หัวใจลูกผู้ชาย

เฉียดฉิว แม่เล็กเดินไปดูที่โบสถ์ไม่เห็นแม้เงาของนพ นิคกี้กับกิ๊บมองจ๊อดขวับคิดว่าโกหกเรื่องนพทำท่าจะเอาเรื่อง เด็กน้อยยกมือไหว้ปลกๆ ยืนยันว่านพอยู่ที่นี่ ถ้าไม่เชื่อจะให้สาบานต่อหน้าองค์พระก็ได้  แม่เล็กนึกอะไรขึ้นมาได้

“นพอาจอยู่ที่กุฏิหลวงตา” พูดจบแม่เล็กเดินออกไปโดยมีนิคกี้ กิ๊บและจ๊อดตามไปติดๆ...

ที่กุฏิหลวงตา เอ๋ที่นั่งรอท่าปิ่นปักกับธาราอยู่ เห็นเปลวเดินเข้ามากับธนูรีบเข้าไปไหว้สวัสดี เปลวไม่เห็นลูกกับเมียอยู่ด้วยก็ถามหา เอ๋รายงานว่าทั้งคู่ไปกราบพระในโบสถ์นานแล้วไม่เห็นออกมาสักที นี่หลวงตาจิบน้ำชารอสองกาแล้ว เพื่อนซี้ปิ่นปักเห็นเปลวคอยชะเง้อไปทางโบสถ์ อาสาจะไปตามทั้งคู่ให้ เชิญท่านขึ้นไปสนทนาธรรมกับหลวงตาก่อน เปลวยังไม่ทันขยับ มีเสียงมือถือของเขาที่ธนูถือไว้ดังขึ้นเสียก่อน ธนูเห็นเบอร์ของปิ่นปัก

“คุณหนูโทร.มาครับ” ว่าแล้วธนูส่งมือถือให้เปลวรับสายเอง

“คุณแม่เป็นลม ปิ่นพามาโรงพยาบาลค่ะ คุณพ่อรีบตามมานะคะ”

“ลูกทำใจดีๆไว้ พ่อจะรีบไป” เปลววางสายแล้วสั่งธนูให้รีบไปโรงพยาบาล จากนั้นพากันกลับไปที่รถ เปลวเดินพ้นไปอึดใจ แม่เล็กเดินเลี้ยวมาจากอีกทางหนึ่งมาที่กุฏิทำให้คลาดกัน เธอถามหลวงตาว่านพอยู่ไหน ท่านส่ายหน้าไม่รู้เหมือนกัน

ooooooo

ธาราถูกนำตัวเข้าห้องฉุกเฉิน ปิ่นปักจะตาม นพดึงแขนไว้บอกให้รออยู่ข้างนอก ปล่อยเป็นหน้าที่ของหมอจะดีกว่า เข้าไปด้วยก็ช่วยอะไรไม่ได้ เกะกะเปล่าๆ เธอเป็นห่วงแม่อยากเข้าไปอยู่ด้วย แล้วร้องไห้ออกมา

“ไม่ต้องห่วงน่า แม่เธอถึงมือหมอแล้วยังไงก็ปลอดภัย...หมดหน้าที่ฉันแล้ว ฉันกลับล่ะ” ว่าแล้วนพเดินจากไป ปิ่นปักนึกอะไรขึ้นมาได้วิ่งตามเขาจนทัน นพนิ่วหน้าแปลกใจมีอะไรกับเขาอีกหรือ เธอขอถอนคำพูดที่เคยว่าเขาเป็นคนไม่ดี และเป็นตัวโชคร้าย ครั้งก่อนเขาช่วยเธอไว้ คราวนี้เขาก็ช่วยชีวิตแม่ของเธออีก เธอไม่รู้จะขอบคุณหรือตอบแทนเขาอย่างไร เขาไม่ต้องการอะไรตอบแทน ก็แค่ช่วยเท่าที่จะช่วยได้

“ฉันขอบคุณนายมากๆ ขอบคุณนายด้วยใจจริง” ปิ่นปักว่าแล้วก็ร้องไห้ออกมา นพหยิบผ้าเช็ดหน้าที่เธอเคยใช้พันแผลให้เขา บอกให้เช็ดน้ำตาแล้วถือโอกาสนี้คืนผ้าผืนนี้ด้วยเลย จังหวะนั้น เปลวตามมาสมทบ

 “คุณพ่อเธอมาแล้ว ฉันไปล่ะ” นพพูดจบผละจากไป ปิ่นปักรีบวิ่งไปกอดพ่อซึ่งกอดเธอตอบ  ปลอบว่าไม่ต้องร้องไห้ คุณแม่ต้องปลอดภัย ธนูมองตามนพที่เดินจากไปด้วยความแปลกใจที่เห็นเขาคุยกับปิ่นปัก...