หัวใจลูกผู้ชาย

“ปิ่นเข้าใจค่ะ ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น แต่ยังไงสามีและลูกของคุณแม่ก็จากไปแล้ว เขาไปดีแล้วค่ะ วันนี้คุณแม่ยังมีคุณพ่อของปิ่นและลูกคนนี้ที่รักและหวังดีกับคุณแม่เสมอ ปิ่นเองก็สูญเสียคุณแม่ผู้ให้กำเนิดไป ปิ่นมีคุณแม่ธาราที่เลี้ยงดูปิ่นรักปิ่น...ปิ่นกลับมาบ้านแล้ว ปิ่นสัญญานะคะ ปิ่นจะไม่ทิ้งคุณแม่ไปไหนอีกแล้วค่ะ” ปิ่นปักโอบกอดธาราไว้ทำให้ท่านรู้สึกดีขึ้น

เปลวยืนมองอยู่อีกมุมหนึ่งรับรู้ว่าธารายังไม่ลืมเรื่องในอดีต...

ทันทีที่นพพาพ่อกลับมา แดนปรี่เข้าไปต่อว่าพ่อทำไมต้องขโมยเงินไปด้วย ไม่รู้หรือว่าเงินก้อนนี้เป็นอนาคตของตน ดวงแก้ตัวน้ำขุ่นว่าไม่ได้ขโมยแต่จะเอาไปลงทุนเพื่อให้เงินเพิ่มขึ้น แล้วยื่นเงินคืนให้ แม่เล็กช่วยต่อว่าอีกแรงว่าคิดได้อย่างไร  ขโมยเงินลูกไปลงทุนในบ่อน

“เอ็งไม่เคยเล่นก็อย่าพูดมาก วันไหนดวงดีมีแต่ได้กับได้ นี่ถ้าไอ้นพไม่ไปขวางฉันได้เงินแสนมาให้ลูกใช้สบายมือ” ดวงพูดเอาแต่ได้

“แล้วที่ผ่านมาพ่อเสียไปกี่แสนแล้ว ทุกครั้งที่พ่อเข้าบ่อนมีแต่เสียกับเสีย  การพนันไม่เคยทำให้ใครรวยหรอกนอกจากเจ้ามือ” นพพูดไม่ทันขาดคำก็ถูกดวงตบหน้าหันฐานบังอาจมาสั่งสอน ที่ตนต้องวอดวายก็เพราะเขา แถมยังโทษว่าเขาเป็นตัวซวยร้อยวันพันปีตำรวจไม่เคยมายุ่ง พอเขาเข้าบ่อนเท่านั้นก็ถูกตำรวจบุก นพเหลืออดทำให้มีปากเสียงกัน ดวงไม่พอใจที่เขาต่อปากต่อคำจึงโพล่งขึ้นว่าเขาไม่ใช่ลูกของตัวเอง

ทุกคนตกใจ แม่เล็กรีบไล่ดวงไปอาบน้ำแล้วลากแขนให้ไปที่ห้องนอน เขาสะบัดมือเธอออกจะไม่ไปไหนทั้งนั้น และจะไม่ทนอีกต่อไป วันนี้มันจะได้รู้สักทีว่าเขาไม่ใช่พ่อ คนในบ้านนี้ไม่ใช่ครอบครัวของมัน

“กูทุเรศตัวเองที่ต้องเล่นบทพ่อ มึงมันไอ้กาฝาก” ดวงชี้หน้านพอย่างเกรี้ยวกราด

“พี่ดวงหยุดพูดได้แล้ว” แม่เล็กเอ็ดเสียงเขียว ดวงไม่ยอมหยุด นพจะต้องรู้ความจริงสักทีว่าพ่อแม่แท้ๆของมันเลวแค่ไหน มันเองก็มีเลือดชั่วๆของพ่อแม่ติดมาถึงทำให้พวกเราวอดวายแบบนี้ แม่เล็กเหลืออดตบดวงฉาดใหญ่ เขาโกรธมากหาว่าเธอเห็นไอ้กาฝากวิเศษกว่าผัว ก็เชิญเธออยู่กับมันไป เขาไม่อยู่ด้วยแล้ว จากนั้นเดินหัวเสียออกจากบ้าน แม่เล็กตามไปห้ามเขาก็ไม่สนใจเดินลิ่วไปเลย

ooooooo

นพได้แต่ยืนอึ้ง ตั้งตัวไม่ทันกับเรื่องที่เพิ่งได้รู้ แดนบอกกับเขาว่าเคยฟังเรื่องนี้มาหลายครั้งแล้วตอนที่พ่อเมา แต่ไม่ได้พูดอะไรเพราะไม่อยากให้พี่คิดมาก แล้วก้มมองเงินในมือ