พรหมพิศวาส

“นี่ปัทก็ง่วงแล้ว พี่ตั้มมีธุระแค่นี้ใช่ไหม ถ้างั้นปัทไปนอนก่อนนะ ง่วงจะแย่” ปัทมาแกล้งหาวหวอดๆ

“อืม ไปนอนเถอะ” ตั้มว่าแล้วเดินจากไป ปัทมาถอนใจโล่งอกที่เขาไม่สงสัยอะไร...

ลุงไม่ได้พาปพลกับปานตะวันไปส่งโรงพยาบาลแต่พากลับมาบ้านตัวเอง เนื่องจากเห็นว่าบาดแผลของเขาไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไรแค่ถากๆเท่านั้น อีกอย่างโรงพยาบาลอยู่ไกลมาก ป้าเมียลุงต้อนรับขับสู้อย่างดี เอาล่วมยามาให้ พร้อมกับเสื้อผ้าสะอาดๆและที่นอนหมอนมุ้งมาให้ทั้งคู่นอนที่ระเบียงบ้าน

“ฉันไปนอนก่อนล่ะ มีอะไรก็เรียกแล้วกัน แล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยว่ากันอีกทีจะเอาอย่างไร”

ปานตะวันขอบคุณลุงมากที่ช่วยเหลือ ปพลขอบคุณท่านเช่นกัน ลุงมองเขางงๆว่ามาอารมณ์ไหน แล้วชวนป้าเข้านอน ปานตะวันจัดการทำแผลโดนยิงให้ปพลเสร็จก็เป่าเพี้ยงๆที่แผลให้เขาเหมือนเด็กๆ

“ยัยบ๊อง เดี๋ยวน้ำลายเธอโดนแผลฉันติดเชื้อขึ้นมาโดนตัดแขนกันพอดี” ปพลแกล้งโวย

“ขอบคุณนะที่มาช่วยฉันวันนี้ ถ้าไม่ได้คุณฉันคงแย่”

ปพลเสก้มดูแผลหลบสายตาอ่อนโยนของเธอทำเหมือนไม่ได้สนใจคำขอบคุณ...

หลังอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย ปานตะวันแอบหยิบมือถือของทวีศักดิ์ที่ขโมยมาเอาไปขว้างทิ้งทะเล นันทิตาที่พยายามโทร.ถามความคืบหน้าเรื่องจัดการกับปานตะวันจากทวีศักดิ์ก็เลยติดต่อไม่ได้...

ด้านปพลอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเดินมาที่ระเบียงบ้านเห็นมุ้งกางไว้เรียบร้อย เสื้อเปื้อนเลือดของตัวเองก็ถูกซักทำความสะอาดตากไว้บนราว เขามองเข้าไปในมุ้งไม่เห็นปานตะวันก็กวาดตามองหาเจอเธอยืนอยู่คนเดียวริมทะเลก็เป็นห่วงเกรงจะมีเรื่องอีกรีบตามกลับมานอน

ooooooo

ทั้งปานตะวันและปพลต่างเกี่ยงกันให้อีกฝ่ายนอนในมุ้ง เธออ้างว่าเขาบาดเจ็บและที่สำคัญไม่เคยต้องลำบาก ดังนั้นควรจะต้องนอนสบายๆในมุ้ง ส่วนเขาอ้างว่าผู้ชายต้องเสียสละให้ผู้หญิงเถียงกันอย่างไม่มีใครยอมใคร สุดท้ายปพลใช้กำลังดึงปานตะวันเข้ามุ้งสั่งให้นอนในนี้

ไม่ต้องเถียงให้มากความ เธอจำใจลงนอน เขาคว้า หมอนอีกใบมาวางนอกมุ้งก่อนล้มตัวลงนอนเช่นกัน...

ตกดึก ปพลเป็นไข้จากแผลถูกยิงฝันร้ายถึงตอนเป็นเด็กที่พ่อกระชากกีตาร์ไปโยนทิ้ง ละเมอร้องห้ามเสียงลั่น ปานตะวันตกใจตื่นพยายามเขย่าแขนเรียกให้เขารู้สึกตัว ถึงได้รู้ว่าเขาตัวร้อนจี๋ จะลุกไปเอายาแก้ไข้มาให้แต่เขาคว้ามือเอาไว้ ขอร้องทั้งที่ยังหลับอยู่ว่าอย่าไปไหน เธอชะงัก

“พ่ออย่าทิ้งแม่”

เธอมองเขาด้วยความสงสารจับใจ นึกถึงตัวเองที่ถูกแม่ทิ้งเช่นกัน...

ปานตะวันคอยเช็ดตัวเช็ดหน้าตาให้ปพล และป้อนยาแก้ไข้ให้กิน เขาสะลึมสะลือมองเธอก่อนจะหลับไปอีกครั้ง เธอนึกถึงตอนที่เขาถูกปราการตบหน้า แววตาเจ็บช้ำของเขาทำให้เธอสงสารจับใจกุมมือเขาไว้

“ฉันเข้าใจคุณ สู้ๆนะคะ” ปานตะวันยิ้มให้เขาที่หลับอยู่ วางมือเขาลงแล้วดึงผ้ามาห่มให้ นั่งเฝ้าไข้อยู่อย่างนั้นจนเผลอหลับไป ปพลรู้สึกตัวตื่นตอนฟ้าเริ่มสาง เห็นปานตะวันนอนขดอยู่ข้างๆนึกถึงตอนสะลึมสะลือเห็นรางๆว่าเธอกำลังเช็ดตัวให้ ตัดสินใจอุ้มเธอไปไว้ในมุ้ง ดึงผ้ามาห่มให้ มองเธอที่หลับสนิทสุขใจอย่างบอกไม่ถูก ใบหน้าชวนหลงใหลของเธอทำให้เขาโน้มตัวเข้าไปจะหอมแก้ม เธอพลิกตัวพอดี

ปพลได้สติ รู้ดีว่าไม่ควรคิดอะไรกับเธอมากไปกว่านี้ รีบถอยออกมา...