พรหมพิศวาส

ท่านอยากให้เขาเรียนรู้งานบริหารให้เร็วที่สุดเพื่อเขาจะได้ดูแลกิจการต่อจากท่านโดยที่ผู้ถือหุ้นให้การยอมรับ คำพูดของปราการทำให้ปานตะวันรู้สึกแปลกๆ ยิ่งนึกถึงอาการป่วยของท่านแล้วคิดว่าท่านน่าจะเป็นอะไรที่หนักหนาแน่ๆ ปพลยืนกรานคำเดิมตราบใดที่พ่อยังมีผู้หญิงชั้นต่ำคนนั้นอยู่ด้วยเขาไม่มีวันกลับไปที่นั่น

“ฉันอยากจะอธิบายเรื่องคุณพรให้แกฟัง”

“ไม่จำเป็น ผมรู้จักผู้หญิงชั้นต่ำพวกนี้ดี” คำพูด ของปพลที่พูดถึงผู้หญิงชั้นต่ำอย่างนั้นอย่างนี้ทำให้ปานตะวันอึดอัด ทนฟังต่อไม่ไหวขอตัวกลับก่อน ยกมือไหว้ลาปราการแล้วลุกออกมา ปพลรู้ตัวว่าสิ่งที่ตัวเองพูดกระทบความรู้สึกของเธอก็มองตาม ตั้มที่ยืนจ้องอยู่เห็นเธอเดินแยกไปจากกลุ่มของปพล จัดแจงจะเดินตามแต่มินจูเข้ามาขวางไว้ บอกว่าเวทีพร้อมแล้วให้ไปเดี๋ยวนี้แล้วลากแขนเขาให้ตามมา

ทางด้านปพลบอกพ่อว่าไม่กลับให้ท่านเลือกเอาระหว่างเขากับผู้หญิงคนนั้น “วันนี้ผมมีทางของผม... ผมจะประสบความสำเร็จด้วยตัวเองไม่ต้องไปเดินตามรอยเท้าใคร” พูดจบเขารีบเดินตามปานตะวันไป...

นันทิตาเห็นปานตะวันเดินผ่านหน้าตัวเองไปทางชายหาดรีบโทร.บอกทวีศักดิ์ให้รีบมาจัดการเธอเรื่องจะได้จบๆ แล้วเดินยิ้มเข้าไปในงานเลี้ยง มั่นใจว่าคราวนี้นังเด็กชั้นต่ำนั่นไม่มีทางรอดเงื้อมมือไปได้ แต่แล้วต้องหุบยิ้มแทบไม่ทันเมื่อเจอรพีพรยืนอยู่ตรงทางขึ้นไปที่สระน้ำของโรงแรม ปรี่เข้าไปด่าว่า ต่างๆนานาว่าเป็นผู้หญิงชั้นต่ำ เป็นโสเภณีไม่พอยังเที่ยวแย่งผัวคนอื่นอีกด้วย

รพีพรไม่อยากยุ่งด้วยหันหลังเดินหนี นันทิตาสั่งให้หยุดเพราะยังด่าไม่สาแก่ใจ แต่เธอไม่ยอมหยุดเดินลิ่ว นันทิตาตามไปกระชากแขนมาตบ...

ระหว่างที่ปราการเดินตามอานนท์เพื่อกลับไปหารพีพร เห็นปพลร้อนรนตามหาปานตะวันไปทั่วก็อมยิ้ม อานนท์เห็นสีหน้าของท่านถามว่ามีอะไร ท่านส่ายหน้าไม่มีอะไร แล้วพากันเดินต่อไปจนถึงจุดที่นัดไว้กับรพีพรแต่เธอไม่อยู่ กวาดตามองหาก็ไม่เห็น ปราการเดินไปดูที่ชายหาด ได้ยินเสียงนันทิตา ด่าทอรพีพรอยู่ไม่ไกลรีบเข้าหา เห็นนันทิตาเงื้อมือจะตบรพีพร ปรี่ไปคว้ามือไว้ สั่งห้ามทำอะไรเมียของตนไม่อย่างนั้นจะไม่ไว้หน้า

“นนท์ อารบกวนพาคุณพรไปส่งที่โรงแรมหน่อย...ส่วนคุณมาคุยกับผม” ปราการว่าแล้วดึงมือนันทิตาแยกไปอีกทาง รพีพรมองตามหน้าเครียด ครู่ต่อมา ปราการพานันทิตามายังมุมสงบแถวชายหาด ขอร้องให้เธอช่วยพูดกับลูกให้กลับไปทำงานที่เกาหลีไม่ใช่มาทำอะไรไม่ได้เรื่องที่นี่

“ฉันไม่มีทางปล่อยให้ลูกกลับไปหาคุณ แล้วต้องอยู่ภายใต้อำนาจของอีกะหรี่นั่นหรอก” นันทิตาไม่ได้พูดหยามเหยียดแค่กับรพีพรเท่านั้น ยังพาลด่าว่าปราการอีกด้วย เขาทนไม่ไหวสั่งให้เธอหยุดก้าวร้าวเดี๋ยวนี้ เธอลอยหน้าท้าทายถ้าไม่หยุดจะทำไม

“คุณก็น่าจะรู้นะว่าทำไม ไอ้ที่มีกินมีใช้อยู่ทุกวันนี้ก็เพราะคุณยังเป็นแม่ของลูกผมอยู่ แต่ถ้าผมหมดความอดทนต่อให้คุณมีลูกให้ผมอีกสักร้อยคนผมก็ไม่แล”

นันทิตารู้ตัวว่าต้องพึ่งพาการเงินของเขาก็เลยไม่อาละวาดอะไรอีก ถามอย่างไม่อ้อมค้อมว่าถ้าเธอทำให้ลูกกลับเกาหลีได้จะได้อะไรเป็นรางวัล ปราการยิ้มเหยียดเพราะรู้เช่นเห็นชาติว่านันทิตาเห็นเงินสำคัญกว่าทุกสิ่งแม้แต่ลูกตัวเอง ย้อนถามเธอว่าอยากได้อะไร เธอจะเอาเงินร้อยล้านบาทพร้อมหุ้นทั้งหมดที่เขาต้องยกให้ลูกและต้องให้นังเมียชั้นต่ำของเขาออกไปจากชีวิตเขา