จ้าวสมิง

ยองตะมุผิดหวังเมื่อกลับมาที่บ้านตาชิพ่อของซาเงแล้วไม่เจอจอปา ถวิลบอกว่า

“แกฝากให้บอกพี่ว่าขอไปก่อน แล้วไม่ได้พูดอะไรอีกเลย”

“ทำไมไม่รอข้านะ”

ความจริงจอปายังไม่ได้ไปไหนไกล เขาแอบมองยองตะมุอยู่ห่างๆ พูดพึมพำผ่านสายลมว่า

“ข้าขอโทษที่ต้องไปก่อนนะยองตะมุ แค่ได้เห็นแม่หนูนั่นปลอดภัยข้าก็พอใจแล้ว ต่อไปอะไรจะเกิดขึ้นขอให้เป็นเรื่องของพรหมลิขิต ชีวิตคนแก่อย่างข้า แค่ได้เห็นผู้หญิงที่เหมือนลูกสาวข้าอีกครั้ง แค่นี้ข้าก็มีความสุข ล้นเหลือแล้ว แม้จะตายวันตายพรุ่งข้าก็ไม่เสียดายชีวิต ขอบใจทุกสิ่งที่เจ้าช่วยเหลือลูกสาวข้านะยองตะมุ”

เวลานั้นเย็นมากแล้ว แต่ซาเงยังปักหลักอยู่โรงพักเพื่อค้นหาตัวคนร้ายอีกคนที่คุยกับเสมและสิงห์ในตลาด แล้วในที่สุดซาเงก็เจอมันจนได้ เธอร้องกรี๊ดลั่นด้วยความดีใจ กำพลสั่งจ่าชัยให้คัดลอกเอกสารพร้อมรูปส่งไปให้ผู้พันวันชาติที่ส่วนกลางด่วน หลังจากนี้ก็เตรียมถอนรากถอนโคนมันได้เลย

ทางด้านตะวันกับพิมพ์สายที่แสดงความสนิทสนมต่อกัน ส่งผลให้สวัสดิ์ต้องเรียกสองคนมาซักถามถึงความสัมพันธ์ ปรากฏว่าพิมพ์สายเป็นฝ่ายตอบเองว่าเราสองคนคบกันแล้ว

“คือ...เสี่ยครับ ผมรู้ว่าผมไม่คู่ควรกับคุณหนูด้วยประการทั้งปวง แต่สิ่งที่ผมมีอยู่ตอนนี้ก็คือหัวใจทั้งหมดของผมมีแต่คุณหนู ผมรักคุณหนูครับ ผมรักคุณหนูด้วยหัวใจของลูกผู้ชายคนหนึ่งที่จะมีให้ได้ ผมรักคุณหนู เทียบเท่าชีวิตของผมครับ”

“ความรักมันเป็นสิ่งที่งดงาม ฉันมีลูกสาวคนเดียว นะตะวัน พิมพ์คือดวงใจของฉัน เป็นความหวังของฉัน ทั้งหมด ชีวิตของพ่อคนหนึ่งถ้าอะไรที่ลูกมีความสุข มันก็คือความสุขของพ่อ คนที่ลูกฉันเลือกก็เหมือนฉันเลือก และหวังว่าคนคนนั้นจะทำให้ชีวิตลูกฉันมีความสุขไม่จำเป็นว่าเขาจะรวยล้นฟ้าหรือจนติดดิน คุณค่าความเป็นคนไม่ได้วัดกันที่เงินทอง มันวัดกันที่จิตใจต่างหาก ยองตะมุกับถวิลเป็นคนดี ฉันก็เชื่อว่าเธอเป็นคนดีเช่นกัน แต่ขออย่างเดียวอย่าทำให้ลูกสาวฉันเสียใจก็พอ”

“ผมสัญญาครับ”

สวัสดิ์ยิ้มพอใจแล้วจูงมือใจออกไปเหมือนมีเรื่องจะคุยส่วนตัว ฝ่ายเจนจิตที่แอบฟังก็ยิ้มย่องลำพองใจ

“นี่แหละที่ฉันต้องการ ต่อไปปลัดอรรถก็ฟรีสำหรับฉัน”

ooooooo