จ้าวสมิง
ตอนที่ 10
อาคมกับอรรถหน้าเจื่อน ข่มใจนิ่งฟังเธอพูดต่อไป
“ถ้าเราแต่งงานอยู่กินกับคนที่ใจเราไม่ได้รักเขาจริงๆ มันก็จะเจ็บทั้งสองฝ่าย พิมพ์ขอบคุณคุณอาที่เอ็นดูพิมพ์ แต่พิมพ์คงรับหมั้นไม่ได้จริงๆ พิมพ์ขอเก็บความสัมพันธ์กับอรรถไว้ที่คำว่าเพื่อนนะคะ พิมพ์กราบขอโทษคุณอาจริงๆค่ะ”
พิมพ์สายพนมไหว้ขอโทษอาคมที่ตอนนี้หน้าถอดสี อรรถอึ้งพูดไม่ออก โกรธจนไม่รู้จะโกรธยังไง พอหญิงสาวขอตัวออกไป อรรถลุกพรวดเดินหน้าตึงไปทันที เจนจิตรู้เห็นทุกอย่างยิ้มหน้าบาน ค่อยๆถอยออกมา
คำตอบยืดยาวของพิมพ์สายที่พูดจบก็ลุกออกไปเล่นเอาอาคมหน้าชาไม่พอใจ ตวัดสายตามองสวัสดิ์พลางตอกย้ำบางสิ่งที่รู้กันสองคน
“คุณคงไม่ลืมเรื่องเมื่อสิบกว่าปีก่อนนะ ทุกอย่างมันยังอยู่ที่ผม คุณคงไม่อยากให้มันถูกเปิดเผยมาจริงๆ ใช่ไหม”
สวัสดิ์มีอาการตกใจอย่างเห็นได้ชัด ความสับสนเข้าครอบงำจนนิ่งอึ้ง
“ถ้าหนูพิมพ์จะตัดสินใจใหม่อีกครั้ง ผมจะรอนะ ทุกอย่างมันยังไม่จบ เรายังเป็นหุ้นส่วนที่ดีกันอยู่นะสวัสดิ์”
อาคมทิ้งท้ายแล้วผละไป สวัสดิ์นั่งหน้าเครียดจัดวิตกกังวลอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ใจจับตามองด้วยความเป็นห่วง พิมพ์สายรีบเดินกลับมาถามพ่อว่าตนไม่ได้ทำอะไรที่ไม่ถูกต้องใช่ไหม
“ไม่หรอกลูก ชีวิตของลูกคนลิขิตก็คือลูกเอง พ่อเข้าใจ”
“แต่ทำไมพ่อเหมือนมีกังวลในใจ พิมพ์ไม่เคยเห็นพ่อเป็นแบบนี้มาก่อนนะคะ”
“ไม่มีอะไรหรอกลูก” สวัสดิ์พยายามกลบเกลื่อน...
ส่วนอรรถที่ขับรถออกไปก่อนหน้าอาคม เขาผิดหวังที่พิมพ์สายไม่รับหมั้น กำลังคิดแค้นตะวันก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเจนจิตโผล่ขึ้นมาจากเบาะหลัง
“เฮ้ย! นี่เธอ” เขาร้องลั่น เบรกรถกะทันหัน
“ตกใจขนาดต้องจอดรถเลยเหรอคะคุณอรรถ”
“ใครจะไปคิดว่าจะมีคนโผล่มาข้างหลังแบบนี้ เธอมาตอนไหน”
“ก็ก่อนที่ปลัดจะขึ้นรถไงคะ คือเจนเบื่อค่ะ วันๆ
อยู่แต่บ้านไม่ได้ไปไหนเลย”
“แล้วไง”
“ก็อยากไปเที่ยวที่ไหนสักแห่ง ปลัดพาไปหน่อยสิคะ”
“ได้สิ ผมก็เซ็งๆเหมือนกัน”
“จริงนะคะ คงเรื่องคุณพิมพ์แน่เลย”
“อย่าพูดถึงได้มั้ย”
