เพลงรักเพลงปืน

หินกับหาญแยกกันหนี โดยที่เปรียวไปกับหินและน้ำหวานไปกับหาญ ส่วนบัวบานกับน้ำแข็งหนีเตลิดไปอีกทาง ทิ้งสัปเหร่อฉุย มัคนายกผวน ดินและดำให้ช่วยกันดับไฟที่ป่าช้า

ดนัยควักปืนตามหาหินกับเปรียวหวังฆ่าปิดปากแต่ไม่เจอแม้แต่เงาเพราะสองหนุ่มสาวเป้าหมายเลือกกระโดดลงคลองหลังป่าช้าและปล่อยตัวไหลตามน้ำเรื่อยๆ

เปรียวพยุงตัวเองขึ้นนอนแผ่หราบนฝั่งนอกเขตบ้านโคก โดยมีหินตามไปนอนข้างๆ

“เราถูกน้ำพัดออกจากคลองแล้ว รอดตายแล้ว...แล้วพวกนั้นล่ะ”

“ไม่ต้องห่วง ถ้าทุกคนหนีลงน้ำได้คงปลอดภัยจากไฟ”

“ถ้าพวกมันรู้...”

สีหน้าหวาดๆของเปรียวทำให้หินสงสาร ปลอบเสียงเข้ม “ร่องน้ำด้านหลังป่าช้าไม่ค่อยมีคนรู้ว่ามันทะลุออกแม่น้ำอีกด้านได้ เมื่อก่อนวัดใช้ทางนี้ลำเลียงศพพวกเราทุกคนต้องปลอดภัย”

“นี่มันเผากันสดๆเลยนะ”

หินถอนใจหนักหน่วง “ผมไม่แปลกใจหรอก...ตอนนี้เสี่ยภุชงค์มันกำลังบ้าอำนาจ มันทำอะไรก็ได้ที่มันต้องการ มันมีเป้าหมายจะครอบครองบ้านโคกทั้งอำเภอ”

“แต่บ้านโคกเป็นแค่เมืองเล็กๆแทบจะไม่มีคนรู้จัก”

“บ้านโคกอยู่ติดฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา มีทางเรือขึ้นล่องจากเหนือลงถึงกรุงเทพฯออกไปจนถึงปากอ่าว มันขนยาเสพติดทางเรือเลี่ยงด่านตรวจทางบกแล้วการ

ขนถ่ายก็ง่ายกว่า สะดวกกว่า สามารถออกไปทางทะเลได้”

“ยังงี้นี่เองมันถึงต้องการครอบครองเมืองนี้...”

ขณะที่หินกับเปรียวหาทางรอดแถวริมฝั่งแม่น้ำ หาญกับน้ำหวานก็ขึ้นฝั่งอีกแห่งและพยายามมองหาที่ซ่อนตัว

น้ำหวานกวาดตามองรอบตัวงงๆ “ที่ไหนนี่...มันมืดเสียจนไม่รู้ว่าฝั่งไหน”

“คุณไม่รู้แล้วผมจะรู้ไหมว่าที่นี่ที่ไหน”

พลันสายตาน้ำหวานก็เหลือบเห็นเจดีย์ตั้งตระหง่านตรงหน้า

“เจดีย์...โอย...ฉันโล่งอกเลย มีเจดีย์โบราณข้างหน้า ถ้ามีเจดีย์ตรงนี้ก็หมายความว่าเรายังอยู่ในเขตบ้านโคก”

ท่าทางตื่นเต้นดีใจและความรู้เฉพาะทางของ