพ์คงคิดว่ามันอยู่ที่นั่น คงจะไปดูครับ”
“เป็นห่วงกันจังนะ”
“ถ้าคุณพิมพ์เจอมันก่อนไม่เป็นเรื่องดีสำหรับเราแน่”
“อย่าให้มันได้เจอกับพิมพ์หรือแม่มันเด็ดขาด”
“หรือถ้าพวกนั้นเจอกัน เราก็เก็บซะให้หมด
ถอนรากถอนโคนไปเลย” ดาวเสนอ
“ได้...แต่ยกเว้นพิมพ์ ถ้าเธอเป็นอะไร ใครเป็นคนทำ ฉันไม่เอาไว้แน่”
“นายจะให้ผมทำยังไงต่อครับ”
“ตามไปดูที่นั่น เดี๋ยวก็รู้เอง”
“ได้ครับ ถ้างั้นผมจะไปเตรียมรถเลยนะครับ”
ดอนกระวีกระวาดออกไป...ไม่ช้าไม่นานก็พาอรรถนั่งรถไปหมู่บ้านไลโว่โดยมีดาวติดตามมาด้วย ถึงเชิงเขายังไม่ทันจะเข้าหมู่บ้านเจอผู้หญิงกับเด็กเดินจ้ำอ้าว
ดอนชะลอรถมองๆ ถวิลกับเอฉื่อจึงหยุดเดิน
เมื่อถวิลเขม้นมองไปก็จำอรรถที่นั่งในรถได้ว่าเป็นว่าที่คู่หมั้นของพิมพ์สายจึงร้องเรียก
