พรหมพิศวาส

“ทำไม แม่เธอมันวิเศษมาจากไหนก็แค่อดีตอีตัวกระจอกๆแถมยังเป็นผีพนัน แค่พูดถึงยังขยะแขยงเลย”

“แม่หนูไม่ใช่อีตัว” ปัทมาโพล่งขึ้นอย่างเหลืออดได้แต่จ้องตานันทิตาแต่ไม่กล้าทำอะไร

“จ้องฉันขนาดนี้อยากจะตบฉันอีกคนงั้นเหรอ เอาสิถ้าเธอกล้าฉันจะยืนให้เธอตบ” นันทิตายื่นหน้าให้อย่างท้าทาย “แต่ถ้าไม่กล้า ฉันขอลงโทษเธอที่ทำกับหนูนิเมื่อกี้” นันทิตาตบหน้าปัทมาอย่างแรง คุณสาที่ยืนดูอยู่ถึงกับอ้าปากค้างไม่คิดว่านันทิตาจะกล้าทำร้ายคนอื่น

“ฉันเตือนไว้ก่อนเลยนะทั้งพี่สาวเธอและเธออย่ายุ่งกับตาพล ไม่งั้นมันจะไม่ใช่แค่ตบเหมือนครั้งนี้” นันทิตาจ้องปัทมาเขม็งเป็นการขู่สำทับ

ก่อนเดินไปกับปนิตา คุณสาเป็นห่วงปัทมาปรี่มาถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง เธอกำลังหงุดหงิดตวาดแว้ดไม่ต้องมายุ่งแล้วเดินปึงปังออกไป คุณสาได้แต่ส่ายหน้าเซ็ง...

ปานตะวันตามหาปพลไปทั่วริมหาดแต่ไม่เจอโดยไม่รู้ว่าตัวเองถูกคนของทวีศักดิ์สะกดรอยตาม

ooooooo

ที่ห้องพักในโรงแรม รพีพรเห็นปราการงีบหลับตอนกลางวัน เดินมายืนที่ระเบียงห้องนึกถึงเด็กสาวเมื่อครู่ รอยยิ้มของเธอทำให้รพีพรนึกถึงลูกสาวของตัวเองที่เอาไปทิ้งไว้หน้าบ้านจันทนี

นึกถึงเรื่องราวในอดีตขึ้นมาเมื่อไหร่ รพีพรอดเสียใจไม่ได้ที่ทำความผิดไว้กับจันทนีมากมาย นอกจากทิ้งลูกไว้ให้เลี้ยงแล้วเธอยังแย่งป่านมาจากจันทนีอีกด้วย เธอจำได้ดีว่าตอนนั้นพยายามจะขอเลิกกับป่านเพราะเป็นห่วงความรู้สึกของจันทนีแต่เขาไม่ยอมเลิก อาสาจะไปคุยกับจันทนีเอง

“จันคงเกลียดฉัน ฉันผิดเอง ฉันไม่น่าทำแบบนี้เลย”

“เรื่องของความรักไม่มีใครห้ามได้ จันต้องเข้าใจ” ป่านว่าแล้วก้มลงมาจูบรพีพรด้วยความรัก...

รพีพรรู้สึกผิดมากมายกับเรื่องในอดีตได้แต่หวังว่าจันทนีจะไม่ใจร้ายทอดทิ้งลูกของเธอ ปราการตื่นแล้วเห็นเธอยืนนิ่งอยู่ที่ระเบียงเข้าไปถามว่าคิดอะไรอยู่ เธอคิดถึงลูกไม่รู้ป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง ยิ่งเห็นเด็กสาวคนที่ช่วยเขาไว้ ยิ่งคิดถึงลูกมากขึ้น เหมือนกับเด็กนั่นเป็นลูกของเธอจริงๆ เขาโอบกอดเธอไว้อย่างให้กำลังใจ

“คุณจะต้องได้เจอลูกคุณแน่นอนคุณพร”

“เดี๋ยวถ้าคุณคุยกับคุณปพลรู้เรื่องแล้ว คุณต้องกลับไปทำงานต่อที่เกาหลี พรขออยู่ตามหาลูกได้ไหม”

“ได้สิ” ปราการกระชับกอดเธอแน่นขึ้น...

ปานตะวันเห็นปพลนั่งหน้าเครียดอยู่บนชายหาด อดสงสารเขาไม่ได้เดินมานั่งข้างๆ เขาจัดแจงจะลุกหนีเธอแตะแขนเขาเป็นทำนองให้นั่งลงคุยกันก่อน เขาเห็นรอยยิ้มอบอุ่นของเธอก็นั่งลงอย่างเดิมแต่เมินหน้าหนี เธอขอโทษเขาที่พูดจาไม่ดีจนทำให้เขาโมโห เขาลงโทษเธอไปแล้วไม่เห็นจะต้องมาขอโทษอะไรอีก

“ถ้าฉันไม่ยั่วโมโหคุณคุณคงไม่ทำอะไรแบบนั้นกับฉันใช่ไหม”

“เธอต้องโกรธฉันต้องเกลียดฉันสิจะมาขอโทษแล้วก็มาพูดดีกับฉันทำไม”

“ทำไมคะ ทำไมเราจะมาพูดดีๆกันบ้างไม่ได้” ปานตะวันพยายามปรับความเข้าใจกับปพลเพื่อให้การทำงานราบรื่นเป็นไปด้วยดีจนเขาเริ่มอ่อนลง อานนท์ดันโทร.มาหาปานตะวันถามว่าอยู่ไหน โทร.หาหลายครั้งแต่ไม่มีใครรับ เธออยู่แถวนี้แต่พอดียุ่งอยู่ ไม่ต้องเป็นห่วงเดี๋ยวเธอก็กลับแล้ว ปพลเห็นเธอคุยสายกับอานนท์สีหน้ายิ้มแย้มก็งอนลุกขึ้นเดินหนี เธอดึงมือเอาไว้ไม่ให้ไปแต่เขาดึงมือเธอออกเดินหนีไปจนได้