พรหมพิศวาส

จากนั้นไม่นานปานตะวันลืมตาตื่นขึ้นงงๆว่ามานอนในมุ้งได้อย่างไร เห็นปพลนั่งอยู่ริมระเบียงร้องทักทำไมตื่นเช้าจัง แล้วเดินมานั่งข้างๆ ติงว่ามานั่งตากลมแบบนี้เดี๋ยวไข้ขึ้นอีก เขาบอกว่าตัวเองหายไข้แล้วส่วนแผลที่แขนก็ไม่เจ็บแล้ว เธอเป็นห่วงเขาแทบแย่ นี่ถ้าเขาเป็นอะไรไปเธอคงรู้สึกผิดไปจนตาย เขาคุยโม้ว่าคนอย่างเขาไม่ตายง่ายๆไม่ต้อง

เป็นห่วง แล้วเห็นเธอเอาแต่จ้องหน้าถามว่ามีอะไร

“คือฉันขอบคุณอีกครั้งนะที่มาช่วยฉัน ฉันจะไม่ลืมเลยเพราะถ้าไม่ได้คุณชีวิตฉันคงพังไม่เหลือชิ้นดี หลายครั้งถ้าไม่ได้คุณมาช่วยไว้ฉันคงแย่”

“อืม ฉันก็ขอบใจเธอเหมือนกันที่ดูแลฉัน เมื่อคืน”

ขอบคุณกันและกันเรียบร้อย ต่างขอโทษที่เคยทำไม่ดีกับอีกฝ่ายเอาไว้ ปพลยังขอโทษเผื่อแม่กับปนิตาอีกด้วย แล้วถามเธอว่าทำไมถึงไปทำงานที่ค็อกเทลเลานจ์ เธอชวนเขาไปเดินที่ชายหาดก่อนเล่าให้ฟังว่าตัวเองมีแม่มีน้องต้องดูแล การทำงานที่นั่นเป็นหนทางทำให้เธอมีเงินพอเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง ส่วนใครจะมองว่าเธอเป็นผู้หญิงขายตัวก็ช่าง เธอไปห้ามความคิดใครไม่ได้ เวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์เองว่าเธอเป็นอย่างไร

“แล้วมันจะต้องใช้เวลานานแค่ไหน”

“ไม่รู้สิคะ แต่เวลาที่ผ่านมาคุณเห็นฉันเป็นยังไงบ้าง มันพิสูจน์อะไรในตัวฉันได้บ้าง” ปานตะวันเห็นเขาเงียบก็เลยพูดอีกว่า “คุณไม่ตอบแสดงว่าฉันยังพิสูจน์ตัวเองให้คุณเห็นไม่มากพอ งั้นฉันจะพยายามทำให้คุณเห็นว่าฉันเป็นคนอย่างไรด้วยการกระทำไม่ใช่แค่คำพูด”

“แล้วทำไมเธอถึงอยากเป็นนักร้อง...เพื่อเงิน?”

เธอยอมรับว่าเงินเป็นเหตุผลส่วนหนึ่ง และที่เคยบอกเขาว่าการร้องเพลงสำหรับเธอคือความฝันคือความรัก แต่อีกส่วนหนึ่งเธอยากมีชื่อเสียง เพราะถ้าเธอมีชื่อเสียงอาจทำให้เธอได้เจอกับแม่ที่ทิ้งเธอไปตั้งแต่เธอยังเด็ก เธออยากเจอท่าน อยากถามว่าทิ้งเธอไปทำไมและการมีชื่อเสียงอาจทำให้ท่านจำเธอได้แล้วกลับมาหาเธอ

“แล้วถ้าท่านไม่มาล่ะ” คำถามแทงใจดำทำเอาเธออึ้ง ปพลสงสารเธอมาก เสนอตัวจะช่วยตามหาท่านให้ หวังว่าการช่วยเธอครั้งนี้เขาคงไม่ต้องเจ็บตัว แต่ให้เธอจำไว้ว่าเธอกำลังจะเป็นหนี้บุญคุณเขาอีกเรื่องหนึ่ง เธอมองเหล่คราวนี้เขาจะคิดกี่บาท เขาไม่ได้งกแบบเธอก็เลยไม่คิดเงิน ในเมื่อเขาทำให้ฟรีเธอจึงรับข้อเสนอ

ooooooo