จ้าวสมิง

ในที่สุดพวกคล้อยก็ดั้นด้นไปจนถึงบ้านอากาพะโยที่เมืองเย ทุกคนซุ่มจับตาดูสองพ่อลูกรอจังหวะเข้าจู่โจม ซึ่งโชนคิดว่าไม่น่ายากเพราะท่าทางมันบาดเจ็บ คราวนี้คล้อยจะได้หัวใจสมิงอูซานเสียที

“ไอ้โชน ตอนนี้หัวใจเสือสมิงมันไม่จำเป็นกับข้าอีกแล้ว”

“อ้าว...ทำไมล่ะ มันสำคัญสำหรับพ่อเสือมากไม่ใช่เหรอ”

“ใช่...แต่คราวนี้มันไม่สำคัญเท่าชีวิตของไอ้แคล้วอีกแล้ว เอ็งไม่เคยเป็นพ่อคนไม่มีทางรู้ถึงความเจ็บปวดในหัวใจคนเป็นพ่อที่เห็นลูกเป็นแบบนี้ เอ็งมีลูกเมื่อไหร่ก็จะรู้ไอ้โชน เรื่องของข้าสำคัญ แต่ความเป็นความตายของลูกข้าสำคัญกว่า ข้าไม่ได้มาล่ามัน แต่มาเพื่อให้มันรักษาไอ้แคล้วต่างหาก”

“ฉันดีใจแทนพี่แคล้วจริงๆพ่อเสือ แต่พวกมันจะช่วยเราเหรอ มันคงไม่ช่วยคนที่ตามฆ่ามันแน่”

“ต้องมีวิธีสิวะ ข้าคงไม่หอบลูกข้าให้มาทรมานไกลถึงนี่โดยไม่มีแผนอะไรในสมองหรอกวะ รึมึงว่ากูคิดอะไรไม่เป็น ไอ้น้อย”

น้อยสะดุ้งปฏิเสธอย่างเร็ว “เปล่าจ้ะพ่อเสือ”

“งั้นฟัง ต่อไปนี้พวกเอ็งทำตามที่ข้าสั่งทุกอย่าง” คล้อยกล่าวหนักแน่น สายตาจับจ้องไปยังบ้านอากาพะโย

ส่วนที่บ้านของอาคมเวลานี้มีชายฉกรรจ์หลายคนมารวมตัว อรรถขับรถเข้ามาจอดแล้วเดินเข้าไปถามพ่อว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมพวกนักเลงเต็มบ้านไปหมด

“รู้ด้วยเหรอว่าเป็นใคร”

“คนพวกนี้หลายปีก่อนพ่อใช้งานพวกเขาอยู่ไม่ใช่เหรอครับ”

“ความจำดีเหมือนกันนี่”

“เรื่องสำคัญต้องจำให้แม่น พ่อสอนผมเองนี่ครับ”

“แบบนี้ทำให้พ่ออุ่นใจมากขึ้นนะ พ่อเรียกมาเอง ตอนนี้สถานการณ์มันไม่น่าไว้วางใจ พ่ออาจต้องใช้คนพวกนี้”

“ให้ผมเดาคงไม่ใช่เรื่องไอ้ซันโท่ยแน่ๆ”

“เป็นเรื่องอื่น แต่สำคัญมากกว่าอีก”