จ้าวสมิง
ตอนที่ 5
“ก็เพราะแบบนี้ไงที่ทำให้พิมพ์ลังเล พิมพ์ไม่ชอบคนที่ไม่มีเหตุผล ทำไมอรรถจะต้องโยนเรื่องไปให้คนอื่น ทั้งๆที่เขาไม่เกี่ยวข้อง ถ้าพิมพ์จะลังเลไม่ใช่เพราะใคร เพราะคุณเองหรือเพราะมุมมองและความคิดมันเริ่มจะไปกันคนละทางรึเปล่า”
สวัสดิ์เห็นว่ายืดเยื้อจึงยุติการปะทะคารมของหนุ่มสาว “เธอสองคนก็ไม่ใช่ใครอื่นกันนี่นา มันคงมีบ้างที่อาจจะเห็นไม่ตรงกัน ของแบบนี้มันต้องปรับจูนกันนะ เอาไว้ค่อยคุยกันอีกทีดีกว่านะอรรถ”
อรรถเก็บอารมณ์แล้วนิ่งเงียบ ส่วนพิมพ์สาย
ผละไป สวัสดิ์ย้ำให้อรรถสบายใจว่าทุกอย่างยังอยู่ในเส้นทางเดิม ตนยังเชื่อมั่นในตัวเขา อย่ากังวลจนเกินไป...
การทุ่มเถียงกันระหว่างอรรถกับพิมพ์สายสร้างความเบิกบานให้เจนจิตถึงกับเดินฮัมเพลงเข้ามาในครัว พอซาเงทักท้วงเข้าหน่อยว่าร้องเพลงในครัวระวังจะมีผัวแก่ เจนจิตปรี๊ดแตกจะตบสั่งสอน แต่ซาเงคว้ามีดเตรียมสู้ก็เลยไม่กล้า แถมยังโดนใจที่เข้ามาเห็นดุซ้ำเข้าให้อีกหลายคำ
ตะวันมาพบกำพลที่โรงพักโดยมีจ่าชัยนำพาเข้ามาถึงในห้องทำงานของผู้กองหนุ่มรูปหล่อ
“ผู้กองดูสิครับใครมา”
“อ้าว...สมิง นั่งก่อนสิ”
“สวัสดีครับผู้กอง ตอนนี้อย่าเรียกผมว่าสมิง เรียกตะวันนะครับ”
“ทำไมล่ะ”
“ความจริงผมชื่อตะวันครับ ไม่ใช่สมิงอย่างที่ทุกคนเข้าใจ”
กำพลกับจ่าชัยมองหน้ากันแปลกใจ อยากรู้ว่าชื่อสมิงมาได้อย่างไร
“ก็ตอนนั้นผมไม่กล้าบอกชื่อจริง คุณหนูเลยตั้งให้เอง เรียกเองว่าสมิงครับ แล้วอีกอย่างผมไม่กล้าบอกชื่อจริงกับคุณหนู”
“แบบนี้นายคงมีเหตุผลที่จะไม่บอกใช่ไหม”
“ใช่ครับ เพราะตอนเด็กๆผมเป็นเพื่อนสนิทของคุณหนู พอกลับมาเจออีกทีคุณหนูจำผมไม่ได้ ผมเลยไม่กล้าบอก กลัวไม่เหมาะสม อีกอย่างคุณหนูก็มีคู่หมั้น กลัวเกิดปัญหาครับ”
“แบบนี้เองเหรอ แต่เท่าที่รู้ปลัดอรรถยังไม่ได้หมั้นกับคุณพิมพ์นะ”
“แต่ไม่นานก็คงหมั้นครับ”
“มิน่าล่ะ นายถึงได้เป็นห่วงคุณพิมพ์มากเป็นพิเศษ เพราะผูกพันมาตั้งแต่เด็กๆนี่เอง”
“คุณพิมพ์กับเสี่ยสวัสดิ์ก็รู้แล้วใช่ไหม”
“ครับ...รู้แล้วครับ โชคดีที่พวกเขาไม่ตำหนิอะไรผม”
“เขาคงเข้าใจเจตนาของนายที่ต้องปิดบัง ว่าแต่มานี่คงไม่ได้มาบอกแค่เรื่องนี้ใช่ไหม”
“ใช่ครับ ผมมาคุยกับผู้กองเรื่องเสือสมิงครับ”
กำพลกับจ่าชัยมีท่าทีสนใจมาก ฟังตะวันเล่าเรื่องเสือสมิงว่ามีจริง มันยังวนเวียนอยู่ในป่าและอาจจะฆ่าคนอีกเมื่อไหร่ก็ได้
“พูดแบบนี้ผมยิ่งหวั่นใจนะ ที่ตายไปเป็นสิบ
