พรหมพิศวาส

“คุณนนท์แค่นี้ก่อนนะคะ” ปานตะวันวางสาย รีบตามปพลโดยไม่รู้ว่าตัวเองถูกสมุนของทวีศักดิ์ซุ่มดูอยู่...

ฝ่ายนันทิตาร้อนใจมากโทร.ถามทวีศักดิ์ว่าจัดการปานตะวันได้หรือยัง เขาบ่นอุบจะจัดการได้อย่างไรในเมื่อลูกชายของเธอเกาะติดปานตะวันแจขนาดนั้น

“ยังไงก็รีบหน่อยแล้วกัน แค่นี้นะคะ” นันทิตาวางสายหงุดหงิดที่ปพลทำให้แผนกำจัดปานตะวันล่าช้า

ooooooo

ปานตะวันไม่รู้ตัวว่าถูกหมายหัวเอาไว้ ยังคงเดินตามปพลทั้งเกลี้ยกล่อมทั้งขอร้องให้เลิกหาเรื่องทะเลาะเบาะแว้งเลิกประชดประชันและให้พูดกันดีๆได้ไหม

“งานของเราจะได้สำเร็จจบออกมาอย่างสวยงาม แล้วมันก็จะประสบความสำเร็จแบบที่คุณเคยบอกฉัน ให้ฉันทำมันให้สำเร็จ แต่งานนี้ถ้าคุณไม่ให้ความร่วมมือฉันก็ไม่รู้ว่ามันจะสำเร็จได้ยังไง”

ปพลนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าตกลงทำตามที่เธอขอร้อง ปานตะวันยื่นนิ้วก้อยไปให้เขาเกี่ยวเป็นสัญญาสงบศึก เขาหาว่าไร้สาระ เธอไม่สนใจจับมือเขามาเกี่ยวก้อยกับตัวเอง และยังขอให้เราเป็นเพื่อนกัน เขาทำเป็นรับคำส่งๆ เธอสรุปในเมื่อเราเป็นเพื่อนกันแล้ว เพื่อนจะต้องไม่แกล้งเพื่อนไม่ทำอะไรให้เพื่อนไม่พอใจ แล้วส่งยิ้มให้ รอยยิ้มของเธอทำให้เขาหวั่นไหวใจสั่น ต้องแกล้งโวยวายกลบเกลื่อน

“เลิกเซ้าซี้ได้แล้ว ผู้หญิงอะไรน่ารำคาญ” ปพลเอานิ้วก้อยออกจากที่เกี่ยวนิ้วกับปานตะวัน อีกมุมหนึ่ง ปัทมายืนมองทั้งคู่อยู่เห็นเกี่ยวก้อยสัญญิงสัญญากันอย่างมีความสุขก็ไม่พอใจ...

นันทิตาที่รอท่าอยู่ในล็อบบี้ของโรงแรมที่พักเห็นปพลเดินมากับปานตะวันเข้าไปต่อว่าเธอที่คิดจะลากตัวลูกชายของตนไปมั่วไม่เลือกที่ ปพลต้องขอร้องแม่ให้พอได้แล้ว พูดแบบนี้เท่ากับดูถูกเขาด้วย ปานตะวันหันไปเห็นตั้มเดินอยู่อีกมุมหนึ่งรีบขอตัวก่อนแล้วเดินลิ่วไปหา นันทิตามองตามก่อนจะหันมาทางปพล

“แม่ว่าเรามีเรื่องต้องคุยกัน” นันทิตาว่าแล้วเดินนำเขาไปยังมุมปลอดคน ถามอย่างไม่อ้อมค้อมว่าเขามีอะไรกับปานตะวันหรือเปล่า เขาหาว่าแม่คิดเยอะเขาจะไปมีอะไรกับเธอได้อย่างไร นันทิตาตัดพ้อนี่เขาคงจะชอบมันใช่ไหมถึงได้ออกโรงปกป้องขนาดนี้ เขาได้แต่เงียบ นันทิตารู้จุดอ่อนของลูกจึงเสี้ยมว่าปานตะวันเป็นผู้หญิงชั้นต่ำผ่านผู้ชายมาเป็นร้อยเป็นพันอย่าทำตัวเหมือนพ่อของเขาที่ปล่อยให้ผู้หญิงแบบนี้หลอกง่ายๆ

“ลูกรับได้เหรอที่จะต้องมารับเศษเดนจากผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ตั้งเท่าไหร่”

“คุณแม่มีเรื่องจะพูดแค่นี้ใช่ไหมครับ งั้นผมขอตัวไปพักก่อนนะครับ” ปพลพูดจบลุกไปเลยไม่สนใจเสียงเรียกให้กลับมาคุยกันก่อนของนันทิตายิ่งทำให้เธอเคืองจัดและเกลียดปานตะวันมากขึ้น...

ระหว่างเดินมาตามทางกลับห้องพัก ตั้มเตือนปานตะวันอย่าลืมว่าปพลมีแฟนแล้วจะไปไหนมาไหนกับเขาตามลำพังไม่เหมาะ ที่ตนพูดเพราะไม่อยากให้เธอมีปัญหา เธอจะชอบใครก็ได้แต่ต้องไม่ใช่ปพล

“ขอบใจนะตั้ม ไม่ต้องห่วงปานไม่มีทางชอบคุณปพลแน่นอน” ปานตะวันตอบเสียงหนักแน่น แต่ในใจกลับไม่ได้รู้สึกเหมือนที่ปากพูด...

ทันทีที่กลับถึงห้องพัก ปานตะวันโดนปัทมาซักเป็นชุดเรื่องที่เธอหายไปกับปพล เธอเหนื่อยเกินกว่าจะคุยด้วยก็เลยไม่ตอบอะไรขอตัวไปอาบน้ำก่อน ปัทมาดึงแขนเธอไว้ ย้ำว่าตนชอบปพลและให้เธอจำใส่ใจไว้ ปานตะวันรำคาญไม่ต้องมาย้ำซ้ำซากเธอรู้แล้ว ปัทมาจำได้ว่าพี่เคยบอกว่าไม่ได้ชอบปพลถ้าอย่างนั้นต้องสัญญามาก่อนว่าจะไม่ยุ่งกับเขา ปานตะวันทักท้วงจะไม่ให้ยุ่งได้อย่างไรในเมื่อทำงานด้วยกัน