พรหมพิศวาส

ก่อนปานตะวันจะถูกทวีศักดิ์ย่ำยี ปพลเข้าไปช่วยไว้ทัน ต่อยไอ้ชั่วหงายเงิบแล้ววิ่งไปคว้าแขนเธอพาหนี เธอไม่ลืมหยิบมือถือของทวีศักดิ์ติดมือมาด้วย ทั้งคู่พากันวิ่งไปที่ประตู ทวีศักดิ์ลุกพรวดขึ้นมาขวางก็ถูกปพลถีบซ้ำกระเด็น เสียงโครมครามดังไปถึงข้างล่าง พวกสมุนกลับคิดว่านายเล่นบทรุนแรงกับปานตะวันไม่ได้เอะใจอะไร ทวีศักดิ์คลานไป

หยิบปืนในลิ้นชักโต๊ะหัวเตียง ตามสองคนออกมาพลางตะโกนเรียกสมุน

“เฮ้ย...หายไปไหนหมด ไอ้ดำ ไอ้กล้า” โวยเสร็จทวีศักดิ์ยิงปืนขู่ดังเปรี้ยง

คราวนี้สมุนตาเหลือกว่าต้องเกิดเรื่องแน่ๆรีบวิ่งไปดู เจอปพลพาปานตะวันหนีลงมาจากข้างบน เข้าไปขวาง ทวีศักดิ์สั่งให้พวกมันจับตัวสองคนนั่นไว้ ปพลบอกให้ปานตะวันหนีไปก่อน เธอลังเลไม่อยากทิ้งเขา ปพลต้องทำเสียงดุไล่เธออีกครั้ง เธอถึงยอมวิ่งไปทางหลังบ้าน ปพลอัดพวกสมุนลงไปกองแล้ววิ่งตามปานตะวันไป โดยมีทวีศักดิ์วิ่งไล่จนมาถึงหน้าบ้าน ทวีศักดิ์ยิงปืนขึ้นฟ้าขู่ให้หยุดหนี

ปพลไม่ยอมหยุดดึงแขนปานตะวันวิ่งหนีต่อ เจอสมุนอีกคนหนึ่งที่ไปซื้อเหล้าขับรถมาขวางทาง จะหันกลับไปทางเดิมทวีศักดิ์กับสมุนอีกสองคน

ตามมาเสียก่อน ทวีศักดิ์สั่งให้ปพลส่งปานตะวันคืนมา ถ้าไม่อยากเป็นผีเฝ้าทะเล สมุนลงจากรถมาจับตัวเธอไว้ ทวีศักดิ์เดินถือปืนเข้ามาจะยิงปพล เธอร้องห้ามเสียงหลง

“อย่านะ ฉันยอมแล้ว ปล่อยเขาไปเถอะ ฉันขอร้อง” ปานตะวันอ้อนวอนทั้งน้ำตา ปพลเห็นทวีศักดิ์ละสายตาไปมองเธอ เตะปืนในมือกระเด็นแล้วถีบซ้ำเซถลาเป็นนกปีกหัก ก่อนพุ่งใส่พวกสมุนกระเด็นกระดอนกันไปคนละทิศละทาง แล้วพาปานตะวันหนี ทวีศักดิ์คว้าปืนยิงใส่ กระสุนถูกแขนปพลเลือดสาดแต่เขาไม่หยุดวิ่ง ยังคงพาปานตะวันหนีอย่างไม่คิดชีวิต

ooooooo

นับเป็นโชคดีของปานตะวันกับปพลที่วิ่งหนีมาเจอรถกระบะเก่าๆของลุงชาวประมงคนหนึ่งที่แวะปัสสาวะข้างทาง ทั้งคู่ปีนขึ้นไปซ่อนตัวอยู่ท้ายรถที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์หาปลาทำให้หนีรอดเงื้อมมือคนร้ายมาได้

เนื่องจากถนนไปบ้านลุงขรุขระ ปพลที่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังโดนรถกระแทกแผลถูกยิงร้องโอ๊ยลั่น ลุงได้ยินเสียงจอดรถลงมาดู เจอทั้งคู่ซ่อนอยู่ท้ายรถก็โวยวายว่ามาทำอะไรบนนี้

“พอดีพวกหนูหนีพวกโจรมาค่ะ แล้วเพื่อนหนูเขาถูกยิง”

“แล้วไปทำอะไรมาถึงโดนพวกมันไล่ยิงเอา” ลุงซัก

ปพลหงุดหงิดเพราะเจ็บแผลถูกยิงโวยใส่อย่าเพิ่งถามอะไรได้ไหมพาเขาไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดที ลุงไม่พอใจที่เขาพูดจาไม่ดี ไล่ลงจากรถปานตะวันต้องขอโทษลุงด้วยที่เพื่อนของเธอปากเสีย ขอร้องอย่าไปถือสาเพราะเขาสติไม่ค่อยดี ถ้าอย่างไรคงต้องขอรบกวนลุงด้วย

“เออ พูดจาแบบนังหนูนี่ค่อยน่าช่วยหน่อย”

“ขอบคุณมากนะคะลุง” ปานตะวันยกมือไหว้ลุงปลกๆ ลุงมองหน้าปพลพลางส่ายหัวก่อนกลับไปขึ้นรถขับต่อไป ปานตะวันต่อว่าปพลทีหลังหัดพูดจาให้ดีๆหน่อย พูดจาไม่เข้าหูแบบนั้นใครอยากจะช่วย สองคนเถียงกันอยู่ท้ายรถไปตลอดทาง...

ขณะที่ปานตะวันกับปพลหนีเอาชีวิตรอดมาได้ ปัทมานอนไม่หลับกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงใจหนึ่งเป็นห่วงปานตะวันแต่อีกใจหนึ่งต่อต้าน พลันมีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น เธอทะลึ่งพรวดไปที่ประตูนึกว่าเป็นพี่สาว ครั้นเปิดประตูเจอตั้มยืนอยู่รีบปรับสีหน้าแทบไม่ทัน เขามาถามหาปานตะวันไปไหนเห็นอยู่ๆหายไปจากงานปาร์ตี้ก็เลยเป็นห่วง เธอโกหกว่าพี่ปานหลับไปแล้วบ่นว่าเพลียมาก ก็เลยมานอนก่อน