จ้าวสมิง
ตอนที่ 10
ซาเงรับปากทั้งที่ไม่แน่ใจว่าจะหาเจอหรือเปล่า หาไปหามาเธอตาลายจนกลายเป็นง่วงแทบฟุบหลับคาแฟ้มข้อมูล...
ทางบ้านเสี่ยสวัสดิ์...อรรถมาเห็นยองตะมุกับสวัสดิ์คุยกัน แม้ไม่รู้ว่าคุยอะไรแต่ปลัดหนุ่มก็อดระแวงไม่ได้ ทันทีที่ยองตะมุกลับไป อรรถปรับสีหน้าท่าทีให้เป็นปกติเข้ามาพบสวัสดิ์
“ยองตะมุช่วยลูกสาวผมกลับมาได้ ถือว่าเขาทำได้ตามที่พูดจริงๆ” ประโยคแรกของสวัสดิ์เล่นเอาอรรถ เสียหน้ารีบแก้ตัวว่า
“ตอนนั้นผมตามล่าพวกเสือคล้อยอยู่ เลยตามคุณพิมพ์ช้าไปครับ”
“งานนี้ต้องขอบใจปลัดเหมือนกัน ถือว่าทุกคนมีส่วนร่วม”
“ยองตะมุพูดเรื่องอื่นบ้างไหมครับ”
“เปล่า คุยเรื่องช่วยพิมพ์เท่านั้น มีอะไรรึเปล่า”
“เปล่าครับ แล้วพิมพ์อยู่ไหนครับคุณอา”
“คงอยู่ท่าน้ำหลังบ้าน”
“ผมขอตัวไปหาพิมพ์นะครับ”
“ตามสบายเลย”
“ขอบคุณครับ” อรรถเดินไปหลังบ้าน พิมพ์สายเหลือบมองเขาแล้วจะเดินหนี “พิมพ์...แม้แต่หน้าผมก็ไม่อยากมองเลยหรือ”
เธอหันกลับมาเผชิญหน้า เอ่ยเสียงเรียบว่า “พิมพ์กลัวจะมองไม่เห็นอรรถคนเดิม”
“ในสายตาพิมพ์ผมคือคนไม่ดีไปแล้วเหรอ”
“คนที่รู้ดีที่สุดน่าจะเป็นคุณเองนะ”
“ผมต่างหากที่ทำทุกวิถีทางเพื่อตามหาคุณ”
“รวมถึงตามกำจัดใครบางคนด้วยหรือเปล่า”
“คุณพูดอะไร มีใครยุยงหรือใส่ความผม”
“ไม่มี ทุกอย่างพิมพ์รู้มาเอง”
“คุณรู้อะไรมาบ้าง ก็บอกมาสิครับ”
“พิมพ์บอกก็ได้ ลูกน้องนายแคล้วบอกว่าอรรถเป็นคนจ้างให้ไปยิงตะวัน”
อรรถอึ้งไปนิดแล้วรีบกลบเกลื่อน “เอาอะไรมาพูด ผมไม่ได้ทำแบบนั้น”
“แล้วทำไมนายดอนต้องยิงลูกน้องนายแคล้วจนตายล่ะ แบบนี้จะให้พิมพ์คิดยังไง”
“ผมไม่รู้เรื่อง ไอ้ดอนก็มีศัตรูของมัน จะดึงผมไปเกี่ยวแบบนี้มันไม่แฟร์นะพิมพ์”
หญิงสาวรู้สึกเหนื่อยใจที่อรรถหลีกเลี่ยงทุกอย่าง บอกให้เขากลับไปก่อนเพราะไม่อยากคุยเรื่องนี้อีกแล้ว แต่เธอจะไม่ลืมว่าเขาเคยเป็นเพื่อนที่ดีกับเธอมาก่อน
“ก็ได้ ถ้าพิมพ์ต้องการแบบนั้น”
อรรถกลับไปอย่างคับแค้นใจ ตรงข้ามกับเจนจิตที่แอบฟังมุมหนึ่งลอบยิ้มพอใจ รอวันที่สองคนนี้บาดหมางกันมานาน เพราะตัวเองแอบชอบอรรถอยู่
ooooooo
