เพลงรักเพลงปืน
ตอนที่ 9
“ไอ้หินกับไอ้หาญนี่มันดวงแข็งจริงๆ ขนาดไฟล้อมป่าช้ายังทำอะไรพวกมันไม่ได้”
ดนัยพยักหน้า ถอนใจเหนื่อยหน่าย “แล้วตอนนี้พวกมันก็รู้ตัวแล้วว่ามีคำสั่งตาย”
หมวดรำพึงคิดว่าทุกอย่างคงยากหลังจากนี้เพราะหินกับหาญคงระวังตัวขึ้นแต่เสี่ยภุชงค์ไม่ยี่หระ
“มันต้องระวังตัวแน่แต่ไม่ใช่กับทุกคน คนในบ้านโคกที่เมตตาเอ็นดูไอ้หินไอ้หาญในฐานะเด็กกำพร้า ในฐานะเด็กวัด...อยู่ในข่ายที่ทำให้พวกมันประมาทได้”
ทนายผดุงนิ่วหน้าก่อนถามตรงๆ “คุณภุชงค์มีแผนอะไรหรือครับ”
“ตั้งค่าหัวไอ้หินไอ้หาญ!”
ooooooo
คำสั่งตั้งค่าหัวหินกับหาญของเสี่ยภุชงค์แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว สามสมุนเอกอย่างปอก กุดและเกี้ยวรีบเอารูปภาพหินกับหาญแปะทั่วบ้านโคกเพื่อข่มขวัญ เปรียวมาเห็นโดยบังเอิญถลาไปกระชากภาพเหล่านั้นออก
“ที่นี่บ้านโคก...ไม่มีใครมีสิทธิ์จับใครด้วยการให้ค่าหัว ที่นี่เป็นบ้านเป็นเมือง...ถึงจะอยู่ไกลปืนเที่ยงก็มีกฎหมายใช้ ไม่ต้องใช้กฎเถื่อนของเสี่ยภุชงค์!”
สามสมุนเอกของเสี่ยภุชงค์จะเอาเรื่องแต่เปรียวไม่กลัวควักปืนยิงขู่ สามสมุนเลยต้องแจ้นไปฟ้องเสี่ยภุชงค์ที่โกรธจัดประกาศกร้าว “นังเปรียวนี่มันรักไอ้หินแค่ไหนกันวะมันถึงปกป้องไอ้หินจนออกนอกหน้า นังเปรียวมันสมควรจะตายไปพร้อมๆกับไอ้หิน!”
สีดาร้อนรนด้วยความเป็นห่วงหินเพราะได้ยินทุกอย่าง ทั้งคำสั่งตั้งค่าหัวเขา รวมทั้งคำสั่งฆ่าเปรียวเพราะคิดต่อต้านเสี่ยภุชงค์ จึงแอบไปดักรอเขาเพื่อเตือนให้ระวังตัว
หินนิ่วหน้างงๆ “แล้วคุณมาบอกผมทำไม คุณเป็น...”
“เพราะสีดารักคุณ...สีดาไม่ใช่คนดีหรอกแต่
อีคนชั่วคนนี้มันรักคุณถึงไม่อยากให้คุณตาย...คุณไม่เชื่อใช่ไหม”
จบคำก็ดึงตัวเขามาจูบอย่างดูดดื่มแล้วผละไป หินได้แต่มองตามงงๆ กระทั่งหาญที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างปรากฏตัวพร้อมแผนที่เพิ่งคิดได้
“แกน่าจะใช้เสน่ห์ของแกหาประโยชน์จาก
เมียเก็บของเสี่ยภุชงค์นะ นี่เป็นทางเดียวที่เราจะล้วงตับเสี่ยภุชงค์ได้”
หินปฏิเสธทันควันเพราะไม่ชอบวิธีเอาเปรียบใคร หาญรู้ใจเพื่อนรักแต่ก็อดเตือนสติไม่ได้
“ไอ้หิน...เราทำเพื่อประโยชน์ของคนบ้านโคกนะ จะล้มเสือสักตัวไม่ใช่เรื่องง่าย เราต้องรวมกำลังกัน สีดาอาจจะเป็นหนึ่งในกำลังสำคัญที่จะช่วยให้เราโค่นเสี่ยภุชงค์ก็ได้”
“ฉันบอกแล้งไงว่าไม่! ไม่ต้องเรียกฉันว่าสุภาพบุรุษหรอก แกเรียกฉันว่าไอ้งั่งก็ได้!”
ooooooo
เปรียวตอบโต้คำสั่งล่าหัวของเสี่ยภุชงค์ด้วยการเรียกชุมนุมชาวบ้านโคก ปลุกใจให้ฮึกเหิม รักและหวงแหนบ้านเกิด แต่การชุมนุมของเธอก็
ไม่ราบรื่นเพราะเสี่ยภุชงค์ส่งสมุนมาป่วน
พวกชาวบ้านหนีกระเจิงเพราะกลัวตาย เปรียว
เสียกำลังใจมาก ปลีกตัวไปทำใจเงียบๆคนเดียว หินที่พลาดงานชุมนุมของเธอตามมาเห็นรีบไปปลอบ
“เปรียว...ผมขอโทษที่มาช้า พวกมันแค่พยายามข่มขวัญชาวบ้านให้กลัวจนไม่มีใครกล้าเข้ามาร่วมกับเรา”
