จ้าวสมิง
ตอนที่ 10
เข้มยื่นซองเงินให้มันคนละซอง บอกให้เตรียมตัวไว้อีกไม่นานนายจะมีงานสำคัญให้ทำ
“ไม่ต้องห่วงพี่ พวกผมอยากฆ่าไอ้สองคนนั่นแล้ว บอกมาเลยเมื่อไหร่”
“เตรียมตัวไว้ก็แล้วกัน ไม่นานนี้แน่” พูดจบเข้มกลับออกไป แล้วหยุดยืนชำเลืองมองกลับมาด้านใน พึมพำอย่างดุดันว่า “พวกเอ็งตายได้ แต่โดนจับไม่ได้”
ooooooo
ใกล้เวลาจะออกเวร จ่าชัยเตรียมชวนผู้กองกำพลไปกินอาหารที่ร้านป้าศรี แต่ผู้กองไม่ว่าง
“ผมกำลังตามพวกค้ายาอยู่ เออนี่จ่า...เรื่องที่ผมให้หมู่ใหญ่ส่งเรื่องไปที่ส่วนกลางแต่ทำไมทางโน้นไม่ตอบมาซะที”
“ไม่ทราบครับ เรื่องนี้ต้องถามหมู่ใหญ่ครับ”
หมู่นนท์กำลังจะเดินผ่าน ผู้กองเหลือบไปเห็นร้องบอกให้ช่วยเรียกหมู่ใหญ่มาพบตน หมู่นนท์รับคำแล้วหันกลับไปทางเดิม...
หมู่ใหญ่ขับรถมาที่บ้านเสี่ยสวัสดิ์ บอกใจว่าจะมารับซาเงเพราะมีเรื่องด่วน
“เรื่องด่วนเหรอ อ้าว...นั่นมาพอดีเลย ซาเงมานี่หน่อย”
ซาเงเข้ามาหา พอรู้ว่าผู้กองมีเรื่องจะปรึกษาจึงถามน้าใจว่าอนุญาตให้ไปได้ไหม
“ถ้าเป็นเรื่องสำคัญก็ไปเถอะ น้าจะบอกคุณหนูเอง”
ซาเงขึ้นรถไปกับหมู่ใหญ่ ส่วนใจยืนชะเง้อคอยาวรอคอยลูกสาวที่หายไปตั้งแต่บ่ายจนป่านนี้ใกล้ค่ำยังไม่กลับมา...เวลานั้นเจนจิตเมาหน้าแดงอยู่ที่รีสอร์ต บอกอรรถว่าสงสัยจะกลับบ้านไม่ไหว ถ้ากลับไปสภาพนี้โดนแม่เล่นงานแน่
“ก็ไม่ต้องกลับสิครับ” ว่าแล้วอรรถเรียกพนักงานมาเช็กบิลแล้วเปิดห้องพักให้ด้วยหนึ่งห้อง
ส่วนหมู่ใหญ่ที่ขับรถไปรับซาเง ไม่ทันจะเลี้ยวเข้าโรงพักเจอหมู่เหนียวโบกมือเรียกอยู่ข้างทางเพื่อบอกให้รู้ว่าผู้กองกลับบ้านไปรอที่บ้านแล้ว หมู่ใหญ่เลยหันหัวรถไปทางบ้านผู้กอง แต่ไม่ส่งถึงหน้าบ้าน จอดรถบอกให้ซาเงเดินเข้าไปเอง อ้างว่าตนต้องไปรับลูกเมีย
ซาเงแปลกใจแต่ไม่ได้เอะใจอะไร ลงจากรถเดินไปบ้านพักผู้กอง ปรากฏว่าบ้านเงียบเชียบ ร้องเรียกอยู่หลายครั้งก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา มองประตูเห็นล็อกกุญแจจึงแน่ใจว่าไม่อยู่
“ไม่อยู่นี่นา...แล้วทำไมบอกมารอที่บ้าน อะไรกันเนี่ย”
ซาเงบ่นแล้วมองซ้ายขวาก่อนหย่อนตัวลงนั่งหน้าบ้าน “มาแล้วก็ต้องรอ...จะมืดแล้วด้วย”
หญิงสาวนั่งมองบรรยากาศรอบตัวที่เริ่มสลัว ผ่านไปสักครู่รถคันหนึ่งแล่นเข้ามา ซาเงลุกพรวด ขณะที่กำพลจอดรถปุ๊บก็ปรี่มาหา แล้วพูดขึ้นแทบจะพร้อมกัน
“ทำไมให้มารอที่นี่”
“อะไรนะ...ก็มีคนบอกคุณมีธุระกับผม เลยมารอที่นี่”
“เปล่านะ ผู้กองบอกให้ฉันมาไม่ใช่เหรอ”
กำพลแปลกใจ คิดว่ามีบางอย่างผิดปกติ “ไม่ใช่แล้วซาเง”
ทันใดนั้นมีเงาวูบผ่านทางด้านหลัง กำพลเหลือบไปเห็นรีบดึงซาเงหลบมุมหนึ่งอย่างเร็ว
“อะไรอ่ะผู้กอง”
กำพลส่งสัญญาณให้ซาเงเงียบและบอกให้รู้ว่ามีใครบางคนกำลังเล่นเกมกับเรา
“อะไรนะ” ซาเงอุทานเสียงแผ่ว
“ต้องมีคนวางแผนอะไรแน่ๆ คุณอยู่นิ่งๆเงียบไว้นะ”
ซาเงหน้าเสีย รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที
ooooooo
