จ้าวสมิง

จอปาหัวใจพองโต ตื้นตันจนน้ำตารื้น “แม่หนู ...เจ้าก็ดูแลตัวเองเหมือนกันนะลูก”

“ค่ะพ่อ” พิมพ์สายพนมมือกราบจอปาแทบอก ต่างคนต่างกลั้นน้ำตาไม่อยู่ หลายคนเห็นภาพนั้นแล้วพลอยซาบซึ้งใจไปด้วย

ทันที่ที่กลับมาถึงบ้าน พิมพ์สายกับสวัสดิ์สวมกอดกันด้วยความดีใจ ทุกคนที่มาส่งต่างยิ้มปลาบปลื้มใจ ทางฝ่ายอรรถที่ออกจากบ้านพ่อก็ตรงดิ่งกลับบ้านพักของตัวเองซึ่งดาวมารออยู่ก่อน

แค่ดาวถามอรรถว่าไปไหนมา ปลัดหนุ่มถึงกับชักสีหน้าใส่และตอบอย่างหงุดหงิดว่าไปคิดหาทางออกเรื่องที่เธอกับพี่ชายจัดการไม่สำเร็จ

“รู้มั้ย พวกเธอทิ้งความยุ่งยากไว้แค่ไหน อุตส่าห์ เชื่อมือปล่อยให้ทำงาน แต่พังทุกเรื่อง แล้วเรื่องไอ้ซันโท่ยล่ะ”

“พี่ดอนกำลังตามล่ามันอยู่”

“ยังไงต้องล่ามันให้ได้ ไม่งั้นถ้าตำรวจได้ตัวมันฉันพังหมดแน่ เข้าใจมั้ย...ไม่ได้เรื่องจริงๆ”

อรรถทิ้งคำพูดเจ็บๆแล้วผละไป ดาวถึงกับหน้าชา ด้วยความน้อยใจ

เวลาเดียวกันนั้นสวัสดิ์กำลังขอบคุณทุกคนที่ช่วยพิมพ์สายกลับมาได้ โดยเฉพาะยองตะมุที่ทำได้อย่างที่พูดไว้จริงๆ ส่วนตะวันก็ดูแลลูกสาวของตนอย่างดี

“ขอบคุณผู้กองกับตำรวจทุกนายด้วยนะครับ ขอบคุณมาก”

“ครับเสี่ย ยังไงผมขอกลับโรงพักก่อนนะครับ คนของผมจะได้ทำงานที่ค้างไว้ แต่ผมขอตัวซาเงไปโรงพักด้วยนะครับ ผมต้องให้ซาเงระบุตัวคนร้าย”

“ได้สิผู้กอง ผมไม่ขัดข้อง”

“ขอบคุณครับ...ไปซาเง”

กำพลออกเดิน จ่าชัยรีบกระแซะเข้ามากระเซ้ายิ้มๆ “เข้าทางเลยนะผู้กอง พาซาเงไปด้วย”

“นี่จ่า เคยไหมอยู่ดีๆวูบแล้วไปฟื้นที่โรงพยาบาล”