พรหมพิศวาส

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วหนูขอตัวก่อนนะคะ”

“ขอบใจหนูอีกครั้งนะ ถ้าไม่ได้หนูสามีน้า คงแย่” รพีพรจับมือปานตะวันยิ้มให้อย่างจริงใจ เธอยิ้มตอบ รพีพรรู้สึกถูกชะตากับเธออย่างบอกไม่ถูก ถ้าเธอไม่รีบร้อนไปไหนตนจะขอเลี้ยงข้าวสักมื้อ

เป็นการตอบแทน เธอขอผ่านเพราะมีงานต้องทำ เอาไว้โอกาสหน้าก็แล้วกัน

“หนูชื่ออะไรจ๊ะ” รพีพรยังไม่ทันได้คำตอบจากปานตะวัน ปพลเข้ามากระชากแขนปานตะวันออกห่าง โวยวายว่ามาทำอะไรตรงนี้ ปราการเอ็ดลูกชาย

นั่นคิดจะทำอะไร ปพลสั่งห้ามพ่อมายุ่งกับคนของเขา

“เธอมาทำอะไรกับผู้หญิงคนนี้ แรงดึงดูดของคนชั้นต่ำมันคงดูดเข้าหากันสินะ”

“คุณพูดอะไรของคุณ หัดมีมารยาทหน่อยสิ... ปล่อย” ปานตะวันพยายามดึงมือปพลออก ปราการเห็นอย่างนั้นก็สั่งให้เขาปล่อยเธอ ปพลเสียงกร้าวว่าพ่อไม่มีสิทธิ์มาสั่งเขา ผู้หญิงคนนี้เป็นของเขา เขาจะทำอะไรเธอก็ได้ แล้วกระชากปานตะวันเข้ามาอย่างแรงจนเธอร้องลั่น ปราการทนไม่ไหวเข้าไปดึงเธอออกจากลูกชาย รพีพรไม่อยากให้สามีเครียดขอร้องให้ใจเย็นๆ แต่ท่านไม่สนใจดึงมือลูกออกจากแขนปานตะวันจนได้

สองพ่อลูกมีปากเสียงกัน ปพลพาลไม่เลือกหน้าทะเลาะกับพ่อแต่ดันไปด่ากระทบถึงรพีพร ปราการเหลืออดตบเขาหน้าหัน ปพลทั้งเจ็บใจแค้นใจที่พ่อทำร้ายเขาต่อหน้าปานตะวัน หันหลังเดินจากไป ปานตะวันเป็นห่วงความรู้สึกของเขา ขยับจะตาม แต่ปราการแน่นหน้าอกขึ้นมาอีก เธอก็เลยต้องมาช่วยกันกับ

รพีพรพยุงท่านเข้าไปนั่งในล็อบบี้ของโรงแรม

ooooooo

ปราการรู้สึกแย่มากที่ลูกชายพาลเล่นงานปานตะวันไปด้วย จึงขอโทษแทนเขาที่หยาบคายกับเธอ

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณปพลเขาก็เป็นแบบนี้ หนูชินแล้ว”

“จะมีกี่คนกันที่โดนเจ้าพลมันทำแบบนี้แล้วชิน” ปราการเห็นปานตะวันมองไปทางที่ปพลเดินไปอยู่บ่อยๆจึงบอกให้เธอตามไปดูเขาได้เลยไม่ต้องเป็นห่วงท่าน แต่ขอไว้อย่างหนึ่ง อย่าบอกเขาเรื่องที่ท่านป่วย ท่านไม่อยากให้เขาเป็นห่วง ปานตะวันรับคำแล้วรีบตามปพลไป

“ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้ทำงานอะไรนะคะ คุณปพลถึงได้โมโหแล้วว่าขนาดนั้น” รพีพรเห็นปราการเอาแต่ยิ้มถามว่ายิ้มอะไร ท่านว่าท่าทางของปพลดูหึงมากกว่าโมโห รพีพรตกใจนี่เขาหึงปราการกับเด็กคนนั้นหรือ

“ไม่ใช่ ผมหมายถึงเจ้าพลมันน่าจะชอบเด็กคนนั้นถึงโมโหที่เห็นเด็กนั่นมาสุงสิงกับเรา”

รพีพรหาว่าปราการคิดไปเอง ท่านไม่ได้คิดไปเอง สายตาผู้ชายด้วยกันมองกันออก แล้วยิ่งผู้ชายที่เป็นพ่อของเขาด้วยทำไมจะดูไม่ออก รพีพรจะดีใจมากหากเป็นอย่างนั้นจริงๆ บางทีความรักอาจทำให้ปพลอ่อนโยนขึ้นมาบ้าง แต่เท่าที่เห็นเด็กนั่นคงต้องใช้ความอดทนมากทีเดียวกว่าจะทำให้หัวใจของเขาอ่อนโยนได้...

ฝ่ายปพลเดินหน้าตึงกลับมาที่กองถ่าย เจอปนิตาเข้ามาเจ๊าะแจ๊ะน่ารำคาญ จัดแจงเดินหนี เธอจะตามเขาหันมาบอกว่าไม่ต้องตามขออยู่คนเดียวแล้วเดินลิ่วไปเลย เธอแทบปรี๊ดแตกแต่ต้องเก็บอาการ ปัทมาที่ยืนฟังอยู่แต่แรกหัวเราะชอบใจเสียงลั่น ผู้ชายไม่สนใจยังจะตื๊ออยู่ได้ ปนิตาเสียงเขียวใส่ให้หุบปากไปเลย

“ปากฉัน ฉันจะพูดอะไรก็ได้” ปัทมาตั้งการ์ดพร้อมมีเรื่อง

ปนิตาจะเข้าไปตบคนปากเสีย เธอจับมือปนิตาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง แล้วใช้อีกข้างตบจนเซถลา ก่อนจะตามเข้าไปซ้ำแต่ถูกนันทิตาคว้ามือไว้เสียก่อน ปัทมาไม่กล้าหือเพราะเห็นว่าเป็นแม่ของปพล นันทิตาได้ทีด่าว่าเธอกับพี่สาวต่างๆนานา พาลด่าไปถึงแม่ของเธอว่าไม่รู้จักสั่งสอนลูก ปัทมาขอร้องอย่าลามปามถึงแม่ของเธอ