พรหมพิศวาส

เมื่อมาถึงชายหาด ตั้มตามปพลจนทันกระชากไหล่ให้หันกลับมาต่อยหน้าหงาย ต่อว่าเขาที่รังแกปานตะวัน เขาทำไก๋ไปรังแกอะไรเธอตอนไหน ตั้มตวาดแว้ดเขาจูบปานตะวันที่หน้าเซตยังจะมาทำไม่รู้ไม่ชี้

“ถ้าการจูบเรียกว่าการรังแกคนทั้งโลกก็คงไม่ต้องจูบกัน” ปพลยิ้มยียวน ตั้มแค้นสุดๆเหวี่ยงหมัดใส่ ปพลหลบทันสวนถูกหน้าคะมำ เดี่ยวพยายามห้ามแต่ไม่มีใครฟัง สองคนซัดกันนัวเนีย อานนท์ผ่านมาเห็นเข้ามาช่วยกันกับเดี่ยวแยกทั้งคู่ออกห่าง อานนท์ที่ดึงตัวปพลไว้ถามว่าทะเลาะอะไรกัน

“แกถามคนของแกดีกว่าเป็นบ้าอะไรจู่ๆก็มาต่อยฉัน” ปพลสะบัดหลุดจากมืออานนท์แล้วเดินจากไปอย่างหงุดหงิด อานนท์เห็นตั้มยังหัวเสียไม่เลิก ดึงแขนไปที่มุมหนึ่งของชายหาดเพื่อให้สงบสติอารมณ์โดยมีเดี่ยวตามมาไม่ห่าง ตั้มด่าปพลว่าเลวมาก ไม่มีความเป็นลูกผู้ชาย ทำแบบนั้นกับปานตะวันได้อย่างไรนี่ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นความฝันของเธอ ไม่ใช่โอกาสดีๆ

ที่อานนท์ให้พวกเรา เขาคงไม่อยากทำงานที่นี่

“ฉันเข้าใจ แต่ไอ้พลมันก็เป็นแบบนี้แหละ ใจร้อนเอาแต่ใจ”

“นั่นไม่ใช่ข้ออ้างที่เขาจะทำอะไรไม่ให้เกียรติผู้หญิง”

อานนท์มองเหล่ ตกลงที่ตั้มกำลังพูดมาทั้งหมดเพราะห่วงหรือหวงปานตะวันกันแน่ นี่เขารักเธอใช่ไหม เขาตอบอย่างไม่ต้องคิดว่าใช่ แต่เขาไม่ใช่แฟนเธอเพราะเธอคิดกับเขาแค่เพื่อนและเขาก็รู้ว่าอานนท์ชอบเธอเช่นกัน อานนท์สงสัยแล้วเขาไม่หึงบ้างหรือ เขาหึงแน่นอนแต่ตามกติกาทุกคนมีสิทธิ์จีบเธอได้ แต่ไม่มีสิทธิ์รังแกเธอเหมือนที่ปพลทำ อานนท์ถึงบางอ้อที่แท้เขาก็คิดว่าปพลชอบปานตะวันนี่เอง

“ใช่ผมคิด ไอ้คุณปพลชอบปานและปานก็อาจจะชอบเขาด้วย แต่ยังไงเขาก็ไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้อยู่ดี”

“คิดมาก เชื่อฉันสิ คนอย่างไอ้พลไม่มีทางชอบคุณปานหรอก ดังนั้นคู่แข่งของนายคือฉันคนเดียว” อานนท์พูดติดตลกทั้งที่ในใจอดหวั่นๆไม่ได้

ooooooo

คืนพรุ่งนี้กองถ่ายจะจัดงานปาร์ตี้ อานนท์จึงนัดแนะให้ปราการกับรพีพรมาเจอกันเพื่อจะได้คุยกับปพลให้รู้เรื่อง เพราะคิดว่าถ้าได้คุยกันกลางงานที่มีคนมากมายลูกชายคงไม่กล้าอาละวาดใส่พ่อตัวเอง

ทั้งปราการและรพีพรยืนชมวิวทะเลอยู่ที่ชายหาดหน้าโรงแรมได้สักพัก รพีพรเห็นว่าได้เวลาที่ปราการต้องกินยาจึงชวนให้กลับห้องพัก เขาขออยู่ตรงนี้อีกพักหนึ่งก่อน

“งั้นพรไปหยิบยามาให้นะคะ” รพีพรว่าแล้วเดินกลับโรงแรมที่พัก

ปานตะวันเดินทอดอารมณ์มาจากอีกทางหนึ่ง เห็นปราการที่ยืนอยู่ริมหาดจับที่อกซ้ายตัวเองก่อนจะทรุดลงไปกองกับพื้น เธอรีบเข้ามาช่วยเหลือพร้อมกับถามว่าเป็นอะไร พลางหันซ้ายหันขวาหาคนช่วยแต่ไม่เห็นใครจึงประคองเขาไปนั่งที่เตียงชายหาดซึ่งห่างออกมา แล้ววิ่งไปตามคนมาช่วย ไม่กี่อึดใจเธอกลับมาพร้อมกับล่วมยาและพนักงานของโรงแรม ช่วยกันปฐมพยาบาลเบื้องต้นจนปราการอาการดีขึ้น

รพีพรกลับมาพร้อมกับยาโรคหัวใจแต่ไม่เห็นใคร ระหว่างนั้นปราการโทร.มาหา เธอรับสายถามว่าอยู่ไหนแล้วเดินไปหาเขา ปพลตามหาปานตะวันมาตามชายหาดเห็นหลังรพีพรไกลๆก็ชะเง้อมองตาม ครู่ต่อมา รพีพรถึงจุดที่ปราการนั่งพักอยู่ถามด้วยความเป็นห่วงว่าเป็นอย่างไรบ้าง เขาไม่เป็นอะไรแล้วโชคดีที่มีหนูคนนี้ช่วยไว้แล้วพยักพเยิดไปทางปานตะวัน รพีพรหันไปขอบใจเธอ แล้วหันกลับมาบอกให้ปราการกินยาก่อน